Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014
 
 
 
 
Καιρός σήμερα και πρόγνωση καιρού για κάθε περιοχή
 

Μην τα χάσετε

Δείτε πως ήταν οι Σφίγγες της Αμφίπολης πριν την αποκοπή της κεφαλής

 

Ποινική δίωξη με βαριές κατηγορίες για την "Σέχτα Επαναστατών" 4 χρόνια μετά τη δολοφονία Γκιόλια

 

Μηχανή του Χρόνου: Μισίμα, ο Ιάπωνας συγγραφέας που έκανε χαρακίρι και πέθανε σε ζωντανή μετάδοση

 

Λαζόπουλος εναντίον Θεοδωράκη: Κρίμα που δεν τον γνώρισε ο Ντοστογιέφσκι, πριν γράψει τον "Ηλίθιο"

 

Εντυπωσιακών ευρημάτων συνέχεια στην Αμφίπολη: Βρέθηκε το κεφάλι μιας εκ των δύο Σφιγγών

 

Στις 20 Νοεμβρίου στον αέρα η Huffington Post Greece: "H συζήτηση ξεκινάει εδώ"

 

Κλεμμένο το "Stairway to Heaven" των Led Zeppelin

 

Δικαίωση για τον τυφλό αριστούχο Αργύρη Κουμτζή: Και επίσημα φοιτητής στο ΑΠΘ

 

Βίντεο: Βούτηξε στο κενό με GoPro κάμερα, για 20 δολάρια

 

Πόστερ ταινιών όπως δεν τα έχετε ξαναδεί

 

Αποσύρθηκε λόγω αντιδράσεων η τροπολογία "κατάργησης" της δημοσίευσης των δαπανών στη Διαύγεια. Προέβλεπε μηδαμινό έλεγχο στις δαπάνες του δημοσίου

 

Φωτογραφίες από δορυφόρο, που μοιάζουν με έργα τέχνης

 

Η σέξι Σύρια που μάχεται κατά των τζιχαντιστών από τα social media

 

Τραγικά λάθη στο Photoshop: Σέξι στο Facebook, αλλά σας καταλάβαμε

 

Φρίκη στη Συρία: Λιθοβόλησαν μέχρι θανάτου γυναίκα για μοιχεία. Συμμετείχε μέχρι και ο ίδιος της ο πατέρας

 

Τα μυστικά του Δίσκου της Φαιστού: Αποκαλύφθηκε το πρώτο μινωικό cd rom

 

Επικό παρκάρισμα στη Σαντορίνη

 

Εκπληκτικό βίντεο: Πώς είναι να κολυμπάς μέσα σε ένα παγόβουνο

 

 

 

Μικρές ιστορίες της πόλης: Η Τραπεζοκόμος

 
 
 
Διαβάστε μια συζήτηση πολιτικού περιεχομένου που διαδραματίζεται στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου

Αργά το μεσημέρι, σε εφημερεύον νοσοκομείο της πόλης. Στο ασανσέρ του 6ου ορόφου υπάρχει ήδη συνωστισμός, όταν εμφανίζεται φορείο με ασθενή που έχει μόλις εγχειριστεί.  Θα χρειαστεί να μετακινηθεί από το χειρουργείο στον θάλαμο με τον κεντρικό ανελκυστήρα. Παραμερίζουμε, και περιμένουμε το επόμενο.

Πριν προλάβει η πόρτα να κλείσει, ξανανοίγει για να μπει η τραπεζοκόμος σπρώχνοντας το άδειο τρόλεϊ φαγητού. “Πηγαίνετε παρακαλώ στο βάθος για να χωρέσουμε όλοι, να μπορέσει η πόρτα να κλείσει. Μην το καθυστερούμε, έχουμε εφημερία σήμερα, σας παρακαλώ”, λέει και πάλι ευγενικά. Είναι σκυφτή, η στάση του σώματός της μαρτυρά κούραση, το πρόσωπό της είναι αυλακωμένο. “Που καταντήσαμε”, συνεχίζει. “Και περιμένουν να τους ψηφίσουμε”.

