Ο παράξενος δεινόσαυρος

Απολιθώματα από έναν άγνωστο μέχρι σήμερα δεινόσαυρο που είχε καμπούρα στη πλάτη και πιθανώς έφερε τις πιο πρώιμες ενδείξεις φτερών ανακάλυψαν Ισπανοί παλαιοντολόγοι στη περιοχή Λας Χόγιας της κεντρικής Ισπανίας.

Οι έρευνες διεξήχθησαν υπό τον καθηγητή Χοσέ Σαντς του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, και μαζί με την ομάδα του παρουσίασε την ανακάλυψή τους στο περιοδικό "Nature".

Ειδικότερα, ο σαρκοφάγος αυτός δεινόσαυρος, που είναι ο πιο πλήρης που έχει βρεθεί ποτέ σε όλη την Ιβηρική Χερσόνησο, ανήκε στην κατηγορία των θηροπόδων, περπατούσε στα δύο πίσω πόδια του, είχε μήκος περίπου έξι μέτρων και πήρε την επιστημονική ονομασία Concavenator corcovatus.

Το περίεργο είναι ότι στον σχεδόν πλήρως διατηρημένο αλλά ασυνήθιστο σκελετό διακρίνεται ένα εξόγκωμα σαν καμπούρα πάνω από το λαγόνιο οστό, δηλαδή εκεί όπου τα πίσω πόδια ενώνονται με τη σπονδυλική στήλη, καθώς κι άλλα πέντε εξογκώματα στα αντιβράχια (τους πήχεις) του αρχαίου ερπετού.

Τα εξογκώματα αυτά μοιάζουν πολύ με τα σημεία από όπου ξεκινούν τα φτερά στα σύγχρονα πουλιά (απλώς στα τελευταία υπάρχουν περισσότερα, οκτώ έως δέκα, εξογκώματα), πράγμα που υποδηλώνει ότι ίσως τα φτερά είναι πολύ πιο παλαιά στην ιστορία της εξέλιξης απ’ ό,τι νόμιζαν ως τώρα οι επιστήμονες.

Οι Ισπανοί ερευνητές θεωρούν ότι αυτά τα εξογκώματα εξελίχτηκαν σταδιακά και έγιναν τα συνδετήρια σημεία των σύγχρονων φτερών, όμως μεγαλύτερο μυστήριο εξακολουθεί να καλύπτει την καμπούρα πάνω από την καμπυλωτή σπονδυλική στήλη, ένα χαρακτηριστικό που δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα σε άλλο δεινόσαυρο. Θα μπορούσε να χρησιμεύει για ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος του ερπετού, για αποθήκευση λίπους ή τροφής ή απλώς για…επίδειξη.

Τα θηρόποδα θεωρούνται σημαντικά στην ιστορία της εξέλιξης, επειδή από αυτά προήλθαν τα σημερινά πουλιά. Τα περισσότερα ήσαν σαρκοφάγα (όπως αυτό που βρέθηκε στην Ισπανία) και μερικά παμφάγα. Τα πιο παλαιά ίχνη θηροπόδων, που κάποτε ζούσαν στην αρχαία ήπειρο του νοτίου ημισφαιρίου Γκοντβάνα, έχουν βρεθεί στην Αγγλία και τώρα στην Ισπανία. Χρονολογούνται από την Κατώτερη Κρητιδική περίοδο, πριν από 100 έως 146 εκατ. χρόνια.