Μην τα χάσετε

 

 

Ο Τραμπ, η Ευρώπη και εμείς

 
 
Προστατευτισμός και πατριωτισμός ήταν οι λέξεις- κλειδιά της πρώτης ομιλίας του νέου Αμερικανού Προέδρου, που δε δείχνει ιδιαίτερα φιλικές διαθέσεις απέναντι στην ΕΕ. Την Αθήνα όμως την απασχολεί πρωτίστως τι θα κάνει το ΔΝΤ
 

Η ώρα, που ο σχεδόν όλος ο πλανήτης έτρεμε, ήρθε. Ο Ντόναλντ Τραμπ ορκίστηκε 45ος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Και στην ομιλία του επανέλαβε πολλάκις δύο λέξεις- κλειδιά: Πατριωτισμός και προστατευτισμός.

 

Δύο λέξεις που στο μυαλό του επιχειρηματία πρώτα από όλα Τραμπ φαίνεται πως συνδέονται και κρύβουν προφανέστατα μία νέα λογική ενός σημαντικού τμήματος του αμερικανικού κεφαλαίου, που συνειδητοποιεί τώρα ότι η παγκοσμιοποίηση δεν το εξυπηρετεί πλέον και που στρέφεται σε λογικές απομονωτισμού.

Με αυτό συνδέεται και η εχθρική στάση του Τραμπ απέναντι στην έννοια της ΕΕ, ένας (αλλά όχι ο μόνος) από τους λόγους που είναι τόσο δημοφιλής μεταξύ των ακροδεξιών, αντιευρωπαϊκών, κομμάτων στην Ευρώπη.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι η ΕΕ είναι εχθρική απέναντι στους ίδιους τους λαούς της, που αναζητούν αφελώς προστασία στη γνώριμη ασφάλεια του εθνοτισμού και πέφτουν ξανά στην παγίδα του εθνικισμού, λησμονώντας ότι 70 χρόνια ειρήνης είναι πολλά για την ιστορία ενός ανθρώπου, λίγα όμως για την Ιστορία της ευρωπαϊκής ηπείρου, ένα μικρό διάλειμμα σε αιώνες αιματοβαμμένων σελίδων.

Και το μεγαλύτερο ακόμη πρόβλημα είναι πως την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης βγαίνουν να υπερασπιστούν οι Χίλαρυ της Ευρώπης, με τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται. Χωρίς ακόμη και τώρα να αντιλαμβάνονται την ανάγκη για αλλαγή, για μία Ευρώπη πιο δημοκρατική, στην οποία προτεραιότητα θα είναι οι λαοί της όχι το νόμισμα και οι τράπεζες.

Υπήρχε όμως και μία άλλη παράμετρος- ή μάλλον ερώτημα- της εκλογής Τραμπ, που αφορά την Ελλάδα: Τι θα κάνει το ΔΝΤ όσον αφορά στην παρουσία του στο ελληνικό πρόγραμμα. Αυτό φαίνεται να ξεκαθάρισε στο Νταβός τις τελευταίες ημέρες: Ο Σόιμπλε είπε ότι το Βερολίνο θέλει το Ταμείο και η Λαγκάρντ ότι το Ταμείο δε θέλει να αποχωρήσει.

Παρά τον απομονωτισμό Τραμπ, που ορισμένοι αναρωτιόντουσαν εάν θα οδηγούσε στην αποχώρηση του ΔΝΤ από όλα τα ευρωπαϊκά προγράμματα στα οποία συμμετέχει, το Ταμείο φαίνεται πως θέλει να επιμένει μέχρι τέλους. Διότι η Ελλάδα του χρωστά περίπου 12 δισ ευρώ από τα προηγούμενα προγράμματα (άρα μία αποχώρηση θα κόστιζε).

Το θέμα είναι τι σημαίνουν όλα αυτά για το χρέος, η συζήτηση για το οποίο μοιάζει να έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Εφόσον το ΔΝΤ παραμείνει, θα πρέπει βάσει του καταστατικού του να θέσει το ζήτημα της οριστικής διευθέτησης του ελληνικού χρέους. Και το Βερολίνο να καταλάβει ότι ειδικά στην εποχή του Τραμπ, δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις συμφωνίες ως κάτι που πρέπει να τηρούν οι άλλοι και δη οι αδύναμοι, ούτε την ΕΕ ως μανδύα εφαρμογής των δικών του πολιτικών προτεραιοτήτων.

Εκτός εάν κάποιοι και στη Γερμανία εζήλωσαν τη δόξα του απομονωτιστή Τραμπ και επιθυμούν κρυφά το ξήλωμα του πουλόβερ της Ευρωζώνης, με την επαναφορά σεναρίων τύπου Grexit κι ας έχουν αυτά απορριφθεί.

*Της Βίκυς Σαμαρά, αρχισυντάκτριας πολιτικού του NEWS247

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 24/7 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER