Μην τα χάσετε

 

 

Αυτούς τους συμβασιούχους ποιος θα τους απολύσει;

 
 
Αναζητείται το ιδανικό μίγμα “αντίστασης και πειθαρχίας” που θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να παραμείνει στην εξουσία πληρώνοντας το τίμημα…
 

Πριν ακόμη “κατέβουν” τα τεχνικά κλιμάκια στο ριγκ της αξιολόγησης, η Κυβέρνηση “κλοτσάει το ντενεκεδάκι παρακάτω”. Έτσι και παρά το γεγονός ότι οι μισοί υπουργοί κάνουν δηλώσεις περί ταχέως κλεισίματος της αξιολόγησης, κάτι που είναι προγραμματισμένο να συμβεί τον Οκτώβριο,  το ορόσημο για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων μεταφέρθηκε ήδη για τον Δεκέμβριο. Και μάλιστα με ένα μικρό σκόντο στα προαπαιτούμενα που διατίθενται να υλοποιήσουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

 

Είναι εμφανές ότι στην Κυβέρνηση αναγνωρίζουν τις δυσκολίες των διαπραγματεύσεων. Παρά το γεγονός ότι αμέσως μετά το κλείσιμο της προηγούμενης δεύτερης αξιολόγησης, υποστήριζαν ότι τα δύσκολα πέρασαν, υπάρχει ένα πλήθος προαπαιτούμενων που πρέπει να εφαρμοστούν για να βάλουν τη τζίφρα τους οι θεσμοί. Δεν είναι ωστόσο το πλήθος των προαπαιτούμενων αλλά το είδος, που δημιουργεί ανησυχία.

Πρόκειται για μια από τις τελευταίες απόπειρες των δανειστών να βάλουν τάξη στη χώρα διαλύοντας αυτό που οι ελληνικές κυβερνήσεις ονομάζουν προσχηματικά κοινωνικό κράτος και επί της ουσίας δεν είναι τίποτε περισσότερο από αυτό που καταγγέλλουν άπαντες ως πελατειακό κράτος. Μεταξύ άλλων, περιλαμβάνεται και η απαίτηση του ΔΝΤ για μείωση του αριθμού των συμβασιούχων. Το επιχείρημα είναι ότι η συμφωνηθείσα μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων καταστρατηγείται από τις αθρόες προσλήψεις με κομματικά κριτήρια. Σύμφωνα με πρόσφατα επικαιροποιημένα στοιχεία του Υπ. Διοικητικής Μεταρρύθμισης οι συμβασιούχοι προσεγγίζουν πλέον τις 86 χιλιάδες και οι φήμες αναφέρουν ότι οι ανάλγητοι δανειστές θέλουν ο αριθμός τους να μειωθεί σχεδόν στο μισό.

Μαξιμαλιστικές θα είναι και οι απαιτήσεις για για τον σκληρό πυρήνα του πελατειακού κράτους, τους εργατοπατέρες, αυτούς που επίσης προσχηματικά ονομάζουμε συνδικαλιστές. Ομόφωνα οι τοκογλύφοι ζητούν να υπάρχει συμμετοχή τουλάχιστον του 51% των οικονομικά τακτοποιημένων μελών ενός σωματείου για να ληφθεί απόφαση περί απεργίας. Γίνεται κατανοητό ότι η υφιστάμενη ασυδοσία μια χούφτας κομματικά υποκινούμενων συνδικαλιστών που παίζουν πολιτικά παιχνίδια (ακόμη και κατά της σημερινής κυβέρνησης ενδεχομένως), θα τερματιστεί και συνεπώς η “χούφτα” χάσει το βασικό διαπραγματευτικό της χαρτί.

Το τρίτο μέτωπο αφορά στα οικογενειακά επιδόματα. Οι δανειστές ζητούν να μειωθούν τα προνόμια τρίτεκνων και πολύτεκνων, θεωρώντας ότι είναι υπερβολικά. Αντίθετα ζητούν να ενισχυθούν τα επιδόματα για το δεύτερο παιδί και ταυτόχρονα να μπει πλαφόν 10.000 ευρώ στους δικαιούχους. Τοιουτοτρόπως, θα διαλυθεί μια συντεταγμένη ομάδα που αποτελούσε ανέκαθεν ψηφοθηρικό στόχο.

Το μείζον ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση της αριστεράς θα δεχθεί να προχωρήσει σε τέτοιες μεταρρυθμίσεις που κατά πολλούς θα πλήξουν τον πυρήνα της κομματικής της πελατείας. Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Μέχρι τώρα οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν αποδείξει ότι μπορούν να ψηφίσουν οτιδήποτε. Χρειάζονται απλώς χρόνο για να διαχειριστούν επικοινωνιακά τις απότομες στροφές στην πολιτική τους. Γι’ αυτό και πριν καλά καλά ξεκινήσουν οι συζητήσεις για την αξιολόγηση μετέφεραν χωρίς πολλές αναστολές, το χρόνο υλοποίησης δύο μήνες μετά.

Από την άλλη πλευρά η καθυστέρηση και αυτής της αξιολόγησης θα δημιουργήσει νέα προβλήματα που θα κληθεί να διαχειριστεί η ίδια η κυβέρνηση πολύ σύντομα. Οι αγορές οι οποίες δάνεισαν πρόσφατα την Ελλάδα δείχνοντας εμπιστοσύνη, δεν θα εκτιμήσουν θετικά νέες παλινωδίες δυσκολεύοντας το δρόμο για κανονική έκδοση ομολόγων και “έξοδο στις αγορές”. Ο Πρωθυπουργός καλείται να βρει το ιδανικό μίγμα “αντίστασης και πειθαρχίας “ προκειμένου να κρατήσει τους πάντες ευχαριστημένους. Δανειστές, πελάτες και ακροατήριο.

Κάποιοι λένε ότι είναι η τελευταία του ευκαιρία να “το γυρίσει” και πάλι στο αντιμνημονιακό αφήγημα αρνούμενος να απολύσει όσους προσέλαβε και να δυσαρεστήσει διαπιστωμένα “δικούς του” ψηφοφόρους. Δεν είναι αλήθεια και προσωπικά εκτιμώ ότι δεν θα το κάνει. Το σενάριο του να προσφύγει πρόωρα στις κάλπες καλώντας τον επόμενο να πάρει τις σκληρές αποφάσεις είναι πάντα ζωντανό αλλά πρέπει να μαζευτούν πολλές και σκληρότερες αποφάσεις για να ενεργοποιηθεί.

Ευκαιρίες για αντιμνημονιακή στροφή θα έχει άλλωστε αρκετές μέχρι το καλοκαίρι του 2018. Γνωρίζει όμως και ο ίδιος ότι το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό. όσοι άλλαξαν δεύτερη φορά τη “γραμμή τους” τιμωρήθηκαν, όπως ακριβώς συμβαίνει και στη Formula 1. Μέχρι τότε θα πρέπει να αποφασίσει αν θα σπρώξει ο ίδιος τη χώρα μπροστά πείθοντας τις αγορές ότι οι προθέσεις τους είναι πλέον διαφορετικές από την εποχή της αυταπάτης, ή θα φέρει ξανά την κατάσταση σε αδιέξοδο, θα ζητήσει εκ’ νέου βοήθεια από τους τοκογλύφους και θα γίνει ο πρωθυπουργός που ψήφισε τα περισσότερα μνημόνια απ’ όλους.

*Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 247 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER