Πέμπτη, 25 Μαίου 2017
 
 
 
 

Μην τα χάσετε

 

 

Οι πολιτικάντηδες τρέμουν την ψήφο του brain drain

 
 
 
Δεν μπορούμε να διασφαλίσουμε το αδιάβλητο της ψήφου και την ισότιμη προβολή. Άσε που χάλασε και ο θερμοσίφωνας…
 

Υπάρχουν βασικά δύο απόψεις σχετικά με τους Έλληνες που αποφάσισαν να μεταναστεύσουν λόγω κρίσης. Η πρώτη, η θετική, είναι ότι αποτελούν τον ανθό της νεολαίας μας που αναγκάστηκε να φύγει σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Η δεύτερη -η αρνητική- είναι ότι πρόκειται για ριψάσπιδες που “την έκαναν” στα δύσκολα αντί να κάτσουν να βοηθήσουν τη χώρα τους.

 

Το αν δικαιούνται ή όχι να ψηφίζουν αυτοί οι άνθρωποι σίγουρα επηρεάζεται από την προαναφερθείσα διάκριση αλλά για τους περισσότερους μοιάζει να έχει λυθεί. Πολιτικοί κάθε (λογικής) απόχρωσης βγάζουν πύρινους λόγους για το brain drain και κάθε Κυβέρνηση έχει στόχο τον επαναπατρισμό των λαμπρών μυαλών. Ωστόσο εν έτει 2017, μια τέτοια εξέλιξη δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Οι περισσότεροι πολιτικοί δεν θέλουν την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού.

Στην πραγματικότητα την φοβούνται, κυρίως γιατί είναι απρόβλεπτη. Πρόκειται για μια δυναμική μερίδα του ελληνισμού που αποφασίζει να πάρει την τύχη στα χέρια της. Πρόσφατη έρευνα της ICAP δείχνει ότι πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους (κάτοχοι μεταπτυχιακού ή/και διδακτορικού) σε ποσοστό 64%. Παρόμοιο ποσοστό κατέγραψε και η έρευνα της Endeavor Greece. Είναι πιο δύσκολο να τους κοροϊδέψει κανείς με λεφτόδεντρα και ομόλογα από το Σείριο.

Έχουν άλλωστε εναλλακτική και δεν είναι ευάλωτοι στο εμπόριο ελπίδας του κάθε πολιτικάντη. Οι περισσότεροι από αυτούς που διάλεξαν να φύγουν, δεν δελεάζονται εύκολα με μια θεσούλα στο δημόσιο. Πολλώ δε μάλλον από μια τρίμηνη σύμβαση. Η συναλλαγή μαζί τους δεν είναι εύκολη. Σίγουρα όχι με τους παραδοσιακούς όρους.

Επιπλέον στο κοινό αυτό δεν ευδοκιμεί και η προβοκάτσια. Στην Ελλάδα μεγάλο μέρος της κομματικής πελατείας “ενημερώνεται” από κομματικά ελεγχόμενα έντυπα και media που παρουσιάζουν τα πάντα ως επιτυχίες ή παταγώδεις αποτυχίες. Εξαρτάται από το αν το κόμμα που στηρίζουν είναι Κυβέρνηση ή αντιπολίτευση.

Για όλους αυτούς τους λόγους το παλαιό πολιτικό σύστημα (ανεξαρτήτως ηλικίας) έχει κάθε λόγο να φοβάται την ετυμηγορία των περίπου 500 χιλιάδων συμπολιτών μας που πήραν το δρόμο της ξενιτιάς από την αρχή της κρίσης.

Έχει κάθε λόγο να φοβάται και την ψήφο των Ελλήνων της διασποράς που ζούσαν στο εξωτερικό και πριν το ξέσπασμα της κρίσης και διατηρούν την ελληνική ιθαγένεια και το δικαίωμα ψήφου. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν διαφορετικές παραστάσεις και έχουν απομυθοποιήσει τις διάφορες λαϊκίστικες μπαρούφες που συνοδεύουν τον πολιτικό διάλογο στην Ελλάδα. Στις χώρες που ζουν, πολλά απ’ όσα αγκυλώνουν την ελληνική κοινωνία θεωρούνται απλώς αυτονόητα και έχουν λυθεί εδώ και δεκαετίες. Η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, την οποία η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών θεωρεί “του διαβόλου”, αποτελεί την καθημερινότητά τους.

