Μην τα χάσετε

 

 

Ποια αιτήματα ανεξαρτησίας υποστηρίζουμε και ποια καταδικάζουμε

 
 
Ένας χρήσιμος οδηγός για πωρωμένους με τη χορηγία μιας ενοχικής Ευρωπαϊκής Ένωσης…
 

Γνωρίζουν καλά ότι είναι ανήθικο, αλλά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κάνουν συμψηφισμούς  και συγκρίσεις με αφορμή τα αιτήματα πολιτών για αυτοδιάθεση. Με αφορμή το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας οι εγχώριοι πολιτικοί βρήκαν νέα αφορμή για διχασμό χωρίς να είναι εμφανές αν διαλέγουν πλευρά ανάλογα με την ιδεολογία τους, το δίκαιο ή όχι των αιτημάτων ή ακόμη χειρότερα ανάλογα με το τι τους συμφέρει.

 

Η ίδια η διαχωριστική γραμμή δεν είναι ορατή. Υπάρχουν αριστεροί που υποστηρίζουν “το δίκαιο αίτημα των λαών για αυτοδιάθεση” αλλά και άλλοι που θεωρούν ότι “οι ξιπασμένοι, πλούσιοι και ευνοημένοι από τις πολιτικές του Φράνκο Καταλανοί, αρνούνται να μοιράζονται τον πλούτο τους με τους κατοίκους των φτωχότερων περιοχών” ενώ γενικώς δυσκολεύονται να στηρίξουν ένα αίτημα που ίσως υποκρύπτει εθνικιστικές επιδιώξεις. Υπάρχουν δεξιοί που θεωρούν "αυτονόητη την αντίδραση της κεντρικής εξουσίας σε μια απόπειρα κατάλυσης του πολιτεύματος” και άλλοι που εκτιμούν ότι “δεν μπορούν να πληρώνουν για όλους τους άλλους οι Καταλανοί”.

Υπάρχουν και οι δογματικοί που θεωρούν ότι άπαξ και στήριξες ένα αίτημα για ανεξαρτησία, οφείλεις να σέβεσαι κάθε αίτημα για ανεξαρτησία ή το αντίθετο. θεωρούν για παράδειγμα ότι δεν μπορείς να είσαι κατά της ανεξαρτησίας του Κοσόβου αλλά υπέρ της διάσπασης της Τουρκίας. Δεν γίνεται να είσαι υπέρ της ανεξάρτητης Σκωτίας αλλά να αντιτίθεσαι στο αίτημα της Λίγκας του Βορρά για ανεξάρτητο βορειοιταλικό κράτος με πρωτεύουσα την Μάντοβα. Υπάρχουν απόψεις για όλα τα γούστα αλλά το πρόβλημα είναι ότι κατά κανόνα δεν βασίζονται στη λογική αλλά στην ιδεοληψία και δυστυχώς στην δημιουργία εντυπώσεων.

Είναι ωστόσο κρίμα να εκφράζονται τόσο επιπόλαια άνθρωποι οι οποίοι από την ασφάλεια της απόστασης αντιμετωπίζουν τόσο ελαφρά το μέλλον των λαών. Φανταστείτε τι πρόβλημα θα προκαλούσαν στην Ελλάδα αυθαίρετες ή επιπόλαιες απόψεις ευρωπαίων πολιτικών υπέρ ενός υποτιθέμενου αιτήματος για ανεξαρτητοποίηση της Κρήτης, της Θράκης ή των Επτανήσων.

Κάθε περίπτωση είναι προφανώς διαφορετική. Ιστορικοί, θρησκευτικοί γεωγραφικοί αλλά και δεκάδες άλλοι λόγοι παίζουν ρόλο στα κάθε λογής αιτήματα για “αυτοδιάθεση”. Δεν υπάρχει κάποιος κανόνας ή κάποια διεθνής συνθήκη που να ορίζει τι είναι δίκαιο και τι άδικο. Η διεθνής κοινότητα τις τελευταίες δεκαετίες ρυθμίζει αυτά τα θέματα με προσοχή, εκτενή διάλογο και χωρίς βιασύνες. Κατά περίπτωση.

Παρατηρείται ωστόσο μια τάση συμπάθειας προς οποιοδήποτε αποσχιστικό κίνημα και θα πρέπει ενδεχομένως να την κατατάξει κανείς στη γενικότερη “αντισυστημική” διάθεση που κερδίζει έδαφος μαζί με τον εθνικισμό στο δυτικό κόσμο. Άνθρωποι οι οποίοι μέχρι πρότινος δεν είχαν άποψη για την διεθνή πολιτική και ενδεχομένως χωρίς να ενδιαφέρονται για να κατανοήσουν τις συνθήκες κάθε αιτήματος, συσπειρώνονται πίσω από οποιονδήποτε απειλεί να τινάξει στον αέρα το  status quo. Το status quo στην ευρύτερη περιοχή μας είναι η Ε.Ε. και όποιος απειλεί να δυναμιτίσει τα θεμέλιά της, αποκτά αυτομάτως ακροατήριο. Οι λαϊκιστές πολιτικοί κάθε ιδεολογικού χώρου το αντιλαμβάνονται και ρίχνουν το παραγάδι μήπως ψαρέψουν επιπλέον ψήφους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει να διατηρεί ένα πολύ υψηλό επίπεδο ζωής για τους κατοίκους της, ενώ ακόμη και οι νέες χώρες που προστέθηκαν στην Ευρωπαϊκή οικογένεια, βελτίωσαν κατά πολύ το επίπεδο διαβίωσης. Φέρει όμως βαρύτατες ευθύνες καθώς επέτρεψε να αναδειχθούν (και να διατηρηθούν) οι μεγάλες ανισότητες μεταξύ των ευρωπαίων πολιτών, γεγονός που εξοργίζει όχι μόνο τους φτωχότερους αλλά και τους πλούσιους γείτονες. Αδιαφόρησε για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και καθώς οι νέες γενιές δεν έχουν βιώματα από τους πολέμους που ταλαιπώρησαν τη Γηραιά Ήπειρο, θεωρούν ότι η Ένωση είναι ένας φαύλος, άχρηστος μηχανισμός.

Όσοι ονειρεύονται την διάλυση της Ε.Ε. δεν προτείνουν ένα άγνωστο μέλλον όπως συχνά ακούγεται. Προτείνουν την επανάληψη όσων διαιρούσαν την Ευρώπη για αιώνες. Είναι μια πρόταση που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με την ελαφρότητα του καφενείου και σίγουρα δεν είναι μια πρόταση που μπορούν να μεταχειρίζονται οι λαϊκιστές πολιτικοί αδιαφορώντας για τις συνέπειές.

Υ.Γ. Ειδικότερα για την περίπτωση της Καταλονίας, πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι δυνατόν και να αντιτίθεται κανείς σε μια μονομερή ενέργεια που δεν εκφράζει το σύνολο του Ισπανικού λαού και να δέχεται το δικαίωμα της κεντρικής εξουσίας για προστασία της έννομης τάξης αλλά και ταυτόχρονα να καταδικάζει την ωμή βία ενάντια σε -παθητικούς- διαμαρτυρόμενους πολίτες. Για όλα πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο. Ένα κυρίαρχο κράτος έχει όντως το μονοπώλιο της βίας αλλά το δικαίωμα αυτό του παραχωρήθηκε από τον ίδιο τον λαό και σε καμία περίπτωση δεν είναι αποδεκτό να στρέφεται μαζικά εναντίον του.

*Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 24/7 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER