Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014
 
 
 
 
Καιρός σήμερα και πρόγνωση καιρού για κάθε περιοχή
 

Μην τα χάσετε

Οι 10 πιο επικίνδυνες συμμορίες του κόσμου

 

Τερκενλής: Ο άρχοντας των τσουρεκιών

 

Μία εικόνα 1000 λέξεις

 

Κατά της προβολής του βίντεο για την απόπειρα δωροδοκίας Χαϊκάλη η Επιτροπή Δεοντολογίας

 

Στον εισαγγελέα ο Γιώργος Αποστολόπουλος

 

"Μία ωραία ατμόσφαιρα είμαστε" πριν τη δεύτερη ψηφοφορία για Πρόεδρο Δημοκρατίας

 

O Οιδίποδας (αν και σέντερ μπακ) σκοράρει ξανά

 

Liz Jones: Η "δημοσιογράφος" που έχει ξεφύγει

 

Μπορείς να γυρίσεις την πλάτη σε αυτά τα παιδιά;

 

Μηχανή του χρόνου: Το μίσος του Curt Cobain για τους βιαστές και η λογοκρισία

 

Οι καλύτερες ταινίες του 2014

 

"Get a life" εκτός διαδικτύου. Πώς να απεξαρτηθείς από το κινητό

 

Συγκλονιστικές αποκαλύψεις από Πάνο Καμμένο: Πώς έγινε η απόπειρα δωροδοκίας του Παύλου Χαϊκάλη

 

Κυριάκος Μητσοτάκης: Ακόμη και η αριστερή παρένθεση θα οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή

 

Ο Χαϊκάλης περιγράφει το περιεχόμενο του DVD: Νόμιζα ότι μου κάνει πλάκα. Τα "χτυπημένα" λεφτά της απαγωγής Παναγόπουλου

 

Οι πιο "καυτές" παρουσιάστριες στον κόσμο

 

Μηχανή του Χρόνου: Το επεισόδιο των Πόκεμον που έστειλε στο νοσοκομείο 700 παιδιά

 

Αυτά παθαίνεις όταν διαβάζεις λάθος βιβλία σε δημόσιους χώρους

 

 

 

Πόση ελευθερία δικαιούνται οι εχθροί της ελευθερίας;

 
 
 
Διαβάστε το άρθρο του Σταμάτη Κυρζόπουλου* στο NEWS 247 για την επιτυχία της Χρυσής Αυγής, το "Εγέρθητω" και την επίθεση Κασιδιάρη σε Κανέλλη και Δούρου
 

Με αφορμή την απρόσμενη για πολλούς εκλογική επιτυχία της Χρυσής Αυγής στις προ μηνός εκλογές (όχι πάντως για τον γράφοντα, αν και δεν έχει νόημα να παριστάνω τον μετά Χριστόν προφήτη), τα «Εγέρθητω», την προ ημερών τηλεοπτική επίδειξη «ανδρισμού» του άτυπου υπαρχηγού της, αλλά και την εκρηκτική άνοδο της ακροδεξιάς στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, θυμήθηκα ένα κείμενο, που είχα γράψει πέρυσι τον Αύγουστο, μετά το μακελειό στη Νορβηγία και βρίσκοντας ότι είναι επίκαιρο, αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω.

Παράλληλα στην ίδια ανάρτηση αναδημοσιεύω και ένα παλιό προφητικό κείμενο του Μάνου Χατζηδάκι, γραμμένο το 1993, και το οποίο έφερε πάλι στο φως ο Μιχάλης Γελασάκης στον ιστότοπο musicpaper.gr

Προς αποφυγή τυχόν παρερμηνειών, δεν συγκρίνω τις σκέψεις που εκφράζω με αυτές του Μ. Χατζηδάκι, αλλά θέλω να δώσω τη δέουσα έμφαση στην βασική κατά τη γνώμη μου παράμετρο: η μάχη εναντίον του φασισμού και του νεοναζισμού σε όλες τους τις εκφάνσεις δεν είναι ζήτημα ιδεολογικών διακηρύξεων ή κομματικών επιλογών, είναι καθημερινή μάχη με τις προκαταλήψεις μας, με τα σκοτάδια της ψυχής μας, με τον ίδιο μας τον εαυτό ενίοτε.