“Δεν είναι έτσι”, απαντά η γυναίκα με την ξανθή πλεξίδα που στέκεται δίπλα της, “βεβαίως και πρέπει να ψηφίσουμε”. “Τί να ψηφίσουμε στα χάλια που φτάσαμε; 217 € δεκαπενθήμερο πήρα, μετά από 35 χρόνια εργασίας, πως να πάω στην Ήπειρο να ψηφίσω;  Με τί λεφτά; Να φάω για να ζήσω, ή να ψηφίσω; Από 1150 με πήγαν στα 850, και λίγο μετά στα 670.  Και τώρα πέσανε και κάτι κρατήσεις αναδρομικές. Και έμειναν αυτά, διακόσια δέκα εφτά...”

Μπαίνουν και άλλοι στη συζήτηση. Λένε για τα φάρμακα που πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη τους, για τη μια περικοπή που έρχεται μετά την άλλη, όλοι έχουν κάτι να προσθέσουν. Όλοι αισθάνονται την κρίση στο πετσί τους. Γνέφουν καταφατικά, λες και κουνώντας όλοι μαζί το κεφάλι, κάτι, ως δια μαγείας, θα αλλάξει.

Και τότε η τραπεζοκόμος συμπληρώνει: “καλά κάνει η Χρυσή Αυγή μερικές φορές. Κι αυτοί όλοι καλά να πάθουν”. Στο ασανσέρ επικρατεί σιγή. Στο κάλεσμα της πρώτης του χορού, αυτή τη φορά, ο υπόλοιπος χορός σωπαίνει. Η ατμόσφαιρα είναι πνιγηρή. Και μέσα, που δεν λειτουργεί ο κλιματισμός, και έξω, στο ισόγειο, που έχουμε μόλις φθάσει. Από την κεντρική πύλη μπαίνουν κύματα αποπνικτικής ζέστης. Οι προσωρινοί συνεπιβάτες δεν χαιρετιούνται. Παίρνει ο καθένας το δρόμο του.

Πίσω μου, μια γυναίκα με χλωμό πρόσωπο και τα μαλλιά τραβηγμένα ψηλά. Κοντοστέκεται διακριτικά για να περάσει πρώτη η τραπεζοκόμος με το δυσκίνητο τρόλεϊ φαγητού. Κι έπειτα την πλησιάζει, όταν πια οι υπόλοιποι έχουν απομακρυνθεί, και κάτι της λέει με χαμηλωμένο βλέμμα. Μιλάει με συστολή, σχεδόν απολογητικά, ακουμπώντας μαλακά το χέρι της στο μπράτσο της άλλης, κι ύστερα από λίγο φεύγει. Στέκομαι κοντά στην κεντρική πύλη, όταν βλέπω την τραπεζοκόμο να έρχεται πίσω της, μαζί με το τρόλεϊ. Θέλει να την προλάβει. Θέλει κάτι να της πει:

“Το ξέρω, νομίζετε ότι δεν το ξέρω; Κι εμένα ο πατέρας μου στη Μακρόνησο ήταν. Από την οργή μου το λέω, κι από την πίκρα μου... Μήπως κι αυτό φασισμός δεν είναι; Που δε μου φτάνουν τα λεφτά να πάω να ψηφίσω; Αλλά δεν τους ψήφισα, κι ούτε τώρα θα τους ψηφίσω, και ούτε θα τους ψήφιζα ακόμα κι αν μπορούσα να πάω... Μόνο το λέω πάνω στο θυμό μου, για να ξεθυμάνω, και μετά μετανιώνω και μόνο που το είπα. Βλέπω μπροστά μου τα μάτια του πατέρα που με μεγάλωσε. Μη με παρεξηγείτε”.

*Η Ναντίνα Χριστοπούλου είναι ανθρωπολόγος

 
NEWSLETTER
FOLLOW NEWS247:
comments powered by Disqus