Μην τα χάσετε

 

 

Όχι άλλα χυδαία λογοπαίγνια με Βαγγέληδες που γίναν Λίτσες

 
 
Η ελληνική κοινωνία πρέπει να αποδείξει αν είναι ελεύθερη ή συνεχίζει να ζει στον μεσαίωνα
 

Φταίει που οι πολιτικοί μετέτρεψαν μια συζήτηση διοικητικού κυρίως ενδιαφέροντος σε μείζον πολιτικό θέμα, ώστε να παίρνουν αφορμή και να σχολιάζουν άπαντες το νομοσχέδιο για την διόρθωση φύλου. Σε συνδυασμό μάλιστα με το γεγονός ότι πολλοί από τους αντιπροσώπους μας στο κοινοβούλιο είναι εμφανώς άξεστοι, έχει μετατρέψει την συζήτηση εντός και εκτός κοινοβουλίου σε ένα χυδαίο παραλήρημα με την αρωγή δημοσιογράφων, celebrities και φυσικά του ιερατείου.

 

Αν δει κανείς αποσπασματικά τις δηλώσεις, θα καταλήξει εύκολα στο συμπέρασμα ότι οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν το αντικείμενο του νομοσχεδίου. Αυτό όμως θα ήταν το αθώο σενάριο. Ενδεχομένως στα μυαλά μερικών να επικρατεί σύγχυση αλλά η πλειοψηφία έχει την επάρκεια να κατανοήσει ότι μιλάμε για μια διοικητική πράξη που βάζει τέλος σε έναν ανώφελο στρουθοκαμηλισμό, από αυτούς που λατρεύει η ελληνική κοινωνία.



Διότι όσο και να φωνασκούν οι ιερείς και και οι πολιτικοί κολαούζοι τους, οι διαφυλικοί συμπολίτες μας είναι μια υπαρκτή κατάσταση. Απαγορεύοντάς τους να αυτοπροσδιοριστούν κατά πως νιώθουν οι ίδιοι, δεν τους εξαφανίζουμε (όπως ίσως να επιθυμούσαν οι αντιδρώντες). Απλά κάνουμε τη ζωή τους πιο δύσκολη. Σε πολλές περιπτώσεις εφιαλτική. 

Αντίθετα επιτρέποντας τους να επιλέξουν την αντιστοιχία της ταυτότητάς του φύλου τους με την δημόσια εικόνα τους, δεν συνεπάγεται ότι ωθούμε συνολικά την κοινωνία να αλλάζει ταυτότητες ούτε για χαβαλέ ούτε για οποιονδήποτε άλλον λόγο. Όπως ακριβώς είχε υποστηρίξει προ ημερών στη Βουλή ο Βουλευτής Δράμας κ. Δ. Κυριαζίδης λέγοντας ότι “θα γίνεται αλλαγή φύλου προς αστεϊσμό ή προς εξυπηρέτηση δόλιων σκοπιμοτήτων, για παράδειγμα, επί σκοπώ αποφυγή στράτευσης”. Δεν μπορώ να σκεφτώ πολλές αντροπαρέες που “για να σπάσουν πλάκα” θα άλλαζαν το φύλλο τους, αλλά ακόμη και αν το κάνουν, δεν αντιλαμβάνομαι που είναι το πρόβλημα. Όσο για το στρατό, απορώ που δεν σκέφθηκε ότι θα υπάρξουν πονηροί που θα αλλάξουν φύλο για να επωφεληθούν από τα ΕΣΠΑ για τη γυναικεία επιχειρηματικότητα ή για να μπαίνουν χωρίς συνοδεία στα clubs.



Θα πρέπει να ενημερώσω επίσης τους φανατικούς, ότι δεν είναι υποχρεωτικό να αλλάξει κανείς ταυτότητα φύλλου. Το αναφέρω απλώς έχοντας δει προηγουμένως την τοποθέτηση του “αντάρτη" των ΑΝΕΛ κ. Κ. Κατσίκη ο οποίος δήλωσε ότι: “Το πρότυπο της οικογένειας είναι παγιωμένο στον αξιακό μου πίνακα και μη δεκτικό μεταβολών” για να προσθέσει και αυτός ότι το νομοθέτημα “τορπιλίζει τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας”. Θα πρέπει κάποιος να ενημερώσει τον νομικό κ. Κατσίκη, ότι δύναται -αν θέλει- να μην μεταβάλλει τον “αξιακό του πίνακα” ακόμη και αν η διόρθωση φύλλου αποτελέσει νόμο του κράτους.



Η έκδηλη αμηχανία όσων με πάθος εναντιώνονται επί της αρχής σε μια τέτοια αλλαγή, εκφράζεται με χυδαιολογίες και αυθαίρετα συμπεράσματα. Όπως αυτό στο οποίο κατέληξε ο έτερος νεοδημοκράτης βουλευτής και ιατρός κ. Γ. Βαγιωνάς και το οποίο αναφέρει ότι: “ο υπό ψήφιση νόμος θα φέρει κοινωνική αναταραχή και κοινωνικά δράματα”. Ακόμη και αν για λόγους οικονομίας της συζήτησης δεχθούμε ότι η ύπαρξη ενός διαφυλικού ατόμου φέρνει “κοινωνική αναταραχή και δράματα”, δεν είναι η αλλαγή της νομικής υπόστασης που θα τα δημιουργήσει. Εκτός αν ο γιατρός Βαγιωνάς, συνιστά να καταπιέσουμε τη φύση και την επιθυμία ενός ανθρώπου, σε ένα ρεσιτάλ σεμνοτυφίας. Γιατί να μην επαναφέρουμε και τον Καιάδα τότε, να ξεμπερδεύουμε μια και καλή.



Από την άλλη πλευρά, πολλοί υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη αλλαγή αφορά πάρα πολύ λίγα άτομα στη χώρα μας. Δεν είμαι ειδικός για να απαντήσω, ενώ επιπλέον μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο δεν είχε σαφή αποτελέσματα κυρίως -φαντάζομαι- λόγω της δυσκολίας ορισμού ενός τέτοιου ζητήματος. Ακόμη όμως και αν αφορά έναν και μόνο άνθρωπο, θεωρώ σωστό και δίκαιο να αναγνωρίσουμε την ύπαρξή του και να του δώσουμε το δικαίωμα να ζήσει με τον τρόπο που επιλέγει.



Πρόκειται για ένα ζήτημα ελεύθερης βούλησης που δεν παρενοχλεί κανέναν, δεν θα το γνωρίζει κανείς και επιπλέον υφίσταται ακόμη και αν συνολικά ως κοινωνία επιλέξουμε να το κρύβουμε κάτω απ’ το χαλί. Κατ’ αντιστοιχία, υπάρχουν για παράδειγμα χώρες όπου η ομοφυλοφιλία απαγορεύεται ή τιμωρείται με θανατική ποινή. Πιστεύει κανείς ότι στις χώρες αυτές δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι;



Αυτό που μπορεί να δεχθεί κανείς είναι διαφοροποιήσεις ως προς τον τρόπο που θα γίνεται διαδικαστικά η συγκεκριμένη αλλαγή. Κυρίως από νομικούς και αρμόδιους επιστήμονες. Πρέπει ωστόσο να γίνεται με τη μεγαλύτερη δυνατή διακριτικότητα και τη λιγότερη δυνατή ταλαιπωρία. Χωρίς ασάφειες και χωρίς παράθυρα που θα δίνουν τη δυνατότητα σε κάθε αρμόδιο υπάλληλο να “τιμωρήσει” όποιον επιλέξει να αλλάξει φύλλο.



Αποφεύγοντας να συζητήσουμε την ουσία του θέματος, μοιραία πέφτουμε σε αντιφάσεις, χυδαιότητες και ασυναρτησίες. Η επίκληση παραδοσιακών κλισέ για την ομοφυλοφιλία δεν βοηθά τον δημόσιο διάλογο. τον εκχυδαΐζει. Τελικά, καθώς τίθεται θέμα δικαιωμάτων και ελευθεριών, το θέμα δεν αφορά “πολύ λίγα άτομα”, αλλά όλους μας και πρέπει να αποφασίσουμε αν είμαστε ένα δυτικό ελεύθερο κράτος ή συνεχίζουμε να ζούμε στον μεσαίωνα.

*Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 24/7 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER