Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014
 
 
 
 
Καιρός σήμερα και πρόγνωση καιρού για κάθε περιοχή
 

Μην τα χάσετε

Στα όρια του κοινωνικού αποκλεισμού οι μακροχρόνια άνεργοι

 

Έρχονται 16 μέτρα - φωτιά για ασφαλισμένους και συνταξιούχους. Τι αλλάζει σε συντάξεις, εισφορές, εφάπαξ από 1/1/2015

 

Ο Γερμανός γιατρός που έσωζε Έλληνες επί Κατοχής. Τον έκλαψαν σαν Έλληνα στη Μήλο

 

Γιακουμάτος: Εγώ διαφωνώ με το κόμμα μου, θέλω εκλογές εδώ και τώρα

 

Μηχανή του Χρόνου: DINA, η μυστική αστυνομία του Πινοσέτ απήγαγε, βασάνιζε, σκότωνε, πέταγε από ελικόπτερα τα πτώματα των αγωνιστών στον ωκεανό

 

Η Ελληνίδα κόρη Κροίσου που "ξελόγιασε" τον Μπιλ Κλίντον και χώρισε τον εγγονό του Νίξον

 

Ο "θερμός" ασπασμός Αλέξη Τσίπρα και Ραχήλ Μακρή

 

Erotica γιατί χανόμαστε: Πήγαμε, είδαμε, γράφουμε

 

Κανένα "The Interview". Οι "Τρελές Σφαίρες" τα είχαν πει και κάνει όλα

 

Μηχανή του Χρόνου: Ο άνθρωπος που έδινε τα σχέδια για την ατομική βόμβα στη Σοβιετική Ένωση

 

Όταν ο Νίκος Γκάλης έκανε όλη την Ελλάδα να πίνει ΑΓΝΟ

 

Ξάνθη: Η βαριά βιομηχανία της καριόκας

 

PZ Cussons: Η αθόρυβη ελληνική εταιρεία που “κατακτά” τον κόσμο

 

Οι 10 πιο επικίνδυνες συμμορίες του κόσμου

 

Μπορείς να γυρίσεις την πλάτη σε αυτά τα παιδιά;

 

Τερκενλής: Ο άρχοντας των τσουρεκιών

 

Μία εικόνα 1000 λέξεις

 

O Οιδίποδας (αν και σέντερ μπακ) σκοράρει ξανά

 

"Get a life" εκτός διαδικτύου. Πώς να απεξαρτηθείς από το κινητό

 

 

 

Μικρές ιστορίες της πόλης: Η Τραπεζοκόμος

 
 
 
Διαβάστε μια συζήτηση πολιτικού περιεχομένου που διαδραματίζεται στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου
 

Αργά το μεσημέρι, σε εφημερεύον νοσοκομείο της πόλης. Στο ασανσέρ του 6ου ορόφου υπάρχει ήδη συνωστισμός, όταν εμφανίζεται φορείο με ασθενή που έχει μόλις εγχειριστεί.  Θα χρειαστεί να μετακινηθεί από το χειρουργείο στον θάλαμο με τον κεντρικό ανελκυστήρα. Παραμερίζουμε, και περιμένουμε το επόμενο.

Πριν προλάβει η πόρτα να κλείσει, ξανανοίγει για να μπει η τραπεζοκόμος σπρώχνοντας το άδειο τρόλεϊ φαγητού. “Πηγαίνετε παρακαλώ στο βάθος για να χωρέσουμε όλοι, να μπορέσει η πόρτα να κλείσει. Μην το καθυστερούμε, έχουμε εφημερία σήμερα, σας παρακαλώ”, λέει και πάλι ευγενικά. Είναι σκυφτή, η στάση του σώματός της μαρτυρά κούραση, το πρόσωπό της είναι αυλακωμένο. “Που καταντήσαμε”, συνεχίζει. “Και περιμένουν να τους ψηφίσουμε”.

