Παρασκευή, 01 Αυγούστου 2014
 
 
 
 
Καιρός σήμερα και πρόγνωση καιρού για κάθε περιοχή
 

Μην τα χάσετε

Οι δέκα καλύτερες χώρες για να εργαστείς

 

Και όμως ένας Τουρκοκύπριος αναζητά Ελληνοκύπριους για να τους επιστρέψει την περιουσία τους

 

Αποκαλύφθηκε η ταυτότητα της "Energizer": Η μέχρι πρότινος άγνωστη ερωμένη του Μπίλ Κλίντον

 

Η πιο νέα πρόεδρος σε ποδοσφαιρική ομάδα: 24χρονη ανέλαβε τα ηνία του Αφάντου

 

Μηχανή του Χρόνου: Τα ναρκωτικά υπήρχαν από την προϊστορική εποχή. Πώς κατάφερναν να μην εξαρτηθούν;

 

Active City Stop. Το σύστημα που εξελίσσει η Ford βοηθά στη μείωση της έντασης συγκρούσεων

 

Τα γάντια που φορούσε ο Μοχάμεντ Άλι στον "Αγώνα του Αιώνα" πουλήθηκαν σε δημοπρασία έναντι 400.000 δολαρίων

 

Πρώτη φορά Αλβανός πρωθυπουργός παραδέχεται ότι στην Χειμάρα ζει μέρος της ελληνικής μειονότητας

 

"Θάβουν" στο αρχείο το Φαρμακονήσι. Συγγενείς των νεκρών ζητούν Δικαιοσύνη

 

Παρέμβαση του Αρείου Πάγου για την απόφαση στην υπόθεση της Μανωλάδας

 

Μαστοράκης: Πολύ εντυπωσιακό το τέχνασμα της Χαρούλας Σύριζα να ενταχθεί στη μηχανή προπαγάνδας

 

On camera εξομολόγηση Στέφανου Κορκολή: "Και εγώ πάσχω από καρκίνο"

 

Μηχανή του Χρόνου: Ο στρατιώτης που έζησε μόνος για 30 χρόνια στην έρημη νήσο της Αγίας Ελένης

 

Πώς μεταδίδεται ο ιός Έμπολα. Ποια είναι τα συμπτώματα του

 

Με αίμα βάφτηκε η 72ωρη εκεχειρία στη Γάζα. 4 νεκροί από πυρά ισραηλινού τανκ

 

Οι 9 φράσεις που μπορεί να "τρελάνουν" τον γιατρό σας και δεν πρέπει να τις πείτε ποτέ!

 

Ποιος είναι ο κερδοσκόπος που ευθύνεται για τη νέα πτώχευσης της Αργεντινής

 

Οι 10 "ακίνδυνες" φράσεις που δεν πρέπει να πείτε ποτέ στο παιδί σας

 

Γιώργος Πετρόχειλος: Η αλήθεια δεν βρίσκεται στους Sex Pistols αλλά στη Χρυσή Αυγή

 

 

 

Μικρές ιστορίες της πόλης: Η Τραπεζοκόμος

 
 
 
Διαβάστε μια συζήτηση πολιτικού περιεχομένου που διαδραματίζεται στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου

Αργά το μεσημέρι, σε εφημερεύον νοσοκομείο της πόλης. Στο ασανσέρ του 6ου ορόφου υπάρχει ήδη συνωστισμός, όταν εμφανίζεται φορείο με ασθενή που έχει μόλις εγχειριστεί.  Θα χρειαστεί να μετακινηθεί από το χειρουργείο στον θάλαμο με τον κεντρικό ανελκυστήρα. Παραμερίζουμε, και περιμένουμε το επόμενο.

Πριν προλάβει η πόρτα να κλείσει, ξανανοίγει για να μπει η τραπεζοκόμος σπρώχνοντας το άδειο τρόλεϊ φαγητού. “Πηγαίνετε παρακαλώ στο βάθος για να χωρέσουμε όλοι, να μπορέσει η πόρτα να κλείσει. Μην το καθυστερούμε, έχουμε εφημερία σήμερα, σας παρακαλώ”, λέει και πάλι ευγενικά. Είναι σκυφτή, η στάση του σώματός της μαρτυρά κούραση, το πρόσωπό της είναι αυλακωμένο. “Που καταντήσαμε”, συνεχίζει. “Και περιμένουν να τους ψηφίσουμε”.

“Δεν είναι έτσι”, απαντά η γυναίκα με την ξανθή πλεξίδα που στέκεται δίπλα της, “βεβαίως και πρέπει να ψηφίσουμε”. “Τί να ψηφίσουμε στα χάλια που φτάσαμε; 217 € δεκαπενθήμερο πήρα, μετά από 35 χρόνια εργασίας, πως να πάω στην Ήπειρο να ψηφίσω;  Με τί λεφτά; Να φάω για να ζήσω, ή να ψηφίσω; Από 1150 με πήγαν στα 850, και λίγο μετά στα 670.  Και τώρα πέσανε και κάτι κρατήσεις αναδρομικές. Και έμειναν αυτά, διακόσια δέκα εφτά...”

Μπαίνουν και άλλοι στη συζήτηση. Λένε για τα φάρμακα που πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη τους, για τη μια περικοπή που έρχεται μετά την άλλη, όλοι έχουν κάτι να προσθέσουν. Όλοι αισθάνονται την κρίση στο πετσί τους. Γνέφουν καταφατικά, λες και κουνώντας όλοι μαζί το κεφάλι, κάτι, ως δια μαγείας, θα αλλάξει.

Και τότε η τραπεζοκόμος συμπληρώνει: “καλά κάνει η Χρυσή Αυγή μερικές φορές. Κι αυτοί όλοι καλά να πάθουν”. Στο ασανσέρ επικρατεί σιγή. Στο κάλεσμα της πρώτης του χορού, αυτή τη φορά, ο υπόλοιπος χορός σωπαίνει. Η ατμόσφαιρα είναι πνιγηρή. Και μέσα, που δεν λειτουργεί ο κλιματισμός, και έξω, στο ισόγειο, που έχουμε μόλις φθάσει. Από την κεντρική πύλη μπαίνουν κύματα αποπνικτικής ζέστης. Οι προσωρινοί συνεπιβάτες δεν χαιρετιούνται. Παίρνει ο καθένας το δρόμο του.

Πίσω μου, μια γυναίκα με χλωμό πρόσωπο και τα μαλλιά τραβηγμένα ψηλά. Κοντοστέκεται διακριτικά για να περάσει πρώτη η τραπεζοκόμος με το δυσκίνητο τρόλεϊ φαγητού. Κι έπειτα την πλησιάζει, όταν πια οι υπόλοιποι έχουν απομακρυνθεί, και κάτι της λέει με χαμηλωμένο βλέμμα. Μιλάει με συστολή, σχεδόν απολογητικά, ακουμπώντας μαλακά το χέρι της στο μπράτσο της άλλης, κι ύστερα από λίγο φεύγει. Στέκομαι κοντά στην κεντρική πύλη, όταν βλέπω την τραπεζοκόμο να έρχεται πίσω της, μαζί με το τρόλεϊ. Θέλει να την προλάβει. Θέλει κάτι να της πει:

“Το ξέρω, νομίζετε ότι δεν το ξέρω; Κι εμένα ο πατέρας μου στη Μακρόνησο ήταν. Από την οργή μου το λέω, κι από την πίκρα μου... Μήπως κι αυτό φασισμός δεν είναι; Που δε μου φτάνουν τα λεφτά να πάω να ψηφίσω; Αλλά δεν τους ψήφισα, κι ούτε τώρα θα τους ψηφίσω, και ούτε θα τους ψήφιζα ακόμα κι αν μπορούσα να πάω... Μόνο το λέω πάνω στο θυμό μου, για να ξεθυμάνω, και μετά μετανιώνω και μόνο που το είπα. Βλέπω μπροστά μου τα μάτια του πατέρα που με μεγάλωσε. Μη με παρεξηγείτε”.

*Η Ναντίνα Χριστοπούλου είναι ανθρωπολόγος

 
NEWSLETTER
FOLLOW NEWS247:
comments powered by Disqus