Μην τα χάσετε

 

 

Αν υπάρχει παρακράτος διαλύστε το, αλλιώς...

 
 
Η περίπτωση της Ηριάννας δεν αποτελεί μια στρέβλωση της ελληνικής δικαιοσύνης, αλλά την υποταγή των δικαστών σε μια κυρίαρχη αντίληψη “έκτακτης ανάγκης” που τα δικαιώματα πηγαίνουν περίπατο και ο φόβος ορίζει τη λειτουργία του κράτους δικαίου
 

Του Λευτέρη Αρβανίτη

Μόνο τα τελευταία δέκα χρόνια μια ντουζίνα νέοι άνθρωποι έχουν περάσει τις πύλες φυλακών κατηγορούμενοι για βαρύτατα αδικήματα, για να αποδειχτεί τελικά η αθωότητά τους και να αφεθούν ελεύθεροι έχοντας υποστεί μια τεράστια και ανεπανόρθωτη ταλαιπωρία. Χωρίς σε αυτούς να υπολογίζω τους χιλιάδες φτωχοδιαβόλους -μετανάστες, ρομά, ανήλικους, τοξικοεξαρτημένους- που γεμίζουν τις ελληνικές φυλακές εκτίοντας βαρύτατες, άδικες και αναποτελεσματικές ποινές και οι υποθέσεις τους δεν βλέπουν ποτέ το φως της δημοσιότητας.

 

Το 2007 στη Θεσσαλονίκη συλλαμβάνεται ο Παναγιώτης Κετίκης γιατί φορά πράσινα σταράκια, έπειτα από επεισόδια στο ΑΠΘ. Περνά στα 19 του χρόνια 46 ημέρες στις φυλακές Αυλώνα και αθωώνεται πανηγυρικά έπειτα από αρκετά χρόνια, έχοντας περάσει τα φοιτητικά του χρόνια σε δικαστικές αίθουσες. Παρόμοια περίπτωση αυτή του Θοδωρή Ηλιόπουλου που συλλαμβάνεται το Δεκέμβρη του 2008, δίχως όμως κανένα στοιχείο εναντίον του και με τις μαρτυρίες να αποδεικνύουν τη μη συμμετοχή του σε επεισόδια. Ο Ηλιόπουλος τελικά θα αθωωθεί αφού έχει προχωρήσει σε απεργία πείνας 40 ημέρων ζητώντας την απελευθέρωσή του. Η περιπέτεια του Μάριου Ζέρβα ξεκινά το Μάιο του 2010 για να αθωωθεί το 2017, έχοντας περάσει 40 ημέρες κράτησης στον Κορυδαλλό. Στη δίκη του η εισαγγελέας της έδρας, έκπληκτη από τα στοιχεία που παρουσιάζονται θα δηλώσει πως «πρέπει επιτέλους το κράτος, η Ασφάλεια, τα  ΜΑΤ να σοβαρευτούν και να αλλάξουν στάση αντιμετώπισης των ανθρώπων που διεκδικούν το δίκιο τους».

Πιο γνωστή από όλες μάλλον η υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου που συλλαμβάνεται τον Αύγουστο του 2012 για τη δολοφονία ενός ταξιτζή κατά τη διάρκεια ληστείας στην Πάρο. Οι αστυνομικές αρχές τον κατηγορούν επιπλέον για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και μέχρι την αθώωσή του περνά 5 χρόνια στη φυλακή.

