Κυριακή, 29 Μαίου 2016
 
 
 
 

Μην τα χάσετε

ΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ

 

 

Και το Όσκαρ μισαλλοδοξίας πάει σε αυτόν που συγκρίνει πρόσφυγες και Έλληνες αστέγους

 
 
 
Η Ελλάδα δεν είναι πλέον η χώρα του τεμπέλη, του πανούργου και του βολεψάκια. Στα μάτια των κατοίκων της Ε.Ε., ο Έλληνας έχει γίνει παράδειγμα αλληλεγγύης. Τουλάχιστον, σε ό,τι αφορά τα δείγματα γραφής που έχουν δείξει οι περισσότεροι
 

Έχει λυσσάξει τελευταία το ακροδεξιό σινάφι του τόπου πως οι ΜΚΟ παρέχουν τρόφιμα σε πρόσφυγες και μετανάστες και όχι σε αστέγους. Το επιχείρημα αντανακλά όλη τη μισαλλοδοξία και τη μισανθρωπία εκείνων που ευτυχώς για όλους μας, αποτελούν μειοψηφία. Επίσης, σαν ρητορική δεν έχει απολύτως καμία βάση.

 

Πρώτον, οι ΜΚΟ, οι κατά μόνας ιδιότητες αλλά και οι αυτοδιαχειριζόμενες δομές - στέκια, βοηθούν τους άστεγους Έλληνες και μη. Γιατί η αλήθεια είναι αυτή. Οι άστεγοι δεν αποτελούν μία και μόνη εθνοτική ομάδα. Δεν είναι όλοι Έλληνες, ντόπιοι, γηγενείς, ο,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Μία βόλτα μόνο με ΜΚΟ που κάνει διανομή τροφίμων στους αστέγους της πόλης, θα σε κάνει να καταλάβεις πως όσοι πλήττονται από την αστεγία, είναι άνθρωποι από όλο τον πλανήτη, απόκληροι από κάθε γωνιά της Γης, θύματα της οικονομικής κρίσης. Κυρίως όμως, είναι όλοι άνθρωποι. Άνθρωποι με Α κεφαλαίο, σαν εκείνους που βοηθούν με τα χέρια τους, διαθέτοντας λίγο από τον χρόνο και το υστέρημα τους.

Να μην μπερδευόμαστε και να μη δίνουμε τροφή σε αοριστίες. Άστεγος είναι και εκείνος που χρεωκόπησε οικονομικά, άστεγος είναι και ο πρόσφυγας, άστεγος είναι και ο ναρκομανής που έφυγε από το σπίτι του, άστεγος είναι και ο ψυχικά διαταραγμένος άνθρωπος που βρέθηκε χωρίς οικογένεια. Άστεγος είναι και ο άπορος που ζει χωρίς θέρμανση σε μια οικοδομή.

Επίσης, εκείνοι που τίθενται υπέρ της διανομής τροφίμων και της βοήθειας "αποκλειστικά" προς Έλληνες αστέγους, πώς ακριβώς το κάνουν; Ζητούν ταυτότητα πριν δώσουν φαγητό; Ή μήπως τελικά, δεν το κάνουν καθόλου; Μήπως τελικά δεν βοηθούν κανένα;

Κυρίως, δεν βοηθούν τον εαυτό τους, δεν προσπαθούν να καταλάβουν και να αισθανθούν τη νέα πραγματικότητα, την οποία είχαν ζήσει και οι πρόσφυγες παππούδες και γιαγιάδες μας. Είναι ζήτημα ιστορικής αμνησίας.

Η αλλαγή της συνολικής νοοτροπίας

"Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τ' όνομα που μας δίναν: "Μετανάστες".

Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο, δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,

λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη.

Ούτε και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.

Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνήγησαν, μας προγράψανε".

Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα 'ναι, μα εξορία".

Αυτά τα έγραφε ο Γερμανός συγγραφέας Μπέρτολτ Μπρεχτ το 1937, όταν ζούσε ως αυτοεξόριστος στη Σκανδιναβία, κατατρεγμένος από τη χιτλερική εξουσία. Έτσι ήταν τότε, έτσι είναι και σήμερα. Τότε τους έλεγαν "μετανάστες", σήμερα τους λένε "πρόσφυγες" αποχαρακτηρίζοντας από την προσφυγική ιδιότητα ανθρώπους, ανάλογα με τα συμφέροντα και τις διεθνείς αιτιάσεις. Πρόσφυγες είναι οι Σύροι σύμφωνα με τη διεθνή κοινότητα, αλλά όχι οι Αφγανοί παρότι ζουν μέσα σε εμπόλεμη ζώνη.

Όπως και να' χει, μέσα από τις εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος, αναδύονται τα εξής συμπεράσματα:

Πρώτον, όπως και το 1937, έτσι και το 2016 οι πρόσφυγες δεν θέλουν να μείνουν για πάντα στον ξένο τόπο. Θέλουν να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους όταν θα αποκατασταθεί η ειρήνη. Εν προκειμένω, δεν θέλουν καν να μείνουν στη χώρα μας, εγκλωβίζονται εδώ από την αποτυχημένη πολιτική της Ε.Ε. και από την ακροδεξιά στάση ευρωπαϊκών κρατών που στήνουν οδοφράγματα στο όνειρο.

