Μην τα χάσετε

 

 

Νομοτελειακά οι συντάξεις θα μειωθούν, όπως και το αφορολόγητο

 
 
Ο βαθμός επιμονής του ΔΝΤ ίσως καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις. Η πραγματικότητα των αριθμών όμως είναι αμείλικτη και οδηγεί σε δύσκολες αποφάσεις
 

Παρά το καλό κλίμα και τα δώρα που φέρνει το ΔΝΤ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ο κορμός των απαιτήσεών του είναι εξαιρετικά δύσκολα διαχειρίσιμος. Θέλει να καταργήσει όλα τα τρικ που εφάρμοσε η Κυβέρνηση για να αναβάλλει τη λήψη σκληρών αποφάσεων, πάνω στα οποία βάσισε την ρητορεία της περί φιλολαϊκής πολιτικής.

 

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της προσωπικής διαφοράς. Μιας εφεύρεσης του πρώην υπουργού Εργασίας Γ. Κατρούγκαλου διά της οποίας διέσωζε προσωρινά τις καταβαλλόμενες συντάξεις. Όταν λέμε προσωρινά, εννοούμε μέχρι το 2018.

Από τι θα τις διέσωζε; από την -αναγκαία είναι η αλήθεια- μείωση που επέφερε ο επανυπολογισμός των ποσοστών αναπλήρωσης. Με απλά λόγια, τα λεφτά δεν φτάνουν για να καταβάλλονται οι συντάξεις. Η κυβέρνηση προχώρησε σε μειώσεις αλλά για να μην ξεσηκωθούν και οι πέτρες, ο πολυμήχανος Υπουργός εφηύρε την προσωπική διαφορά που ουσιαστικά είναι ισόποση της μείωσης και θα καταβάλλεται μειούμενη στους δικαιούχους μέχρι το 2018.

Με τον τρόπο αυτό, ο κος Κατρούγκαλος μείωσε μεν τις συντάξεις αλλά δεν εισέπραξε άμεσα την οργή των συνταξιούχων. Την έκανε πακέτο για την επόμενη Κυβέρνηση. Οι “δυνάστες” του ΔΝΤ απαιτούν το άμεσο ξήλωμα του συγκεκριμένου μέτρου, επειδή άκουσον-άκουσον, δεν επαρκούν τα λεφτά.

Ζητούν επίσης τη μείωση του αφορολόγητου ορίου στις 5000 ευρώ αντί των 8600 ευρώ που είναι σήμερα. Πρακτικά, με το υφιστάμενο αφορολόγητο όριο και την εκτεταμένη φοροδιαφυγή (που παρά τις απειλές, δεν πείραξε ούτε η Κυβέρνηση της αριστεράς), οι μισοί περίπου Έλληνες δεν έχουν καμία συμμετοχή στα φορολογικά βάρη.

Κυβερνητικά στελέχη κατηγορούν το ΔΝΤ για ιδεοληψία. Οι απαιτήσεις του ωστόσο είναι περισσότερο πρακτικές, παρά βασίζονται σε στερεότυπα ή κάποιο σχέδιο εξόντωσης των Ελλήνων. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, η επίπτωση που υπάρχει απ’ την επιλεκτική εφαρμογή περικοπών, δεν είναι αρκετή για να εξισορροπήσει το σύστημα. Δεν είναι καν κάπου κοντά.

Όπως έχουν επισημάνει εδώ και καιρό επιστήμονες με βαθιά γνώση του ασφαλιστικού, όσο και αν περικόψει κανείς τα ρετιρέ των συντάξεων, δεν θα πετύχει το αποτέλεσμα που θέλει. Ήδη οι συντάξεις αυτές έχουν περικοπεί δραματικά, προκαλώντας την μήνη των δικαιούχων, πολλοί από τους οποίους έχουν πληρώσει τεράστιες εισφορές. Εξ’ αρχής επέμεναν ότι πρέπει αναλογικά να υπάρχει μαχαίρι και στις χαμηλές συντάξεις για να ισορροπήσει το σύστημα. Ακούγεται σκληρό, αλλά πρόκειται για την πραγματικότητα. Η προσωπική διαφορά είναι απλώς ένα καμουφλάζ των σκληρών αποφάσεων που ελήφθησαν. Το ΔΝΤ απαιτεί να αποκαλυφθεί η πραγματική εικόνα, εδώ και τώρα.

Παρόμοια είναι και η κατάσταση με τους φόρους. Η διεύρυνση της φορολογικής βάσης ήταν ανέκαθεν το ζητούμενο. Όμως με διάφορους τρόπους, ομάδες που είχαν τη δυνατότητα να πιέσουν, πετύχαιναν την εξαίρεση. Το σχετικά υψηλό αφορολόγητο, οδηγούσε πολλούς στην επιλεκτική φοροδιαφυγή. Δήλωναν μεν εισοδήματα, μέχρι το ύψος του αφορολόγητου δε. Το ΔΝΤ ζητά τώρα να συμμετάσχουν αναλογικά έστω και με μικρή επιβάρυνση, περισσότεροι πολίτες.

Το πρόβλημα είναι ότι η Κυβέρνηση είχε βασίσει τη ρητορεία αλλά και την πολιτική της στο ακριβώς αντίθετο. Στην φορολόγηση μόνο των πλουσίων, όπερ και προσπάθησε να κάνει. Η επιλογή της είχε σχετική επιτυχία. Αϋξησε διά της βαρύτατης επιλεκτικής φορολόγησης τα δημόσια έσοδα. Για να το πετύχει αυτό “βάφτισε” πλούσιους, ανθρώπους που στην καλύτερη περίπτωση είναι μικρομεσαίοι. Ο τρόπος όμως που επέλεξε δεν θεωρείται βιώσιμος. Η φοροδοτική ικανότητα ακόμη και των μικροαστών, έχει την άσχημη συνήθεια να εξαντλείται.

Το Ταμείο, χτυπάει τη βάση της ιδεολογίας του ΣΥΡΙΖΑ (και των ΑΝΕΛ). Διά των αιτημάτων του επιχειρεί να “ξεσκεπάσει” την ισορροπία τρόμου που ισχύει αυτή τη στιγμή στην ελληνική οικονομία και να υποχρεώσει την Κυβέρνηση να αναλάβει το πολιτικό κόστος των σκληρών αποφάσεων. Αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν (τις έχει άλλωστε αποδεχθεί εν μέρει και η κυβέρνηση-έχει ήδη μειώσει μια φορά το αφορολόγητο παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις) αλλά για τις οποίες ο έχει βρει επίσης τρόπο να τις “κουκουλώσει” και να τις μεταφέρει γι’ αργότερα.

Ο βαθμός της επιμονής του Ταμείου ίσως καθορίσει τις εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο. Σε οικονομικό επίπεδο όμως, οι εξελίξεις θα υπαγορευθούν από την πραγματικότητα και αυτή είναι αμείλικτη. Δεν χωρά ούτε τερτίπια ούτε πολιτικές συμφωνίες. Είναι μετρημένα κουκιά και όποιος αρνείται να τα μετρήσει θα βρεθεί προ εκπλήξεων…

*Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 24/7 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER