Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014
 
 
 
 
Καιρός σήμερα και πρόγνωση καιρού για κάθε περιοχή
 

Μην τα χάσετε

Πενιχρές αγορές: Χρέη και μειωμένα έσοδα θα καθορίσουν τα ελληνικά δώρα των φετινών Χριστουγέννων

 

Αλλάζουν εικόνα και λειτουργία όλα τα ΚΕΠ της χώρας

 

Πώς να εκθειάσετε ένα ωραίο στήθος, χωρίς να φάτε ξύλο

 

Ρόμπιν Γουίλιαμς: Ο άνθρωπος που αναζητήθηκε πιο πολύ στις μηχανές του ίντερνετ το 2014

 

Εκπληκτικό βίντεο: Όταν οι καθημερινοί άνθρωποι γίνονται ήρωες

 

Τσέρνομπιλ: Βίντεο από τις εγκαταλειμμένες περιοχές 29 χρόνια μετά

 

Εντάσεις και ζάλη προκάλεσε ο "χορός" του ΣΥΡΙΖΑ με τους "λύκους των αγορών"

 

Τα 20 ομορφότερα μέρη για τις μοναχικές ψυχές

 

Κλίβελαντ: Στη δημοσιότητα το βίντεο με τη στιγμή του πυροβολισμού του 12χρονου από αστυνομικό

 

Πώς θα προσλαμβάνονται managers στο δημόσιο

 

Σάλος για διαφημιστικό του PS Vita: Σέξι γιατρός προτρέπει τους άνδρες να παίξουν όσο μπορούν

 

Κλίβελαντ: Στη δημοσιότητα το βίντεο με τη στιγμή του πυροβολισμού του 12χρονου από αστυνομικό

 

Τρώμε μαζί: Τα ΙΚΕΑ, ο Δημήτρης Σκαρμούτσος και οι καλύτερες γεύσεις αυτού του τόπου

 

Η Τζένιφερ Άνιστον με γιγαντιαίο στήθος σατιρίζει την Κιμ Καρντάσιαν

 

Ποιοι πρέπει να αλλάξουν το δίπλωμα οδήγησης ώστε να μην πληρώσουν πρόστιμο

 

Οι 10 επαναστάσεις που έκαναν τον κόσμο, όπως τον ξέρουμε σήμερα

 

Grand Theft Auto V: Σεξ, βία, κλεμμένα αυτοκίνητα και πραγματική ζωή

 

Συγκλονιστικό βίντεο: Η στιγμή που η μητέρα του Μάικλ Μπράουν μαθαίνει για την αθώωση του δολοφόνου του γιου της

 

 

 

Μικρές ιστορίες της πόλης: Η Τραπεζοκόμος

 
 
 
Διαβάστε μια συζήτηση πολιτικού περιεχομένου που διαδραματίζεται στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου

Αργά το μεσημέρι, σε εφημερεύον νοσοκομείο της πόλης. Στο ασανσέρ του 6ου ορόφου υπάρχει ήδη συνωστισμός, όταν εμφανίζεται φορείο με ασθενή που έχει μόλις εγχειριστεί.  Θα χρειαστεί να μετακινηθεί από το χειρουργείο στον θάλαμο με τον κεντρικό ανελκυστήρα. Παραμερίζουμε, και περιμένουμε το επόμενο.

Πριν προλάβει η πόρτα να κλείσει, ξανανοίγει για να μπει η τραπεζοκόμος σπρώχνοντας το άδειο τρόλεϊ φαγητού. “Πηγαίνετε παρακαλώ στο βάθος για να χωρέσουμε όλοι, να μπορέσει η πόρτα να κλείσει. Μην το καθυστερούμε, έχουμε εφημερία σήμερα, σας παρακαλώ”, λέει και πάλι ευγενικά. Είναι σκυφτή, η στάση του σώματός της μαρτυρά κούραση, το πρόσωπό της είναι αυλακωμένο. “Που καταντήσαμε”, συνεχίζει. “Και περιμένουν να τους ψηφίσουμε”.