Δεύτερον, οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι και άπαξ και δεν έχουν κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους για να σταθούν, είναι και άστεγοι.

Τρίτον. Στα μάτια τα δικά μου, οποιοσδήποτε φεύγει από καθεστώς ανελευθερίας, οποιοσδήποτε φεύγει από εδάφη που ανατινάζουν οι τζιχαντιστές, οποιοσδήποτε θέλει να διεκδικήσει ένα ειρηνικό έδαφος για την οικογένεια του, ναι, είναι πρόσφυγας και χαίρομαι που η χώρα μου τον αντιμετωπίζει ως τέτοιον σε "οριζόντιο" επίπεδο.

Η στάση αλληλεγγύης που έχουμε δείξει το τελευταίο διάστημα, είναι κάτι που θα βρούμε μπροστά μας σαν κράτος. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον η χώρα του τεμπέλη, του πανούργου και του βολεψάκια. Στα μάτια των κατοίκων της Ε.Ε., ο Έλληνας έχει γίνει παράδειγμα αλληλεγγύης. Τουλάχιστον, σε ό,τι αφορά τα δείγματα γραφής που έχουν δείξει οι περισσότεροι εκ των συντοπιτών του υπογράφοντος.

Και για να μιλάμε και με στατιστικά στοιχεία, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας του μη κερδοσκοπικού ερευνητικού οργανισμού "διαΝΕΟσις" που δημοσιοποιήθηκε χθες, Κυριακή, οι μισοί Έλληνες πιστεύουν ότι για την προσφυγική κρίση φταίνε οι ξένες χώρες της Δύσης.

Την ίδια ώρα οι πολίτες δίνουν πολύ χαμηλό βαθμό στις προσπάθειες της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του προβλήματος (4,2 στα 10), και πολύ υψηλό βαθμό στη στάση των κατοίκων των νησιών του Αιγαίου (8,9), του λιμενικού (8,44) και των ΜΚΟ που δουλεύουν για την υποδοχή των προσφύγων (7,5), ενώ πιστεύουν καθολικά (σε ποσοστό 92%) ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν στηρίζει την Ελλάδα στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα της έρευνας είναι η έντονα θετική άποψη που έχουν για τους πρόσφυγες οι ερωτηθέντες, και μάλιστα σε μια σειρά από ερωτήσεις.

Ποσοστό 58% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι έχουν εκφράσει έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες, προσφέροντας τρόφιμα (39%), ρούχα (31%), χρηματική βοήθεια (10%) και βοηθώντας εθελοντικά (4%).

Η Public Issue έκανε μια προβολή του αποτελέσματος στο γενικό πληθυσμό και κατέληξε στο συμπέρασμα πως, αν οι απαντήσεις είναι ειλικρινείς, περισσότεροι από 5.000.000 συμπολίτες μας βοήθησαν με κάποιον τρόπο τους πρόσφυγες το προηγούμενο διάστημα.

Και οι άλλες απαντήσεις του δείγματος υπογραμμίζουν αυτό το αποτέλεσμα, με πιο σημαντική ίσως ότι το 66% του δείγματος απάντησε πως δεν επιθυμεί η Ελλάδα να κλείσει τα σύνορά της και άρα να διακόψει τις προσφυγικές ροές, όπως κάνουν ή προτίθενται να κάνουν, άλλες χώρες της Ευρώπης. Αντίστοιχο ποσοστό 66%, συμφωνεί με την άποψη ότι "μέρος των προσφύγων θα μπορούσαν να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία επειδή οι περισσότεροι είναι οικογενειάρχες και φιλήσυχοι άνθρωποι" και το 61% με την άποψη ότι "θα μπορούσαν να κάνουν την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα τους".

Αν μη τι άλλο, από τα παραπάνω προκύπτει μια αισιοδοξία και μια ελπίδα πως μέσα από όλο αυτό, μπορούμε να αλλάξουμε συνολικά σαν έθνος.

Περί ορισμού του πρόσφυγα, εδώ

ΥΓ: Η κεντρική φωτογραφία του άρθρου απεικονίζει Έλληνες πρόσφυγες στο Χαλέπι το 1922, να περιμένουν στην ουρά για συσσίτιο του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού. Πηγή: Νταμιάν Μακόν Ουλάντ, ανταποκριτής της εφημερίδας "Irish Times" στην Αθήνα.

*Ο Χρήστος Δεμέτης είναι δημοσιογράφος. Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου και ολοκλήρωσε το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών, “Πολιτισμικές Σπουδές και Ανθρώπινη Επικοινωνία”. Εργάστηκε στον Όμιλο του Πηγάσου. Από τον Μάιο του 2012 βρίσκεται στην 24 Media και αρθρογραφεί στο NEWS247.

 
Περισσότερα: Πρόσφυγες

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 247 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER
comments powered by Disqus