Πέμπτη, 25 Μαίου 2017
 
 
 
 

Μην τα χάσετε

 

 

Έρχεται το Μπαχαλορεά

 
 
 
Από τον Ναπολέοντα στην κατάργηση των Πανελλαδικών, η απόσταση είναι μικρή. Όπως και η πιθανότητα να καταργηθούν οι εξετάσεις χωρίς να καταρρεύσει το ήδη διαλυμένο εκπαιδευτικό σύστημα.
 

Η ανακοίνωση των προθέσεων της Κυβέρνησης να καταργήσει τις πανελλήνιες εξετάσεις, είναι ίσως η λογικότερη υπόσχεση που έχει δώσει ποτέ ο Πρωθυπουργός. Είναι όμως το τέλος μιας 12χρονης διαδικασίας που πάσχει σε κάθε σημείο. Το να προσπαθεί κανείς να την φτιάξει από το τέλος προς την αρχή μοιάζει σαν να επισκευάζει κανείς ένα γκρεμισμένο σπίτι, ξεκινώντας από την σκεπή και ενώ δεν υπάρχουν κολόνες για να την στηρίξουν.

 

Η κατάργηση του υφιστάμενου γελοίου συστήματος αξιολόγησης των μαθητών θα αποτελέσει αναμφίβολα αναπτυξιακή μεταρρύθμιση. Θα εξορθολογίσει καταρχήν τις δαπάνες του κράτους και των νοικοκυριών. Δαπάνες που στην δεύτερη περίπτωση συμπεριλαμβάνονται σε μεγάλο ποσοστό σε ότι ονομάζουμε “μαύρη οικονομία”.  Κυρίως όμως θα αυξήσει το χρόνο διδασκαλίας, αυξάνοντας (θεωρητικά πάντα) το μαθησιακό επίπεδο. Στην Ελλάδα, αφιερώνουμε σχεδόν έναν μήνα στη διενέργεια εξετάσεων και για να το επιτύχουμε, μειώσαμε το διδακτικό έτος σε μόλις 31 εβδομάδες την ώρα που ο μέσος όρος στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες είναι σχεδόν 39 (στοιχεία ΟΟΣΑ).

Το ίδιο το αποτέλεσμα των εξετάσεων είναι αυτό που δημιουργεί το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η διαδικασία επιλογής, δεν έχει ως στόχο να εντοπίσει τις δεξιότητες των μαθητών αλλά να τσεκάρει ποιος μπορεί να αντέξει περισσότερο το βασανιστήριο της παπαγαλίας. Το αποτέλεσμα είναι να παράγονται σωρηδόν μη-δημιουργικοί φοιτητές και νά αποκλείονται από το σύστημα ακόμη και ιδιοφυΐες που αρνούνται (ή δεν δύνανται) να παπαγαλίσουν.

Όμως ούτε η δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα έχει στόχο να εντοπίσει και να αναπτύξει τις δεξιότητες των μαθητών. Βαριεστημένοι και κατά κανόνα εξαιρετικά κακοπληρωμένοι δάσκαλοι, εργάζονται διεκπεραιωτικά. Σε μια εποχή που οι απόφοιτοι των κορυφαίων πανεπιστημίων κομπάζουν για το γεγονός ότι η γνώση που έλαβαν στο προηγούμενο έτος είναι ήδη ξεπερασμένη στο επόμενο, οι Έλληνες καθηγητές ουδέποτε επιμορφώνονται.

Και γιατί να το κάνουν άλλωστε. Με Μ.Ο. ηλικίας τα 48 έτη και χωρίς νέους ανθρώπους λόγω της απαγόρευσης προσλήψεων (και της εγχώριας άρνησης απολύσεων των μη ικανών που θα απελευθέρωνε θέσεις εργασίας), το γερασμένο προσωπικό των Λυκείων, σκέπτεται σε μεγάλο ποσοστό μόνον τη σύνταξη. Οι μισθοί πείνας που λαμβάνουν οι εκπαιδευτικοί, είναι οι χαμηλότεροι από όλη τη δυτική Ευρώπη και άμεσα συγκρίσιμοι μόνο με χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Κίνητρο πάντως δεν τους λες.

Είναι επίσης εντυπωσιακή και η έλλειψη επιστημονικού προσωπικού στα ελληνικά σχολεία. Σύμφωνα με την Ομοσπονδία των εργαζομένων στη Μέση Εκπαίδευση, στις χώρες της Ε.Ε. αναλογούν κατά μέσο όρο 7,8 επιστήμονες για κάθε 1000 μαθητές. Ο υπαίτιος για την μείωση του Μ.Ο. είναι η Ελλάδα όπου ο αντίστοιχος αριθμός είναι απλώς μηδέν (0)!!

Επιπρόσθετα, ουδέποτε αξιολογούνται για την ικανότητα τους να διδάσκουν. Ακόμη και αν ένας εξαιρετικός εκπαιδευτικός, γίνει στην πορεία αλκοολικός, συνεχίζει να θεωρείται από το σύστημα ικανός να διδάσκει παιδιά. Η αξιολόγηση -όπως και παντού στο δημόσιο- θεωρείται κάτι ανάλογο του Βελζεβούλ.

Αυτό το προσωπικό όμως που αρνείται να αξιολογηθεί, θα κληθεί να αξιολογήσει στα δύο τελευταία χρόνια του λυκείου, ποιος είναι ικανός να σπουδάσει και τι. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των μαθητών για να πετύχουν σε μια καλύτερη σχολή, θα οδηγήσει τους μαθητές και πάλι στην παραπαιδεία. Με μια διαφορά όμως. Δεν θα οδηγηθούν στα φροντιστήρια (τα οποία θα πρέπει και να κλείσουν ενδεχομένως, οδηγώντας στην ανεργία χιλιάδες εκπαιδευτικούς) αλλά σε ιδιαίτερα μαθήματα με τους δασκάλους του σχολείου. Όσο καλόπιστος και αν είναι κανείς θα σκεφθεί ότι η δωροδοκία (έμμεση ή άμεση) του εκπαιδευτικού είναι η συντομότερα οδός προς την επιτυχή βαθμολογία. Το σενάριο του να λάβει ένα εξαιρετικά υψηλό ποσοστό μαθητών “άριστα 20”, δεν είναι απίθανο.

Οι “αριστούχοι” βεβαίως-βεβαίως θα εισαχθούν σε πανεπιστήμια, τα οποία επίσης πάσχουν και είναι βέβαιο ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να αξιολογήσουν τις δεξιότητες των φοιτητών. Κάτι που άλλωστε κάνουν οι κομματικές παρατάξεις μοιράζοντας σημειώσεις. Η κατάργηση των εξετάσεων χωρίς να έχει προηγηθεί ένας πλήρης σχεδιασμός θα δυναμιτίσει την ήδη έκρυθμη κατάσταση στα περισσότερα ελληνικά πανεπιστήμια.

Πράγματι η μέθοδος της “ελεύθερης εισαγωγής” υπάρχει σε πολλές χώρες. Στη Γαλλία για παράδειγμα την εισήγαγε ο Ναπολέων το 1808, με την ονομασία μπακαλορεά (baccalauréat). Το λαμβάνουν οι απόφοιτοι της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και είναι το μόνο απαραίτητο “χαρτί” για να συνεχίσουν σε πανεπιστημιακές σπουδές. Στην Ελλάδα, στη χώρα που θέλει προσπάθεια για να μείνει κανείς στην ίδια τάξη και ακόμη μεγαλύτερη για να μην αποφοιτήσει όποιος το επιθυμεί, τιμής ένεκεν το αντίστοιχο “χαρτί” δεν θα μπορούσε να ονομαστεί κάπως αλλιώς, εκτός από “μπαχαλορεά”…

*Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 247 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER
comments powered by Disqus