Για μια χούφτα Ευρώ...

Οι συνολικές δανειακές ανάγκες της Ελλάδας το 2014 θα ανέλθουν σε 70,8 δισ.ευρώ, καθώς θα αυξάνονται οι αποπληρωμές του δανείου στην ΕΕ και το ΔΝΤ!

Και μετά το πακέτο τι;  Μια τρύπα στο νερό θα είναι τα 110 δισ. ευρώ  που θα  έρθουν σε κάμποσες δόσεις καθώς όπως  εύστοχα λένε οι περισσότεροι οικονομολόγοι  η Ελλάδα έχει αποτύχει να περιορίσει το κόστος δανεισμού της χώρας.

Οι αγορές  παραμένουν  επιφυλακτικές  έναντι της ικανότητας της  χώρας να αποπληρώσει  το χρέος της μετά την εκπνοή της στήριξης αυτής και τζογάρει στην χρεοκοπία.

Σαν να μην έφτανε αυτό, εκεί στις μουντές  Βρυξέλλες δεν έχουν πλέον να κάνουν ζάφτι  μόνο τον Έλληνα ασθενή καθώς  στο ληστρικό κόλπο του μηχανισμού στήριξης της Άνγκελας μπήκε και η Ιρλανδία και σε λίγο καιρό όπως φαίνεται η Πορτογαλία και ίσως η Ισπανία.

Και με τη βούλα λοιπόν βαδίζουμε σε μια Ευρώπη δυο ταχυτήτων όπως φοβόντουσαν κάποιοι οικονομολόγοι των Παρισίων του  Λονδίνου και του Βερολίνου όταν υπογράφαμε τη συνθήκη του Μάαστριχτ.

Βέβαια τότε τους λέγαμε Ευρωσκεπτικιστές, ανίδεους που ήθελαν να τορπιλίσουν το ενιαίο νόμισμα.  Κάποια άλλα φιλελεύθερα μυαλά επισήμαιναν ότι η παγκοσμιοποίηση είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί στην Ευρώπη.

Έλεγαν ότι το κοινό νόμισμα όταν έρθει, θα μας δυναμώσει και θα μας κάνει να ζούμε καλύτερα ( με εντυπωσιακά αυτοκίνητα, πιστωτικές κάρτες, εορτοδάνεια, Hi Definiton τηλεοράσεις…) ότι  ο Κεϋνσιανισμός  είναι η κατάρα των αγορών, ο Μάρξ πέθανε και είναι ντεμοντέ και  θεός είναι ο Μίλτον Φρίντμαν της σχολής του Σικάγο.

Μαζεύτηκαν κάποιοι ειδικοί (αυτούς να τους φοβάσαι) σε  επιτροπές και οριοθέτησαν τα κριτήρια εκείνα που πρέπει να έχει κάθε χώρα για να μπει στο Ευρώ.

Ήταν Σάββατο 2 Μαΐου του 1998, οπότε οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ συνεδρίαζαν σε έκτακτη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες Η Ελλάδα δεν ανήκει αρχικά στον κύκλο των εκλεκτών που θα υιοθετήσουν το κοινό νόμισμα. Και σύμφωνα με το τελικό ανακοινωθέν της συνόδου, "Η Ελλάδα δεν πληροί κανένα από τα κριτήρια ένταξης".

Ως προς τον πληθωρισμό, το έλλειμμα, το συνολικό χρέος και το ύψος των επιτοκίων, η μικρή χώρα απέχει παρασάγγες από τα προδιαγεγραμμένα πρότυπα.

Η χώρα ταπεινώθηκε κόπηκε στις εξετάσεις για την εισαγωγή στην ΟΝΕ. Κι όμως όταν οι αρχηγοί κρατών πόζαραν για την καθιερωμένη φωτογραφία της συνόδου, ο ομιλών απταίστως τη γερμανική Κώστας  Σημίτης χαμογέλασε πιο πλατιά από όλους τους άλλους.

Έπρεπε να εκσυγχρονιστούμε, να  μαϊμουδέψουμε  λίγο τα νούμερα και να ξεκινήσουμε μια κούρσα για να μπούμε στην ΟΝΕ  το 2002. Και ήρθε η δημιουργική λογιστική και στα χαρτιά… γίναμε Ευρώπη.

Βεβαίως χωρίς καμιά διαρθρωτική αλλαγή, με το βαθύ κράτος να οργιάζει, τους υμετέρους να τα παίρνουν και το λαουτζίκο αφού στην αρχή τζογάριζε στο Χρηματιστήριο να μείνει ταπί και ψύχραιμος.

Ήρθε και ο Κώστας  σεμνά και ταπεινά και κουρασμένος και τα κοράκια της Δεξιάς μπήκαν μέσα στη μαρμίτα και δεν άφησαν τίποτα όρθιο στα πεντέμισι χρόνια εξουσίας. Να σου και η οικονομική κρίση… και μας έπιασε κρίση αξίων, ανέβηκαν τα spreads, μπήκαμε στο μνημόνιο φέραμε  την τρόικα.

Και το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι πώς μια χώρα με τέτοια ποσοστά ανεργίας, μισθούς, εργασιακές συμβάσεις μεσαίωνα, ΦΠΑ 23% και όλα αυτά τα μέτρα οικονομικού μαρασμού χωρίς ανάπτυξη θα μπορέσει να καλύψει τις δανειακές ανάγκες 70,8 δις ευρώ σε 3 χρόνια;