Ο Κετίκης, ο Ηλιόπουλος, ο Ζέρβας και ο Θεοφίλου είναι οι πιο χαρακτηριστικές από μερικές δεκάδες περιπτώσεις νέων ανθρώπων που βρέθηκαν στη φυλακή όχι γιατί βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, αλλά γιατί αστυνομικές αρχές και δικαιοσύνη έστησαν μια κανονική σκευωρία εναντίον τους υπηρετώντας το κατά τη γνώμη τους και τη γνώμη της πολιτικής εξουσίας περί δικαίου αίσθημα της εποχής. Παράλληλα όμως εξυπηρετούν μια διαδικασία εμπέδωσης στην ελληνική κοινωνία πως δεν αρκεί να είσαι αθώος, αλλά οφείλεις να προστατευτείς εσύ ο ίδιος από το να θεωρηθείς ένοχος. Οφείλεις δηλαδή να είσαι μακριά από διαδηλώσεις και πορείες, να προσέχεις τις παρέες σου και τους ανθρώπους που ερωτεύεσαι και στην περίπτωση του Θεοφίλου η ιδεολογική σου ταυτότητα να κινείται εντός ενός άξονα ανεκτού από τον αστυνομικό της γειτονιάς, μέχρι το δικαστή του εφετείου. Άλλωστε στην υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή, ανεξάρτητα των στοιχείων που κατατέθηκαν στο δικαστήριο αυτό που βάρυνε την τελική απόφαση, ήταν κατά τον εισαγγελέα η εμπλοκή τους σε μια υπόθεση, “η οποία εμφανίζει έντονη αντικοινωνικότητα”.

Αυτή η συνθήκη είναι μια συγκεκριμένη και εφαρμοσμένη πολιτική και όχι η αυτόνομη λειτουργία ενός παρακράτους στο δικαστικό σώμα. Όχι γιατί δεν υπάρχει. Άλλωστε κάθε δέκα περίπου χρόνια ένα παραδικαστικό κύκλωμα αποκαλύπτεται, ο παναθηναϊκάκιας θεωρείται το avant garde της ελληνικής δικαιοσύνης, ενώ ο εισαγγελέας της Ηριάννας μόλις πριν ένα χρόνο ξεχνούσε να μεταφράσει το βούλευμα για την υπόθεση της Siemens .

Δεν μπορεί και δεν δικαιούται όμως καμία κυβέρνηση να επικαλείται έναν υπόγειο πόλεμο μερίδας των δικαστών προκειμένου να δικαιολογήσει την βίαιη κατάργηση κάθε έννοιας κράτους δικαίου και τη διατήρηση ενός κράτους εκτάκτου ανάγκης 2,5 χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων της. Αν υπάρχει παρακράτος διαλύστε το. Οι δηλώσεις υπουργών, όπως αυτές του Παύλου Πολάκη και του καθ’ ύλην αρμόδιου Σταύρου Κοντονή -πέρα από τη καλή διάθεση – μόνο ως αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει μπορούν να εκληφθούν. Αν δηλαδή ένας υπουργός θεωρεί ότι στη χώρα του οι δικαστικές αρχές αφήνουν ελεύθερα μεγαλολαμόγια και καταδικάζουν αθώους ή παραιτείται ή αλλάζει την κατάσταση.

Η αλλαγή της κατάστασης όμως περιλαμβάνει ρήξεις και τομές που ένα κόμμα, μια κυβέρνηση και η οργανωμένη κοινωνία οφείλουν με κάθε κόστος να υπερασπιστούν. Περιλαμβάνει για παράδειγμα την υπεράσπιση του νόμου Παρασκευόπουλου και όχι την καρατόμηση του υπουργού  γιατί “το θέμα είναι να τα βρούμε με τους δικαστές”. Περιλαμβάνει πιθανά την  κατάργηση του τρομονόμου και επανεξέταση των ποινών που έχουν επιβληθεί στη βάση αυτή, ακόμη και αν αφορούν δύσκολες υποθέσεις όπως τη δίκη των μελών της ΣΠΦ. Περιλαμβάνει σίγουρα τη ριζική αλλαγή της  λειτουργίας της αστυνομίας, που μπορεί πράγματι να φτάσει μέχρι την κατάργηση των ΜΑΤ. Και κυρίως δεν περιλαμβάνει τη συνεχή υποχώρηση σε μια επιθετική από την άλλη πλευρά ρητορεία που ουρλιάζει για περισσότερη τάξη, για περισσότερη ασφάλεια και για περισσότερο φόβο. Έτσι κι αλλιώς μέχρι το Μάρτιο η Ηριάννα θα είναι στη φυλακή και εμείς θα αισθανόμαστε ασφαλείς.

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 24/7 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER