Οι φρουροί του πολιτικού συστήματος

Είναι πολύ δύσκολο για μια χώρα σαν τη δική μας να μπορέσει να ξεφύγει από τη νομοτέλεια να κυβερνάται από μια συγκεκριμένη πολιτική ελίτ, που λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο ανεξαρτήτως κομμάτων, μολονότι μετά τις εκλογές του περασμένου Οκτωβρίου, άρχισε να γίνεται λόγος για σάπιο, ή ευγενέστερα πελατειακό πολιτικό σύστημα, το οποίο έφτασε πλέον στα όριά του.

Αν δεχτούμε λοιπόν ότι οι φορείς του πολιτικού αυτού συστήματος, έχουν όντως γνώση των ατελειών του, τότε θα πρέπει να πάρουμε θέση και για τα αίτια που καθιστούν το πρόβλημα, επί χρόνια ανεπίλυτο, επισημαίνοντας όμως, ορισμένα πράγματα που θα βοηθήσουν να μην πελαγοδρομήσει η σκέψη μας.

Καταρχάς τα όρια του πελατειακού πολιτικού μας συστήματος, που για τους περισσότερους έχει πάψει προ πολλού να θεωρείται δημοκρατικό μας τα έθεσαν από το εξωτερικό, λέγοντάς  μας ότι σταματούν το δανεισμό μας, λες κι αν αυτός συνεχιζόταν, όλα θα πήγαιναν καλά. Εμείς, εκ των πραγμάτων, αποδειχτήκαμε τριάντα πέντε χρόνια ανεπαρκείς να θέσουμε τέτοια όρια, δεν πιστεύω όμως ότι αυτό συνέβη επειδή είμαστε ανίκανοι.

Είναι γεγονός ότι μετά τη μεταπολίτευση στην Ελλάδα θριάμβευσε ένας άκρατος ατομισμός επιδιώξεων καλυπτόμενος πίσω από κοινωνικά αιτήματα που ούτε την ουσία τους γνώριζε αλλά ούτε και τον ενδιέφεραν πραγματικά. Οι συνδικαλιστές πχ. έβλεπαν πάντοτε τον κλάδο τους υπεράνω όλων των υπολοίπων, αλλά και τους εαυτούς τους υπεράνω των συναδέλφων τους και τελικά το «κλαδικό» συμφέρον εξομοιωνόταν με το συμφέρον της «ολιγαρχίας του κλάδου». 

Το ίδιο και οι βουλευτές, που ερμήνευαν πάντοτε τα κοινωνικά αιτήματα με ψηφοθηρικούς όρους, καθώς η γοητεία του όρου «Δημοκρατία» εξαντλούνταν την ημέρα των εκλογών, ενώ το υπόλοιπο διάστημα προτιμώνταν ο όρος «κοινοβουλευτική ελίτ»

Επιπλέον, όταν οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης προέβαιναν σε Δημοψήφισμα – ένδειξη δηλαδή άμεσης δημοκρατίας-για κορυφαίες πολιτικές επιλογές της νέας εποχής της ΕΕ, εμείς τα μόνα δημοψηφίσματα που κάναμε, αφορούσαν το πολιτειακό ζήτημα, το αν δηλαδή η κυβερνώσα ελίτ θα είχε μοναρχικό ή κοινοβουλευτικό μανδύα.

Μια λεπτομέρεια για την αποτελεσματικότητα του θεσμού στην Ελλάδα, είναι ότι από τα 6 συνολικά δημοψηφίσματα μόνο 2 ήταν ανόθευτα, του 1924 και του 1974.

Καταλήγοντας ερχόμαστε στην πεμπτουσία της Δημοκρατίας, την παιδευτική της αξία για της επόμενες γεννιές. Όσοι είμαστε πάνω από τριανταπέντε θυμόμαστε ότι όλες οι εξεταστικές επιτροπές στην Ελλάδα, χόμπυ της τελευταίας εικοσαετίας, μας οδηγούν πάντοτε «στους αθώους» επιβραβεύοντας ουσιαστικά τη φαυλότητα του πολιτικού συστήματος που κατά τα άλλα κατακρίνουν.

Έτσι ο όρος «Δημοκρατία», χάνει τα δομικά της στοιχεία, της «λογοδοσίας», της «ατομικής και κοινωνικής ευθύνης», και διατηρεί τον επιπόλαιο όρο της «κοινωνικής συναίνεσης», που σε συνθήκες σαν τις σημερινές, δεν ωφελεί κανέναν περισσότερο από την κυβερνώσα ελίτ, και αναπαράγει τη διατήρηση του πολιτικού μας συστήματος.

Όταν όμως κατακρίνεις κάτι, που με τις ενέργειές σου πασχίζεις να το διατηρήσεις αναλλοίωτο, στην πολιτική αγγίζεις τον όρο«δημαγωγός», ενώ αν εξετάσουμε και το πόθεν έσχες σου, τότε ονομάζεσαι «καλοζωισμένος δημαγωγός». Αυτός ο όρος ευτυχώς δεν έχει παραχαραχθεί ακόμα.