• Email στο συντάκτη
• Πρότεινε το
• Εκτύπωσε το
• Μοιράσου το
• Κείμενο + -

Πότε είναι κατάλληλη στιγμή για μια κινητοποίηση; Καμία ερώτηση δεν χρείαζεται μια ψεύτικη απάντηση. Ας πούμε λοιπόν ότι δεν υπάρχει τέτοια στιγμή.

Όταν μια κοινωνική ή επαγγελματική τάξη βγαίνει στους δρόμους, τα ρεπορτάζ ξεκινάνε συνήθως από την ταλαιπωρία που περιμένει τις μάζες, και οι κυρίαρχοι των 8 αναλαμβάνουν να μας πείσουν για τους "αγρότες με τις μερσεντές", τους "άχρηστους δημοσίους υπαλλήλους", τους "οδοκαθαριστές που αφήνουν την Αθήνα να πνιγεί στα σκουπίδια", τους τάδε βολεμένους που διεκδικούν χωρίς να σκέφτονται το κοινωνικό σύνολο και πάει λέγοντας.

Στην Ελλάδα λόγω της σπανιότητας της κοινωνικής αλληλεγγύης, ο κοινωνικός αυτοματισμός (η μία τάξη να στρέφεται εναντίον της άλλης) λειτουργεί εξαιρετικά προς όφελος των κυβερνήσεων και των εργατοπατέρων.

Έτσι και σήμερα, οι κινητοποιήσεις των αγροτών παρουσιάζονται σαν πράξη προδοσίας σε περίοδο κρίσης και οι ίδιοι ως λαμόγια που έφαγαν χρήματα, θέλουν περισσότερα και γι' αυτό εκβιάζουν.

Η προπαγάνδα όμως κάποτε βρίσκει τις απαντήσεις της στην σκληρή πραγματικότητα. Όσοι βιαζόμαστε να χαρακτηρίσουμε "λαμόγια" τους αγρότες θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως οι επόμενοι που θα βγούμε στους δρόμους θα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Αν δηλαδή από ενοχλημένοι παρατηρητές μετατραπούμε σε "εκβιαστές" και "εχθρούς του λαού".

Η συνταγή που ακολουθεί η "τα λεφτά υπάρχουν" κυβέρνηση μπορεί να ονομάζεται "πρόγραμμα σταθερότητας", "σχέδιο εξυγίανσης" ή όπως αλλιώς θέλουν, αλλά ουσιαστικά είναι συνταγή Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Αυτή η συνταγή ακολουθήθηκε στη Λατινική Αμερική, οδηγώντας σε εξαγωγή κεφαλαίων προς τις ΗΠΑ και στην εξαθλίωση εκατομμυρίων ανθρώπων. Τρανό παράδειγμα η Αργεντινή, όπου το 2001 οικογενειάρχες έφτασαν να λεηλατούν καταστήματα για να βρουν φαγητό. Οικογενειάρχες` ούτε αλήτες, ούτε συμμορίτες.

Επομένως, τα χειρότερα έρχονται και εδώ. Με περικοπές, φόρους, μειώσεις μισθών και ούτε μια κουβέντα για κάποιο σχέδιο ανάπτυξης και αύξησης των θέσεων εργασίας, το να γίνουμε Αργεντινή δεν είναι πια καθόλου απίθανο.

Οφείλουμε λοιπόν να κατανοήσουμε τι ακριβώς ζητάει η εξουσία και τα φερέφωνά της, διότι αργά η γρήγορα θα έρθει και η σειρά μας. Μας ζητά να θυσιαστούμε χωρίς αντίδραση, να παρακολουθήσουμε με απάθεια την καταστροφή μας και να πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα μιας κρίσης για την οποία δεν ευθυνόμαστε.

Όποιοι λοιπόν ενοχλούνται από τις κινητοποιήσεις των αγροτών, θα μάθουν με τον δύσκολο τρόπο τι σημαίνει να είσαι απελπισμένος, να ζητάς το δίκιο σου και να σε αντιμετωπίζουν ως αλήτη. Και δυστυχώς θα το μάθουν όταν η διαμαρτυρία θα είναι το μόνο που τους έχει απομείνει.