Αναζητώντας αξιοπρέπεια

Ήταν απόγευμα Πέμπτης όταν η Μαρία τραυματίστηκε ελαφρά από μηχανάκι, καθώς διέσχιζε πεζή την Λεωφόρο Τατοϊου. Το μηχανάκι τηρώντας τα έθιμα της χώρας μας, ανέπτυξε ταχύτητα και εξαφανίστηκε.

Αφού πέρασαν τα πρώτα λεπτά και ξεπέρασε το αρχικό σοκ η νεαρή κοπέλα, μαθήτρια της δευτέρας τάξης Λυκείου τηλεφώνησε στη μητέρα της και της ζήτησε να πάνε στο πλησιέστερο νοσοκομείο ώστε να την εξετάσουν.

Μέσα σε λίγη ώρα η μητέρα ήταν εκεί, τηλεφώνησε στο 118 κάτι και έμαθε ότι το εφημερεύον νοσοκομείο είναι ο Ευαγγελισμός. Και κάποια στιγμή έφτασαν, μπήκαν στα εξωτερικά ιατρεία, περίμεναν υπομονετικά στην ουρά και η μικρή εξετάστηκε από τους ιατρούς.

Διαπιστώθηκε ότι είχε μόνο ορισμένες μελανιές από την πτώση και τίποτε άλλο.

Ταλαιπωρημένες, αφού ευχαρίστησαν τους γιατρούς είπαν να φύγουν. Όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει...

-Σας παρακαλώ να περάσετε από το ταμείο του νοσοκομείου, είπε η γραμματέας στη μητέρα.

-Μα είμαι ασφαλισμένη στο ΙΚΑ, απάντησε εκείνη.

-Σας παρακαλώ, εγώ εντολές εκτελώ πηγαίνετε στο ταμείο και θα ενημερωθείτε

Φτάνοντας στο ταμείο, ο υπεύθυνος της είπε ότι οφείλει 73,20 ευρώ για τις εξετάσεις.

-Μα γιατί τι άλλαξε; απόρησε η μητέρα .

-Μόνο του ΟΓΑ και του ΔΗΜΟΣΙΟΥ δεν πληρώνουν τέλος το ΙΚΑ, είναι απόφαση του κράτους. Πότε; Πού; Γιατί;

Σε ένα άλλο κόσμο… με εθνικό σύστημα αξιοπρέπειας στην υγεία.

Ήμουν φοιτητής σε μια χώρα που ο κόσμος πληρώνει κανονικά τους φόρους του, κάπου που το σύστημα υγείας είναι ανθρώπινο.

Ήταν 2002 όταν έσπασα το χέρι μου. Ήμουν φοιτητής στη Γαλλία. Είναι βράδυ, είμαι μόνος, φοβάμαι διότι πονάω και οφείλω να πάω με το μετρό στο νοσοκομείο που εφημερεύει.

Μπαίνω μέσα, αφήνω την φοιτητική μου κάρτα και λέω ότι πονάω. Περιμένω λίγη ώρα, έρχεται ένας γιατρός, βγάζω ακτινογραφία. Η κεφαλή της ωλένης είναι σπασμένη. Πρέπει να γίνει εγχείρηση. Μου βάζουν ένα πρόχειρο γύψο για να μην πονάω και μου λένε ελάτε το πρωί να γίνει η επέμβαση.

Ακαριαία μέσα μου λέω "Θέλουν φακελάκι. Θα πάω σαν το σκυλί στο αμπέλι και εδώ σαν την Ελλάδα είναι. Αν δεν πληρώσεις δεν βγάζεις άκρη". Φωνάζω. Μου απαντάνε. "Τα χειρουργεία δεν λειτουργούν τώρα αν θέλετε μπορείτε να μείνετε εδώ, σε 4 ώρες θα σας εγχειρίσουμε, απλά είναι καλύτερα να πάτε σπίτι σας να ξεκουραστείτε, καθώς δεν έχετε κάτι σοβαρό".

Ένοιωσα ότι μου έδιναν σημασία. Έφυγα και την επόμενη μέρα έγινε η εγχείριση.

Και πόσο κόστισε; Τίποτα απολύτως. Επρόκειτο βλέπετε για σοβαρό κράτος, που θεωρεί ότι η υγεία είναι αγαθό που πρέπει να προσφέρεται σε όλο τον κόσμο εντελώς δωρεάν.

Ποτέ θα γίνουμε έτσι;

Τι πρέπει να κάνουμε;

Υ.Γ Είναι  απλές ιστορίες που έχουμε όλοι βιώσει με το εθνικό σύστημα υγείας, αν και για να μην γίνω άδικος, οφείλω να σημειώσω ότι υπάρχουν κάποιοι λίγοι γιατροί που θυσιάζονται στον όρκο του Ιπποκράτη. Δυστυχώς πολλοί λίγοι