“Δεν είναι έτσι”, απαντά η γυναίκα με την ξανθή πλεξίδα που στέκεται δίπλα της, “βεβαίως και πρέπει να ψηφίσουμε”. “Τί να ψηφίσουμε στα χάλια που φτάσαμε; 217 € δεκαπενθήμερο πήρα, μετά από 35 χρόνια εργασίας, πως να πάω στην Ήπειρο να ψηφίσω;  Με τί λεφτά; Να φάω για να ζήσω, ή να ψηφίσω; Από 1150 με πήγαν στα 850, και λίγο μετά στα 670.  Και τώρα πέσανε και κάτι κρατήσεις αναδρομικές. Και έμειναν αυτά, διακόσια δέκα εφτά...”

Μπαίνουν και άλλοι στη συζήτηση. Λένε για τα φάρμακα που πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη τους, για τη μια περικοπή που έρχεται μετά την άλλη, όλοι έχουν κάτι να προσθέσουν. Όλοι αισθάνονται την κρίση στο πετσί τους. Γνέφουν καταφατικά, λες και κουνώντας όλοι μαζί το κεφάλι, κάτι, ως δια μαγείας, θα αλλάξει.

Και τότε η τραπεζοκόμος συμπληρώνει: “καλά κάνει η Χρυσή Αυγή μερικές φορές. Κι αυτοί όλοι καλά να πάθουν”. Στο ασανσέρ επικρατεί σιγή. Στο κάλεσμα της πρώτης του χορού, αυτή τη φορά, ο υπόλοιπος χορός σωπαίνει. Η ατμόσφαιρα είναι πνιγηρή. Και μέσα, που δεν λειτουργεί ο κλιματισμός, και έξω, στο ισόγειο, που έχουμε μόλις φθάσει. Από την κεντρική πύλη μπαίνουν κύματα αποπνικτικής ζέστης. Οι προσωρινοί συνεπιβάτες δεν χαιρετιούνται. Παίρνει ο καθένας το δρόμο του.

Πίσω μου, μια γυναίκα με χλωμό πρόσωπο και τα μαλλιά τραβηγμένα ψηλά. Κοντοστέκεται διακριτικά για να περάσει πρώτη η τραπεζοκόμος με το δυσκίνητο τρόλεϊ φαγητού. Κι έπειτα την πλησιάζει, όταν πια οι υπόλοιποι έχουν απομακρυνθεί, και κάτι της λέει με χαμηλωμένο βλέμμα. Μιλάει με συστολή, σχεδόν απολογητικά, ακουμπώντας μαλακά το χέρι της στο μπράτσο της άλλης, κι ύστερα από λίγο φεύγει. Στέκομαι κοντά στην κεντρική πύλη, όταν βλέπω την τραπεζοκόμο να έρχεται πίσω της, μαζί με το τρόλεϊ. Θέλει να την προλάβει. Θέλει κάτι να της πει:

“Το ξέρω, νομίζετε ότι δεν το ξέρω; Κι εμένα ο πατέρας μου στη Μακρόνησο ήταν. Από την οργή μου το λέω, κι από την πίκρα μου... Μήπως κι αυτό φασισμός δεν είναι; Που δε μου φτάνουν τα λεφτά να πάω να ψηφίσω; Αλλά δεν τους ψήφισα, κι ούτε τώρα θα τους ψηφίσω, και ούτε θα τους ψήφιζα ακόμα κι αν μπορούσα να πάω... Μόνο το λέω πάνω στο θυμό μου, για να ξεθυμάνω, και μετά μετανιώνω και μόνο που το είπα. Βλέπω μπροστά μου τα μάτια του πατέρα που με μεγάλωσε. Μη με παρεξηγείτε”.

*Η Ναντίνα Χριστοπούλου είναι ανθρωπολόγος

 
NEWSLETTER
FOLLOW NEWS247:
comments powered by Disqus