“Δεν είναι έτσι”, απαντά η γυναίκα με την ξανθή πλεξίδα που στέκεται δίπλα της, “βεβαίως και πρέπει να ψηφίσουμε”. “Τί να ψηφίσουμε στα χάλια που φτάσαμε; 217 € δεκαπενθήμερο πήρα, μετά από 35 χρόνια εργασίας, πως να πάω στην Ήπειρο να ψηφίσω;  Με τί λεφτά; Να φάω για να ζήσω, ή να ψηφίσω; Από 1150 με πήγαν στα 850, και λίγο μετά στα 670.  Και τώρα πέσανε και κάτι κρατήσεις αναδρομικές. Και έμειναν αυτά, διακόσια δέκα εφτά...”

Μπαίνουν και άλλοι στη συζήτηση. Λένε για τα φάρμακα που πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη τους, για τη μια περικοπή που έρχεται μετά την άλλη, όλοι έχουν κάτι να προσθέσουν. Όλοι αισθάνονται την κρίση στο πετσί τους. Γνέφουν καταφατικά, λες και κουνώντας όλοι μαζί το κεφάλι, κάτι, ως δια μαγείας, θα αλλάξει.

Και τότε η τραπεζοκόμος συμπληρώνει: “καλά κάνει η Χρυσή Αυγή μερικές φορές. Κι αυτοί όλοι καλά να πάθουν”. Στο ασανσέρ επικρατεί σιγή. Στο κάλεσμα της πρώτης του χορού, αυτή τη φορά, ο υπόλοιπος χορός σωπαίνει. Η ατμόσφαιρα είναι πνιγηρή. Και μέσα, που δεν λειτουργεί ο κλιματισμός, και έξω, στο ισόγειο, που έχουμε μόλις φθάσει. Από την κεντρική πύλη μπαίνουν κύματα αποπνικτικής ζέστης. Οι προσωρινοί συνεπιβάτες δεν χαιρετιούνται. Παίρνει ο καθένας το δρόμο του.

Πίσω μου, μια γυναίκα με χλωμό πρόσωπο και τα μαλλιά τραβηγμένα ψηλά. Κοντοστέκεται διακριτικά για να περάσει πρώτη η τραπεζοκόμος με το δυσκίνητο τρόλεϊ φαγητού. Κι έπειτα την πλησιάζει, όταν πια οι υπόλοιποι έχουν απομακρυνθεί, και κάτι της λέει με χαμηλωμένο βλέμμα. Μιλάει με συστολή, σχεδόν απολογητικά, ακουμπώντας μαλακά το χέρι της στο μπράτσο της άλλης, κι ύστερα από λίγο φεύγει. Στέκομαι κοντά στην κεντρική πύλη, όταν βλέπω την τραπεζοκόμο να έρχεται πίσω της, μαζί με το τρόλεϊ. Θέλει να την προλάβει. Θέλει κάτι να της πει:

“Το ξέρω, νομίζετε ότι δεν το ξέρω; Κι εμένα ο πατέρας μου στη Μακρόνησο ήταν. Από την οργή μου το λέω, κι από την πίκρα μου... Μήπως κι αυτό φασισμός δεν είναι; Που δε μου φτάνουν τα λεφτά να πάω να ψηφίσω; Αλλά δεν τους ψήφισα, κι ούτε τώρα θα τους ψηφίσω, και ούτε θα τους ψήφιζα ακόμα κι αν μπορούσα να πάω... Μόνο το λέω πάνω στο θυμό μου, για να ξεθυμάνω, και μετά μετανιώνω και μόνο που το είπα. Βλέπω μπροστά μου τα μάτια του πατέρα που με μεγάλωσε. Μη με παρεξηγείτε”.

*Η Ναντίνα Χριστοπούλου είναι ανθρωπολόγος

 

SHARE:

FOLLOW NEWS247:
NEWSLETTER
comments powered by Disqus