Πόση ελευθερία δικαιούνται οι εχθροί της ελευθερίας;

Τις πρώτες ώρες μετά το μακελειό στη Νορβηγία η πιθανότερη εκδοχή για τον/τους δράστη/ες εφέρετο να ήταν κάποια ακραία ισλαμιστική-τρομοκρατική οργάνωση. Σύντομα ξεκαθάρισε ότι επρόκειτο για Νορβηγό, λευκό και χριστιανό τον Anders Behring Breivik, ο οποίος αυτόματα θεωρήθηκε παράφρων, μανιακός δολοφόνος, για να προκύψει τελικά ότι δεν είχαμε να κάνουμε με έναν διαταραγμένο αλλά με έναν φανατικό ιδεολόγο, εθνικιστή, ισλαμοφάγο, αντικομμουνιστή. Βοηθούσης της οικονομικής κρίσης καθώς και της όξυνσης των μεταναστευτικών πιέσεων οι ακραίες εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις και οι πολιτικοί σχηματισμοί που τις πρεσβεύουν κερδίζουν έδαφος και καταγράφουν ανοδικά εκλογικά ποσοστά σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες ακόμη και στις πλουσιότερες και παραδοσιακά κοινωνικά και πολιτικά ανεκτικές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά (Φινλανδία, Ολλανδία, Σουηδία, Δανία).

Η ίδια η Νορβηγία είναι ίσως η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης, μια πολιτεία θεσμισμένη με βάση την ευρύτατη δυνατή συναίνεση, μια κοινωνία με κουλτούρα ανοχής στην διαφορετικότητα. Οι δημοκρατικές λοιπόν πολιτείες, οι ανοιχτές κοινωνίες, οι προοδευμένες οικονομίες βρίσκονται αντιμέτωπες με τους χειρότερους εφιάλτες τους: την άρνηση της ίδιας τους της ουσίας και της υπόστασης από ένα διαρκώς αυξανόμενο ποσοστό των πολιτών τους που στρέφονται στις αγκάλες της πιο μισαλλόδοξης δυνατής άκρας δεξιάς. Δεν είναι μάλιστα λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν, ότι ακριβώς αυτή η συναινετική πολιτική κουλτούρα που επικράτησε στις χώρες αυτές και που δεν προσφέρει επαρκείς δυνατότητες εκτόνωσης της δυσφορίας των πολιτών (ένα είδος συναινετικού πολιτικού κομφορμισμού) οδηγεί τους «πολιτικά κορεσμένους» πολίτες στην υιοθέτηση ακραίων ιδεολογιών και πρακτικών.

Τα ερωτήματα που γεννούνται είναι πολλά και οι απαντήσεις εξαιρετικά δύσκολες.

Εν πρώτοις το ερώτημα του τίτλου: Πόση ελευθερία δικαιούνται οι εχθροί της ελευθερίας;

Το ερώτημα αυτό ετέθη για πρώτη φορά μετά τη Γαλλική Επανάσταση από τους Ιακωβίνους και τον αρχηγό τους Ροβεσπιέρο και η απάντηση που έδωσαν, ότι οι εχθροί της δημοκρατίας πρέπει να πατάσσονται, οδήγησε στην περίοδο της τρομοκρατίας, στις γκιλοτίνες και τελικά και τον ίδιο τον Ροβεσπιέρο στην λαιμητόμο. Κατά τα λεγόμενα του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου, «η μαλθακότητα προς τους προδότες θα μας καταστρέψει όλους». Αλλά και αν δεχθούμε ότι οι συνθήκες στις σημερινές ευρωπαϊκές δημοκρατίες πόρρω απέχουν από την Γαλλία του 18ου αιώνα, το ερώτημα επανέρχεται: πόση ελευθερία δράσης και κινήσεων μπορεί να εκχωρηθεί σε πολιτικούς σχηματισμούς, οργανώσεις ή κόμματα της άκρας δεξιάς ή και της άκρας αριστεράς που ξεκάθαρα και διακηρυγμένα εναντιώνονται στην κοινοβουλευτική δημοκρατία και επιδιώκουν την ανατροπή της και την αντικατάσταση της από κάποιου είδους δικτατορία (των αρίστων; των χριστιανών; του προλεταριάτου; αδιάφορο).

