Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017
 
 
 
 

Μην τα χάσετε

 

 

Nα πληρώσει η κοινωνία το καφεδάκι στο Empire State Building

 
 
 
Ο εξωδικαστικός συμβιβασμός οδηγεί κατά κανόνα σε δικαστήρια αλλά και μερικούς σε κούρεμα χρεών χωρίς να το δικαιούνται…
 

Είναι δύσκολο να πείσεις μια ταλαιπωρημένη κοινωνία να πληρώσει τα λούσα όσων απολάμβαναν cafe στο  Empire State Building την εποχή που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα. Μπορείς όμως να το κάνεις χωρίς να σε πάρουν χαμπάρι. Το σχέδιο νόμου που κατέθεσε στη Βουλή η Κυβέρνηση έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ρυθμίσεων που προστατεύουν τους μπαταχτσήδες αλλά κυρίως δεν λύνουν το πρόβλημα.

 

Η ανάγκη εξωδικαστικού συμβιβασμού για τις υπερχρεωμένες επιχειρήσεις είναι τεράστια σε μια χώρα όπου η απονομή της δικαιοσύνης μοιάζει με ομηρικό έπος. Κυρίως διότι οι επιχειρήσεις που βρίσκονται σε ασφυξία έχουν την τάση να κλείνουν, παράγοντας νέους ανέργους και απομειώνοντας το ΑΕΠ της χώρας. Ιδίως αν πρέπει να περιμένουν δεκαετίες μέχρι η δικαιοσύνη να αποφανθεί για το πρόβλημά τους. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι πρέπει να κρατήσουμε με “μηχανική υποστήριξη” τις επιχειρήσεις-ζόμπι στη ζωή. Πρέπει να γίνει κάποιος διαχωρισμός.

Ο διαχωρισμός όμως είναι μια δύσκολη υπόθεση. Πολύπλοκη και καθόλου εύκολα διαχειρίσιμη πολιτικά. Κυρίως διότι το ενδιαφέρον στρέφεται στις μεγάλες και πολύ μεγάλες υποθέσεις. Η επίλυσή τους έχει ουσιαστική επίπτωση για το τραπεζικό σύστημα ενώ των μικρότερων όχι. Πώς όμως να σερβίρει μια κυβέρνηση (αριστερή-δεξιά δεν έχει σημασία), μια λύση που αφορά στο μεγάλο κεφάλαιο; Έτσι βάζει στον ίδιο μύλο ελέφαντες και μυρμήγκια.

Κάπου εκεί ξεκινούν τα  ουσιαστικά προβλήματα. Οι μικρές επιχειρήσεις χωρίς ιδιαίτερα οργανωμένα λογιστήρια, μπορούν να βάλουν μέσα στα υπό ρύθμιση χρέη οποιοδήποτε έξοδο. Από το επιχειρηματικό δάνειο και τις οφειλές προς τα ταμεία, μέχρι το διακοποδάνειο ή τη χρυσή πιστωτική που τίγκαρε με ψώνια στο Ντουμπάι. Άντε να βγάλεις άκρη.

 

Καθώς τις εξωδικαστικές ρυθμίσεις θα τις κάνουν άνθρωποι, με υποκειμενικά κριτήρια, υπάρχει περίπτωση να γίνει δεκτή μια ρύθμιση και η κοινωνία να αναλάβει το κόστος του κουρέματος ενός υπερβολικού δανείου. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως, οι πιστωτές θα αρνηθούν να σκύψουν με ευαισθησία στο πρόβλημα του οφειλέτη, με αποτέλεσμα η διαδικασία να επιστρέψει στη δικαιοσύνη, μπουκώνοντας ακόμη περισσότερο το σύστημα. Ακόμη και ο ίδιος ο οφειλέτης μπορεί να οδηγήσει τη διαδικασία στις δικαστικές αίθουσες αν κρίνει ότι δεν τον συμφέρουν όσα του προτείνονται. Καθώς μπορεί να εμφανίσει για πιστωτή πρακτικά όποιον θέλει, μπορεί να διασφαλίσει ότι ορισμένοι πιστωτές δεν συμφωνούν. Οπότε …δικαστήριο.

Αν το δικαστήριο διαχειριστεί τελικά τον μεγάλο όγκο των υποθέσεων, η περίπτωση του εξωδικαστικού συμβιβασμού θα είναι το απόλυτο φιάσκο. Υπάρχει άλλωστε μια δικλείδα ασφάλειας, που διασφαλίζει ότι σχεδόν όλοι θα οδηγηθούν σε δίκες. Το δημόσιο, ως πιστωτής, θα εκπροσωπείται προφανώς από δημόσιους υπαλλήλους. Με δεδομένη τη σκανδαλολογία για οτιδήποτε και την συνακόλουθη (και εν μέρει δικαιολογημένη) ευθυνοφοβία των υπαλλήλων, αν υπάρχουν χρέη προς το δημόσιο (ταμεία, εφορία) είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι θα υπάρξει υπάλληλος που θα δεχθεί να βάλει το κεφάλι του στον ντορβά αν δεν έχει ότι ονομάζουμε ευγενικά “πολιτική κάλυψη”.

Αν έχει ωστόσο, τα πράγματα αλλάζουν. Στον ίδιο νόμο προβλέπεται ότι το δημόσιο μπορεί να προχωρά “διμερώς σε ανάλογες ρυθμίσεις οφειλών με πρόσωπα που εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής του παρόντος νόμου”. Μιλάμε για απευθείας “ρυθμίσεις”, δηλαδή ακόμη και κούρεμα. Όσο καλόπιστος και αν είναι κανείς αυτές οι κατ’ ιδίαν ρυθμίσεις ακόμη και με ανθρώπους που δεν δικαιούνται υπαγωγή στον νόμο, όσο να ναι αφήνουν ένα μικρό περιθώριο για διαφθορά. Αλλά καλύτερα ας μην είμαστε καχύποπτοι…

*Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 247 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER
comments powered by Disqus