Κανείς mainstream πολιτικός δεν τολμά φυσικά να αντιταχθεί δημόσια στο αίτημα για ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού. Θέτει όμως εμπόδια με επιχειρήματα που θα ζήλευαν παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού. Πρόκειται για το ανάλογο του “χάλασε ο θερμοσίφωνας και πλημμύρισε το σπίτι” σαν δικαιολογία για την ελλιπή μελέτη.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχοντας το μαχαίρι και το πεπόνι, θα μπορούσε εκμεταλλευόμενος το αίτημα του Κυριάκου Μητσοτάκη για άμεση απόδοση του δικαιώματος ψήφου, να αποδείξει την “προοδευτικότητά” του και να αποσπάσει μια διακομματική συναίνεση. Το κόμμα συμφωνεί προφανώς με την ψήφο των Ελλήνων της διασποράς και μάλιστα θεωρεί πως “η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των Ελλήνων μεταναστών αποτελεί συνταγματική επιταγή”. Στα προγραμματικά κείμενα του κόμματος ωστόσο, θέτει μια σειρά από προϋποθέσεις  για να συμβεί κάτι τέτοιο.

Πρωτίστως το αδιάβλητο της ψήφου. Δεν έχει νόημα να αναφερθούμε στο πόσο αδιάβλητη είναι η εγχώρια ψήφος σε ένα σύστημα που άπαντες αναγνωρίζουν ότι έχει μετατραπεί εδώ και δεκαετίες σε πελατειακό. Ούτε επίσης να κάνουμε συγκρίσεις με τις ΗΠΑ, μια πολύ προηγμένη τεχνολογικά χώρα στην οποία οι πολίτες της ψηφίζουν ακόμη και από τον διαστημικό σταθμό. Πρόσφατα όμως οι Τούρκοι της διασποράς συμμετείχαν στο δημοψήφισμα του Ερντογάν και κατά πολλούς συνέβαλλαν στη διαμόρφωση του αποτελέσματος (ακόμη και αν δεν αρέσει σε όλους το αποτέλεσμα). Αν το 2017 δεν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε ένα αδιάβλητο σύστημα τηλε-ψήφου, μάλλον δεν θα είμαστε έτοιμοι ποτέ.

Η δεύτερη προϋπόθεση που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι “η ισότιμη παρουσίαση όλων των κομμάτων”. Πρόκειται για κάτι εντελώς αόριστο αλλά και δύσκολο να ελεγχθεί. Προφανώς θα υπάρχουν διάφοροι που θα διαμαρτύρονται για φίμωση αλλά δεν γνωρίζω κανέναν τρόπο να πείσει το ΕΣΡ ή κάποιος άλλος μηχανισμός, τους Auckland Times ή το Bravo!Canada να παρουσιάσει ισότιμα και αμερόληπτα τους Έλληνες υποψήφιους. Κάτι άλλωστε που δεν κάνουν ούτε τα ελληνικά media όταν υπάρχουν εκλογές σε άλλες χώρες. Μεροληπτούν ασύστολα. Οι ξένοι υπήκοοι όμως που ζουν στην Ελλάδα, πηγαίνουν στις πρεσβείες τους και ψηφίζουν.

Το ότι οι πολιτικοί μας αναγνωρίζουν το brain drain σαν πρόβλημα είναι μια σημαντική πρόοδος. Το ότι δεν θέλουν να ζυμώσουν και κοσκινίζουν την ψήφο της διασποράς είναι ένας μεγάλος αναχρονισμός. Είναι μια από τις μεγάλες αλλαγές που εντάσσονται στην ρητορική του “να τα αλλάξουμε όλα” αλλά όπως είχε προβλέψει και ο Ρασούλης “όλα τα ίδια μένουν”. Γιατί έτσι μας αρέσει…

*Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 247 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER
comments powered by Disqus