Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015
 
 
 
 
 

Μην τα χάσετε

Μηχανή του Χρόνου: Τα τατουάζ των φυλακισμένων της ΕΣΣΔ με τον Στάλιν και τον Λένιν. Τι συμβόλιζαν οι νεκροκεφαλές, πάνω από το πέος

 

Βίντεο - ντοκουμέντο : Η στιγμή που η χιονοστιβάδα πλακώνει τους ορειβάτες στο Έβερεστ μετά τον σεισμό στο Νεπάλ

 

Γέφυρες επικοινωνίας με τους δανειστές αναζητά η Αθήνα μετά το αδιέξοδο του Eurogroup

 

Λέκκας: Ο σεισμός του Νεπάλ θα φέρει σεισμικό ντόμινο

 

Λεουτσάκος : Η συντεταγμένη νομισματική αλλαγή μπροστά στο αδιέξοδο, δεν είναι η συντέλεια

 

Θα σου κοπεί το αίμα : Η απόλυτη φάρσα με ζόμπι σε κινηματογράφο

 

10 Insta-Kids : Πώς να βγάζεις λεφτά επειδή είναι διάσημος ο γονιός σου

 

Συντάξεις από τα 62 για 12 κατηγορίες ασφαλισμένων

 

Ληξιπρόθεσμες οφειλές: Τελευταία ημέρα για την προκαταβολή για διαγραφή προσαυξήσεων. Δεν αναμένεται παράταση

 

Νεπάλ : Η σύγκρουση Ινδίας - Ασίας πριν 25.000.000 χρόνια, που έκανε τον σεισμό αναπότρεπτο

 

Ποιες είναι οι πόλεις που προτιμούν οι Έλληνες εφοπλιστές λόγω κρίσης

 

Respect : Πυγμάχος MMA ζητά Knock Out απ' τον διαιτητή για τον αναίσθητο αντίπαλο του και δεν τον 'αποτελειώνει'

 

Δέκα καλά 'κρυμμένα' μυστικά της CIA

 

Ρομάντσο : Το θρυλικό περιοδικό των ρεκόρ

 

Πώς η SkyGreece θα συνδέσει απευθείας την Ελλάδα με την Αμερική

 

Ο Έλληνας που ανοίγει ένα κατάστημα την εβδομάδα στην Κίνα

 

Κιμ Καρντάσιαν : Το 'τίποτα' που έγινε 'αρμένικη βίζιτα'

 

Μία εικόνα 1000 λέξεις: Όταν το Vlora έδενε στο Μπάρι με 10.000 Αλβανούς

 

 

 

Μικρές ιστορίες της πόλης: Η Τραπεζοκόμος

 
 
 
Διαβάστε μια συζήτηση πολιτικού περιεχομένου που διαδραματίζεται στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου
 

Αργά το μεσημέρι, σε εφημερεύον νοσοκομείο της πόλης. Στο ασανσέρ του 6ου ορόφου υπάρχει ήδη συνωστισμός, όταν εμφανίζεται φορείο με ασθενή που έχει μόλις εγχειριστεί.  Θα χρειαστεί να μετακινηθεί από το χειρουργείο στον θάλαμο με τον κεντρικό ανελκυστήρα. Παραμερίζουμε, και περιμένουμε το επόμενο.

Πριν προλάβει η πόρτα να κλείσει, ξανανοίγει για να μπει η τραπεζοκόμος σπρώχνοντας το άδειο τρόλεϊ φαγητού. “Πηγαίνετε παρακαλώ στο βάθος για να χωρέσουμε όλοι, να μπορέσει η πόρτα να κλείσει. Μην το καθυστερούμε, έχουμε εφημερία σήμερα, σας παρακαλώ”, λέει και πάλι ευγενικά. Είναι σκυφτή, η στάση του σώματός της μαρτυρά κούραση, το πρόσωπό της είναι αυλακωμένο. “Που καταντήσαμε”, συνεχίζει. “Και περιμένουν να τους ψηφίσουμε”.

“Δεν είναι έτσι”, απαντά η γυναίκα με την ξανθή πλεξίδα που στέκεται δίπλα της, “βεβαίως και πρέπει να ψηφίσουμε”. “Τί να ψηφίσουμε στα χάλια που φτάσαμε; 217 € δεκαπενθήμερο πήρα, μετά από 35 χρόνια εργασίας, πως να πάω στην Ήπειρο να ψηφίσω;  Με τί λεφτά; Να φάω για να ζήσω, ή να ψηφίσω; Από 1150 με πήγαν στα 850, και λίγο μετά στα 670.  Και τώρα πέσανε και κάτι κρατήσεις αναδρομικές. Και έμειναν αυτά, διακόσια δέκα εφτά...”

Μπαίνουν και άλλοι στη συζήτηση. Λένε για τα φάρμακα που πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη τους, για τη μια περικοπή που έρχεται μετά την άλλη, όλοι έχουν κάτι να προσθέσουν. Όλοι αισθάνονται την κρίση στο πετσί τους. Γνέφουν καταφατικά, λες και κουνώντας όλοι μαζί το κεφάλι, κάτι, ως δια μαγείας, θα αλλάξει.

Και τότε η τραπεζοκόμος συμπληρώνει: “καλά κάνει η Χρυσή Αυγή μερικές φορές. Κι αυτοί όλοι καλά να πάθουν”. Στο ασανσέρ επικρατεί σιγή. Στο κάλεσμα της πρώτης του χορού, αυτή τη φορά, ο υπόλοιπος χορός σωπαίνει. Η ατμόσφαιρα είναι πνιγηρή. Και μέσα, που δεν λειτουργεί ο κλιματισμός, και έξω, στο ισόγειο, που έχουμε μόλις φθάσει. Από την κεντρική πύλη μπαίνουν κύματα αποπνικτικής ζέστης. Οι προσωρινοί συνεπιβάτες δεν χαιρετιούνται. Παίρνει ο καθένας το δρόμο του.

Πίσω μου, μια γυναίκα με χλωμό πρόσωπο και τα μαλλιά τραβηγμένα ψηλά. Κοντοστέκεται διακριτικά για να περάσει πρώτη η τραπεζοκόμος με το δυσκίνητο τρόλεϊ φαγητού. Κι έπειτα την πλησιάζει, όταν πια οι υπόλοιποι έχουν απομακρυνθεί, και κάτι της λέει με χαμηλωμένο βλέμμα. Μιλάει με συστολή, σχεδόν απολογητικά, ακουμπώντας μαλακά το χέρι της στο μπράτσο της άλλης, κι ύστερα από λίγο φεύγει. Στέκομαι κοντά στην κεντρική πύλη, όταν βλέπω την τραπεζοκόμο να έρχεται πίσω της, μαζί με το τρόλεϊ. Θέλει να την προλάβει. Θέλει κάτι να της πει:

“Το ξέρω, νομίζετε ότι δεν το ξέρω; Κι εμένα ο πατέρας μου στη Μακρόνησο ήταν. Από την οργή μου το λέω, κι από την πίκρα μου... Μήπως κι αυτό φασισμός δεν είναι; Που δε μου φτάνουν τα λεφτά να πάω να ψηφίσω; Αλλά δεν τους ψήφισα, κι ούτε τώρα θα τους ψηφίσω, και ούτε θα τους ψήφιζα ακόμα κι αν μπορούσα να πάω... Μόνο το λέω πάνω στο θυμό μου, για να ξεθυμάνω, και μετά μετανιώνω και μόνο που το είπα. Βλέπω μπροστά μου τα μάτια του πατέρα που με μεγάλωσε. Μη με παρεξηγείτε”.

*Η Ναντίνα Χριστοπούλου είναι ανθρωπολόγος

 

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 247 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER
comments powered by Disqus