Μην τα χάσετε

 

 

Μόνο έτσι θα διαπραγματευόμαστε με αξιοπρέπεια

 
 
Η ελληνική πλευρά επιχειρεί να εγκλωβίσει ξανά τους δανειστές πιάνοντας με έναν σμπάρο τρία τρυγόνια. Το τίμημα θα είναι πιθανότατα βαρύ και το αποτέλεσμα ισχνό…
 

*Ο Σταμάτης Ζαχαρός απουσιάζει σε αναρρωτική άδεια

Κάθε φορά στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, η καθυστέρηση στη λήψη και υλοποίηση των αποφάσεων, οδηγούσε την Αθήνα στη σύνδεση πολλών και διαφορετικών μεταξύ τους θεμάτων. Όσο το κουβάρι μπλεκόταν, τόσο δυσκολότερη γινόταν η επίλυση μέσω των τεχνοκρατικών διαπραγματεύσεων και απαιτούνταν πολιτική λύση.

 

Η Αθήνα συνήθως έχανε από αυτή την τακτική. Τρανό παράδειγμα η “αέναη διαπραγμάτευση” του Βαρουφάκη που εξόργισε ακόμη και τους ίδιους τους πρώην συντρόφους του και υποχρέωσε την “φρέσκια” κυβέρνηση Τσίπρα σε άτακτη αναδίπλωση και υπογραφή του τρίτου μνημόνιου.

Μοιάζει με ένα παιγνίδι πόκερ. Υπάρχει φυσικά και η περίπτωση να κερδίζεις διαρκώς αλλά αν οι αντίπαλοι σου έχουν απεριόριστα χρήματα, το πιθανότερο είναι να φύγεις από την τσόχα, ταπί και ψύχραιμος. Έτσι κάπως έφυγε ο Βαρουφάκης.

Και δεν ήταν μόνον αυτός. Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις δεν επέδειξαν την αποφασιστικότητα που απαιτούνταν σχεδόν σε καμία φάση αυτής της επταετούς περιπέτειας. Αρνούμενοι να κάνουν τα προφανή, επέλεγαν να συνδέουν άσχετα μεταξύ τους πράγματα σε μια απόπειρα να δημιουργήσουν αδιέξοδα. Όντως δημιουργούσαν, αλλά μόνο για τους ίδιους.

Το σημερινό Eurogroup δεν ξεφεύγει από τον κανόνα. η Ελληνική πλευρά θέλει ταυτόχρονη λύση για το θέμα της αξιολόγησης, της ελάφρυνσης του χρέους αλλά και της συμμετοχής του ΔΝΤ. Η πιθανότητα θετικών εξελίξεων σε όλα τα μέτωπα χωρίς αντάλλαγμα, είναι μικρότερη και απ’ το να πιάσουν διαδοχικά το Τζόκερ ο Τσακαλώτος και ο Χουλιαράκης.

Οι δανειστές, αναγνωρίζουν προφανώς τη δυσχερή θέση στην οποία θα βρεθεί πολιτικά η  Κυβέρνηση, αν αναγκαστεί να σαλπίσει άτακτη υποχώρηση. Οι φυσικοί πολιτικοί τους ηγέτες όμως, έχουν επίσης να διαχειριστούν -πολιτικά- και μια σειρά από άλλα θέματα. Από τους μεταξύ τους συσχετισμούς δυνάμεων μέχρι θέματα εσωτερικής πολιτικής αλλά ακόμη και εσωκομματικές έριδες.

Όντως, όλες οι πλευρές θέλουν συμφωνία. Ή έστω ένα σχέδιο του πώς θα επιτευχθεί. Στην Ελλάδα θα προταθεί το σχέδιο για την τεχνική απομέιωση του χρέους που θα το καταστήσει -θεωρητικά τουλάχιστον-  εξυπηρετήσιμο. Αυτό το σχέδιο μπορεί να  είναι το κλειδί που θα ξεκλειδώσει τόσο το θέμα της ποσοτικής χαλάρωσης (κανείς δεν μπορεί να αγοράζει ομόλογα γνωρίζοντας ότι δεν θα αποπληρωθούν), όσο και της συμμετοχής του ΔΝΤ στο πρόγραμμα.

Ακούγεται πολύ καλό για να είναι αληθινό. Το σχέδιο όμως είναι υπαρκτό και βρίσκεται στο τραπέζι. Η Αθήνα -για να το κερδίσει- θα πρέπει να κάνει υποχωρήσεις στα εργασιακά, στις αποκρατικοποιήσεις, στην πραγματικά ανεξάρτητη στελέχωση τραπεζών και υπερταμείου όπως βεβαίως και στα δημοσιονομικά. Όσο και αν αρνείται η Κυβέρνηση τα νέα μέτρα, αναπόφευκτα αν υπάρχει έλλειμμα στο ταμείο, θα πρέπει να ληφθούν. 

Είναι περίπου προφανές ότι αν η Αθήνα εξαρχής είχε κάνει ότι έπρεπε, η διαπραγμάτευση θα ήταν διαφορετική. Δεν υπήρχε κανένας λόγος για τις παλινωδίες των υπουργών σε σχέση με τις αποκρατικοποιήσεις, ούτε κέρδισαν οι πολίτες επειδή είναι ακέφαλες οι τράπεζες και καθυστερούν οι αποφάσεις για τη διαχείριση των κόκκινων δανείων.

Όσοι πιστεύουν ότι με το να καθυστερούμε τις αλλαγές, εκβιάζουμε τους δανειστές, είναι απλά γελασμένοι. Δεν εκβιάστηκαν ούτε από τους Βρετανούς που αποφάσισαν brexit  και τώρα ψάχνουν τρόπο για την κολωτούμπα.

Η Ελληνική κοινωνία κουράστηκε. Δεν ενδιαφέρεται πλέον ούτε για τις “αυταπάτες”, ούτε για τους “μαρμαρωμένους πολιτικούς” που είχαν δίκιο και αποδίδουν την αποτυχία τους στην “κακιά την ώρα” και στην παγκόσμια συνωμοσία κατά του “περιούσιου λαού”.

Χρειάζεται ένα σχέδιο για να αλλάξουμε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Τότε δεν θα εμφανιζόμαστε σαν επαίτες των ισχυρών -και των ανίσχυρων- της ευρωζώνης. Όσο και να βολεύει η δαιμονοποίηση των πάντων, οι δανειστές και οι ευρωπαίοι εταίροι, έχουν δείξει ότι έχουν απεριόριστη υπομονή και ενδεχομένως κάνουν υποχωρήσεις όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο. Άλλωστε αν αλλάξουμε το παραγωγικό και κοινωνικό μας μοντέλο, δεν θα έχουμε ακριβώς ανάγκη την ελεημοσύνη τους, την οποία και ζητούμε εδώ και επτά χρόνια. Τότε και μόνο τότε θα διαπραγματευόμαστε με …αξιοπρέπεια.

*Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 24/7 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER
Best of Network