Μην τα χάσετε

 

 

Η αντιδημοκρατική Αριστερά

 
 
 
Η αστική ευγένεια έχει και όρια. Δεν μπορεί το περιθώριο να ορίζει τους κανόνες και να θέτει τους όρους στον δημόσιο διάλογο
 

Στην Ελλάδα η Αριστερά διατηρεί ένα αποκλειστικό προνόμιο έναντι όλων των άλλων "γεωγραφικών" προσδιορισμών, ήτοι της Δεξιάς του Κέντρου, της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς. Θεωρείται ηθικά άμεπτη και πολιτικά αξιόπιστη. Έχει ιστορία αγώνων, θυσιών και πάνω απ' όλα ως έννοια είναι απολύτως συνυφασμένη με τη δημοκρατία και την ελευθερία. Τη δικαιοσύνη και την ισότητα. Μεταξύ μας από όλα τα προαναφερόμενα, εκτός της ισότητας, δεν υπάρχουν ιστορικές αποδείξεις ότι η Αριστερά έχει οποιαδήποτε σχέση με τις παραπάνω έννοιες. Εννοείται ότι αναφέρομαι στην ελληνική εκδοχή της Αριστεράς και όχι βέβαια στην φιλελεύθερη Αριστερά των ευρωπαϊκών χωρών. Και ασφαλώς εστιάζω σε αντιλήψεις και νοοτροπίες που δεν έχουν σχέση με την ανανεωτική Αριστερά που γνωρίσαμε στο πρόσωπο του Λεωνίδα Κύρκου, του Ηλία Ηλιού και άλλων προσωπικοτήτων του χώρου.

 

Πριν από λίγες ημέρες η Νίκη Κεραμέως, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, "τόλμησε να μιλήσει για τους αγώνες της Αριστεράς", όπως έγραψε η "Αυγή". Δηλαδή για την εφημερίδα, που ειρήσθω εν παρόδω σέβομαι και εκτιμώ για την ιστορία της, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να αμφισβητεί τις ιδέες και τις πρακτικές που εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα εμφανίζεται να εκπροσωπεί την αριστερή ιδεολογία στην Ελλάδα. Εν προκειμένω δεν έχει κανείς το δικαίωμα να ασκεί κριτική στις μεθόδους που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση προκειμένου να πλήξει τους πολιτικούς αντιπάλους της, ούτε βέβαια να τη ψέξει για το ήθος και τη συμπεριφορά των στελεχών και των υπουργών της. Αν δεν είναι αυτή η Αριστερά με συγχωρείτε αλλά δεν ευθύνομαι εγώ γιατί την εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, εκτός της Βενεζουέλας και κάποιων άλλων αυταρχικών και δικτατορικών καθεστώτων, τέτοιες πρακτικές χαρακτηρίζονται αντιδημοκρατικές. Όταν ένα κόμμα τις υιοθετεί και τα στελέχη τους τις εφαρμόζουν, τότε πολύ απλά αυτό το κόμμα είναι αντιδημοκρατικό.  Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι ένα κόμμα που αμφισβητεί στα άλλα κόμματα και στα στελέχη τους να μιλάνε και να "τολμούν" να ασκούν κριτική σε κραυγαλέες συμπεριφορές που συνιστούν εκπεσμό των θεσμών; Και γιατί άραγε απαγορεύεται η Δεξιά να θέτει σε δημόσια διαβούλευση τις πρακτικές που εφαρμόζει η "κυβερνώσα" Αριστερά; Γιατί δεν δικαιούται η Δεξιά να εγκαλέσει την κυβέρνηση όταν υποθάλπει έκνομες ενέργειες όπως αυτές του Ρουβίκωνα; Διότι μπορεί να αρέσει στον κύριο Βούτση και στο ΣΥΡΙΖΑ να αφήνουν τους αριστεριστές να κάνουν βόλτα στον προαύλιο χώρο της βουλής- όταν για όλους τους υπόλοιπους πολίτες απαιτείται επίδειξη ταυτότητας και λεπτομερείς έλεγχοι για να περάσουν από το φυλάκιο- αλλά δεν θα τους ζητήσουμε και συγνώμη.

 Άλλωστε δεν γνωρίζουμε δημοκρατική χώρα όπου το κοινοβούλιο χρησιμοποιείται ως χώρος για ελεύθερο κάμπινγκ. Σύμφωνοι, οι βουλευτές που πάνε με πέδιλα και με εκδρομική αμφίεση πιθανώς να έχουν τέτοια αισθητικά πρότυπα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι "υστερικοί" όσοι διαμαρτύρονται όταν διαπιστώνουν ότι ο εκπεσμός της δημοκρατίας ξεκινάει από το κοινοβούλιο. Εν ολίγοις η αστική ευγένεια έχει και όρια. Δεν μπορεί το περιθώριο να ορίζει τους κανόνες και να θέτει τους όρους στον δημόσιο διάλογο.

*Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 247 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER
comments powered by Disqus