Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014
 
 
 
 
Καιρός σήμερα και πρόγνωση καιρού για κάθε περιοχή
 

Μην τα χάσετε

Μηχανή του Χρόνου: Δέκα αξέχαστα προϊόντα που σημάδεψαν τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80

 

"Μακριά από λευκούς γάμους και απάτες". Χρήσιμες συμβουλές για την μετανάστευση

 

Παγιώνεται η απόσταση: Στις 8,5% μονάδες η διαφορά ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ

 

Μηχανή του Χρόνου: Ο νεότερος υπαξιωματικός στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Τον συνέλαβαν και απέδρασε, αφού σκότωσε τρεις φρουρούς

 

"Μοίραζε" χαστούκια με το πέος του και φυλακίστηκε

 

Βίντεο: Ο αντιπρόεδρος της Google συνέτριψε το ρεκόρ άλματος από το διάστημα του Felix Baumgartner

 

Ξεκίνησε η καταγραφή των ζημιών σε δήμους που επλήγησαν από την νεροποντή

 

Αλλάζει η ώρα τα ξημερώματα της Κυριακής

 

Δέκα σοφά αποφθέγματα με την "υπογραφή" του Μαρκ Ζούκερμπεργκ

 

Οι 25 καλύτερες εταιρείες στο κόσμο για να εργαστείς

 

Αλλαγές σε λεωφορειακές γραμμές των νοτίων προαστίων από τα μέσα Νοεμβρίου

 

Απίστευτες εικόνες: Τους παρέσυρε το ρέμα στον Πειραιά. Καταστροφές σε αυτοκίνητα και καταστήματα

 

Εικόνες χάους από τη βροχή στην Αθήνα. Πάνω από 300 κλήσεις στην Πυροσβεστική για βοήθεια. Δείτε φωτογραφίες

 

Πράσινο φως από την Ιταλία για αποζημιώσεις θυμάτων των ναζί και για την Ελλάδα

 

Halloween από τον Rémi: Η νέα επική φάρσα του Gaillard έχει τρόμο και "αίμα"

 

Φωτογραφίες: Passage du Gois. Ο πιο επικίνδυνος και απρόβλεπτος δρόμος στον κόσμο

 

Η ιστορία της σβάστικας, πριν τη χρησιμοποιήσει ο Χίτλερ

 

Τα μεγαλύτερα ψέματα στην ιστορία

 

 

 

Μικρές ιστορίες της πόλης: Η Τραπεζοκόμος

 
 
 
Διαβάστε μια συζήτηση πολιτικού περιεχομένου που διαδραματίζεται στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου

Αργά το μεσημέρι, σε εφημερεύον νοσοκομείο της πόλης. Στο ασανσέρ του 6ου ορόφου υπάρχει ήδη συνωστισμός, όταν εμφανίζεται φορείο με ασθενή που έχει μόλις εγχειριστεί.  Θα χρειαστεί να μετακινηθεί από το χειρουργείο στον θάλαμο με τον κεντρικό ανελκυστήρα. Παραμερίζουμε, και περιμένουμε το επόμενο.

Πριν προλάβει η πόρτα να κλείσει, ξανανοίγει για να μπει η τραπεζοκόμος σπρώχνοντας το άδειο τρόλεϊ φαγητού. “Πηγαίνετε παρακαλώ στο βάθος για να χωρέσουμε όλοι, να μπορέσει η πόρτα να κλείσει. Μην το καθυστερούμε, έχουμε εφημερία σήμερα, σας παρακαλώ”, λέει και πάλι ευγενικά. Είναι σκυφτή, η στάση του σώματός της μαρτυρά κούραση, το πρόσωπό της είναι αυλακωμένο. “Που καταντήσαμε”, συνεχίζει. “Και περιμένουν να τους ψηφίσουμε”.

“Δεν είναι έτσι”, απαντά η γυναίκα με την ξανθή πλεξίδα που στέκεται δίπλα της, “βεβαίως και πρέπει να ψηφίσουμε”. “Τί να ψηφίσουμε στα χάλια που φτάσαμε; 217 € δεκαπενθήμερο πήρα, μετά από 35 χρόνια εργασίας, πως να πάω στην Ήπειρο να ψηφίσω;  Με τί λεφτά; Να φάω για να ζήσω, ή να ψηφίσω; Από 1150 με πήγαν στα 850, και λίγο μετά στα 670.  Και τώρα πέσανε και κάτι κρατήσεις αναδρομικές. Και έμειναν αυτά, διακόσια δέκα εφτά...”

Μπαίνουν και άλλοι στη συζήτηση. Λένε για τα φάρμακα που πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη τους, για τη μια περικοπή που έρχεται μετά την άλλη, όλοι έχουν κάτι να προσθέσουν. Όλοι αισθάνονται την κρίση στο πετσί τους. Γνέφουν καταφατικά, λες και κουνώντας όλοι μαζί το κεφάλι, κάτι, ως δια μαγείας, θα αλλάξει.

Και τότε η τραπεζοκόμος συμπληρώνει: “καλά κάνει η Χρυσή Αυγή μερικές φορές. Κι αυτοί όλοι καλά να πάθουν”. Στο ασανσέρ επικρατεί σιγή. Στο κάλεσμα της πρώτης του χορού, αυτή τη φορά, ο υπόλοιπος χορός σωπαίνει. Η ατμόσφαιρα είναι πνιγηρή. Και μέσα, που δεν λειτουργεί ο κλιματισμός, και έξω, στο ισόγειο, που έχουμε μόλις φθάσει. Από την κεντρική πύλη μπαίνουν κύματα αποπνικτικής ζέστης. Οι προσωρινοί συνεπιβάτες δεν χαιρετιούνται. Παίρνει ο καθένας το δρόμο του.

Πίσω μου, μια γυναίκα με χλωμό πρόσωπο και τα μαλλιά τραβηγμένα ψηλά. Κοντοστέκεται διακριτικά για να περάσει πρώτη η τραπεζοκόμος με το δυσκίνητο τρόλεϊ φαγητού. Κι έπειτα την πλησιάζει, όταν πια οι υπόλοιποι έχουν απομακρυνθεί, και κάτι της λέει με χαμηλωμένο βλέμμα. Μιλάει με συστολή, σχεδόν απολογητικά, ακουμπώντας μαλακά το χέρι της στο μπράτσο της άλλης, κι ύστερα από λίγο φεύγει. Στέκομαι κοντά στην κεντρική πύλη, όταν βλέπω την τραπεζοκόμο να έρχεται πίσω της, μαζί με το τρόλεϊ. Θέλει να την προλάβει. Θέλει κάτι να της πει:

“Το ξέρω, νομίζετε ότι δεν το ξέρω; Κι εμένα ο πατέρας μου στη Μακρόνησο ήταν. Από την οργή μου το λέω, κι από την πίκρα μου... Μήπως κι αυτό φασισμός δεν είναι; Που δε μου φτάνουν τα λεφτά να πάω να ψηφίσω; Αλλά δεν τους ψήφισα, κι ούτε τώρα θα τους ψηφίσω, και ούτε θα τους ψήφιζα ακόμα κι αν μπορούσα να πάω... Μόνο το λέω πάνω στο θυμό μου, για να ξεθυμάνω, και μετά μετανιώνω και μόνο που το είπα. Βλέπω μπροστά μου τα μάτια του πατέρα που με μεγάλωσε. Μη με παρεξηγείτε”.

*Η Ναντίνα Χριστοπούλου είναι ανθρωπολόγος

 
NEWSLETTER
FOLLOW NEWS247:
comments powered by Disqus