Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014
 
 
 
 
Καιρός σήμερα και πρόγνωση καιρού για κάθε περιοχή
 

Μην τα χάσετε

Ένας χρόνος από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα

 

Μία σκέψη για τον Παύλο από την παρέα του hip hop

 

Πορείες στη μνήμη του Π. Φύσσα: Αντιφασιστικό στα Προπύλαια, κλείνει το μετρό Πανεπιστήμιο

 

Τα τραγούδια που αφιερώθηκαν στη μνήμη του Παύλου Φύσσα

 

Πώς οι δικαστικές Αρχές ένωσαν πρόσωπα και στοιχεία στο "παζλ" της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής

 

O Παύλος, νίκησε αυτούς που τον σκότωσαν

 

Με εντολές Μπαλτάκου ψήφιζε η Χρυσή Αυγή: Έδινε "γραμμή" στον Κασιδιάρη

 

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για το Σκωτσέζικο δημοψήφισμα

 

Η Δύση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και ο ρόλος της Σκωτίας

 

Όταν οι Βρετανοί ξεγέλασαν τους Σκωτσέζους για τα πετρέλαια της Βόρειας Θάλασσας

 

Οι γυμνές ώρες της Lady Gaga στην Αθήνα

 

Γιγάντιο καλαμάρι 450 κιλών εντοπίστηκε στην Ανταρτική

 

Ξεσκεπάστηκε η απάτη με τα δελτία του ΟΠΑΠ

 

Χάρτης πρόκληση: Παρουσιάζει αυτονομιστικό κίνημα στην Ελλάδα

 

Βίντεο: Ποδηλάτης που γυρίζει όλο τον κόσμο πέφτει θύμα ένοπλης ληστείας on camera

 

Ήρθε η Lady Gaga στην Αθήνα με κοχύλια στο στήθος

 

Κατά συρροή βιαστής και δολοφόνος ζήτησε να θανατωθεί με ευθανασία

 

Πρώτη δημοσκόπηση μετά τη ΔΕΘ: 6 μονάδες μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ. Τρίτη η Χ.Α., εκτός Βουλής η ΔΗΜΑΡ

 

 

 

Μικρές ιστορίες της πόλης: Η Τραπεζοκόμος

 
 
 
Διαβάστε μια συζήτηση πολιτικού περιεχομένου που διαδραματίζεται στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου

Αργά το μεσημέρι, σε εφημερεύον νοσοκομείο της πόλης. Στο ασανσέρ του 6ου ορόφου υπάρχει ήδη συνωστισμός, όταν εμφανίζεται φορείο με ασθενή που έχει μόλις εγχειριστεί.  Θα χρειαστεί να μετακινηθεί από το χειρουργείο στον θάλαμο με τον κεντρικό ανελκυστήρα. Παραμερίζουμε, και περιμένουμε το επόμενο.

Πριν προλάβει η πόρτα να κλείσει, ξανανοίγει για να μπει η τραπεζοκόμος σπρώχνοντας το άδειο τρόλεϊ φαγητού. “Πηγαίνετε παρακαλώ στο βάθος για να χωρέσουμε όλοι, να μπορέσει η πόρτα να κλείσει. Μην το καθυστερούμε, έχουμε εφημερία σήμερα, σας παρακαλώ”, λέει και πάλι ευγενικά. Είναι σκυφτή, η στάση του σώματός της μαρτυρά κούραση, το πρόσωπό της είναι αυλακωμένο. “Που καταντήσαμε”, συνεχίζει. “Και περιμένουν να τους ψηφίσουμε”.

“Δεν είναι έτσι”, απαντά η γυναίκα με την ξανθή πλεξίδα που στέκεται δίπλα της, “βεβαίως και πρέπει να ψηφίσουμε”. “Τί να ψηφίσουμε στα χάλια που φτάσαμε; 217 € δεκαπενθήμερο πήρα, μετά από 35 χρόνια εργασίας, πως να πάω στην Ήπειρο να ψηφίσω;  Με τί λεφτά; Να φάω για να ζήσω, ή να ψηφίσω; Από 1150 με πήγαν στα 850, και λίγο μετά στα 670.  Και τώρα πέσανε και κάτι κρατήσεις αναδρομικές. Και έμειναν αυτά, διακόσια δέκα εφτά...”

Μπαίνουν και άλλοι στη συζήτηση. Λένε για τα φάρμακα που πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη τους, για τη μια περικοπή που έρχεται μετά την άλλη, όλοι έχουν κάτι να προσθέσουν. Όλοι αισθάνονται την κρίση στο πετσί τους. Γνέφουν καταφατικά, λες και κουνώντας όλοι μαζί το κεφάλι, κάτι, ως δια μαγείας, θα αλλάξει.

Και τότε η τραπεζοκόμος συμπληρώνει: “καλά κάνει η Χρυσή Αυγή μερικές φορές. Κι αυτοί όλοι καλά να πάθουν”. Στο ασανσέρ επικρατεί σιγή. Στο κάλεσμα της πρώτης του χορού, αυτή τη φορά, ο υπόλοιπος χορός σωπαίνει. Η ατμόσφαιρα είναι πνιγηρή. Και μέσα, που δεν λειτουργεί ο κλιματισμός, και έξω, στο ισόγειο, που έχουμε μόλις φθάσει. Από την κεντρική πύλη μπαίνουν κύματα αποπνικτικής ζέστης. Οι προσωρινοί συνεπιβάτες δεν χαιρετιούνται. Παίρνει ο καθένας το δρόμο του.

Πίσω μου, μια γυναίκα με χλωμό πρόσωπο και τα μαλλιά τραβηγμένα ψηλά. Κοντοστέκεται διακριτικά για να περάσει πρώτη η τραπεζοκόμος με το δυσκίνητο τρόλεϊ φαγητού. Κι έπειτα την πλησιάζει, όταν πια οι υπόλοιποι έχουν απομακρυνθεί, και κάτι της λέει με χαμηλωμένο βλέμμα. Μιλάει με συστολή, σχεδόν απολογητικά, ακουμπώντας μαλακά το χέρι της στο μπράτσο της άλλης, κι ύστερα από λίγο φεύγει. Στέκομαι κοντά στην κεντρική πύλη, όταν βλέπω την τραπεζοκόμο να έρχεται πίσω της, μαζί με το τρόλεϊ. Θέλει να την προλάβει. Θέλει κάτι να της πει:

“Το ξέρω, νομίζετε ότι δεν το ξέρω; Κι εμένα ο πατέρας μου στη Μακρόνησο ήταν. Από την οργή μου το λέω, κι από την πίκρα μου... Μήπως κι αυτό φασισμός δεν είναι; Που δε μου φτάνουν τα λεφτά να πάω να ψηφίσω; Αλλά δεν τους ψήφισα, κι ούτε τώρα θα τους ψηφίσω, και ούτε θα τους ψήφιζα ακόμα κι αν μπορούσα να πάω... Μόνο το λέω πάνω στο θυμό μου, για να ξεθυμάνω, και μετά μετανιώνω και μόνο που το είπα. Βλέπω μπροστά μου τα μάτια του πατέρα που με μεγάλωσε. Μη με παρεξηγείτε”.

*Η Ναντίνα Χριστοπούλου είναι ανθρωπολόγος

 
NEWSLETTER
FOLLOW NEWS247:
comments powered by Disqus