Τα ερωτήματα όμως δεν σταματούν εδώ: Υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί στην τέλεση εγκλημάτων σαν αυτών του Νορβηγού μακελάρη; Και αν ναι, πως τεκμηριώνεται η ενοχή τους και πως διώκεται; Ποιος ορίζει τι είναι τρομοκρατία και ποιος τρομοκράτης;

 

Πρέπει να επιτρέπεται η δημοσίευση προκηρύξεων τρομοκρατικών οργανώσεων και τι νόημα έχουν τέτοιες απαγορεύσεις την εποχή του διαδικτύου; Τι είναι η Κυβερνοτρομοκρατία και πως αντιμετωπίζεται; Πρέπει να αίρεται η ανωνυμία στο διαδίκτυο; Είναι τελικά η ασφάλεια και η ελευθερία έννοιες από κάποιο σημείο και πέρα ασύμβατες και μήπως πρέπει να δεχθούμε μια κάποια μείωση των ελευθεριών μας για να ενισχύσουμε την ασφάλεια μας και με ποια μεζούρα θα μετρηθούν αυτά και ποιος θα κρατάει την μεζούρα στα χέρια του;

 

Είναι δημοκρατικό να διώκονται οι φορείς ακραίων απόψεων για την ιστορία όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες με τους αρνητές του ολοκαυτώματος ή και των εγκλημάτων των κομμουνιστικών καθεστώτων;

Οι απαντήσεις σε τέτοιου είδους ερωτήματα φαντάζουν δύσκολες, αλλά κατά τη γνώμη μου πρέπει να δοθούν και να είναι κατά το δυνατόν ξεκάθαρες και ευκρινείς. Η δημοκρατία είναι πολίτευμα δύσκολο και ευαίσθητο. Είναι μια διαρκής άσκηση ελευθερίας, μια καθημερινή μάχη με τις προκαταλήψεις μας. Η ανεκτικότητα την τρέφει, δεν την υπονομεύει. Η ελευθερία έκφρασης που εκχωρεί στους αρνητές της ποτίζει και δεν πριονίζει τις ρίζες της. Η ηθική της υπεροχή πηγάζει και αποδεικνύεται από την ανοχή στους πολεμίους της και την αυστηρότητα στους λειτουργούς της. Η ασφάλεια δεν εμπεδώνεται με περιστολή ελευθεριών, ισχύει μάλλον το αντίθετο. «Το πρόβλημα με τους φονταμενταλιστές είναι ότι είναι δύσκολο να μπούμε στην θέση τους, να σκεφτούμε όπως εκείνοι. Γι’ αυτό καταφέρνουν να μας πλήττουν με τρόπο ανεπαίσθητο, πανούργο, αποτελεσματικό».

Η ήττα μας όμως υπογράφεται, όταν μας επιβάλλουν την ηθική τους ατζέντα, όταν αναγκαζόμασθε (ή νομίζουμε ότι αναγκαζόμασθε) να μετέλθουμε των δικών τους μεθόδων για να τους πλήξουμε, με την ψευδαίσθηση ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

*Ο Σταμάτης Κυρζόπουλος είναι ιατρός καρδιολόγος, στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο και συγγραφέας του βιβλίου "Μονόδρομοι και αδιέξοδα: Πολιτών υπέρβαση". Εκτός από το News247 αναλύει και εκφράζει τις σκέψεις του μέσα από το προσωπικό του blog sxoliopoliti.blogspot.gr

 

SHARE:

FOLLOW NEWS247:
NEWSLETTER
comments powered by Disqus