Μην τα χάσετε

 

 

Παραγωγικά 'μοντέλα' δεξιά κι αριστερά

 
 
Είναι περίεργο αλλά κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση συμφωνούν σε κάτι: Στην "αλλαγή παραγωγικού μοντέλου" για να βγούμε από την κρίση. Αλλά συμφωνούν και σε κάτι ακόμα: Καμιά παράταξη δεν μας εξηγεί τι ακριβώς θα είναι αυτό το "νέο" μοντέλο που θα μας σώσει!
 

Η κυβέρνηση έχει στόχο ένα νέο παραγωγικό μοντέλο για να βγούμε από την κρίση. Ή τουλάχιστον έτσι διατείνεται. Και αυτήν την κατεύθυνση υποτίθεται ότι ενστερνίζεται και στηρίζει το κυβερνών κόμμα που, όπως ειπώθηκε και πρόσφατα στο συνέδριό του, παλεύει για “την αλλαγή του κοινωνικού και παραγωγικού μοντέλου”.

 

Όπως το έχει περιγράψει μάλιστα ο καθ' ύλην αρμόδιος, αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας, Αλέξης Χαρίτσης, καθήκον της κυβέρνησης είναι “όχι η επιστροφή στο παρελθόν αλλά η απαρχή μιας νέας πορείας που θα περιλαμβάνει την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου και την στήριξη του κόσμου της εργασίας, την εξυγίανση του δημόσιου βίου και την εμβάθυνση των δημοκρατικών συμμετοχικών θεσμών”.

Κάτι αντίστοιχο υποστηρίζει και ο... αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όπως έχει δηλώσει ο κ. Μητσοτάκης, “η σημερινή κρίση υπάρχει γιατί το πολιτικό προσωπικό δεν μπόρεσε να αναλάβει την ευθύνη του για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας”.

Για να μην υπάρχει μάλιστα καμιά αμφιβολία, σαφείς σχετικές αναφορές υπάρχουν και στο πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας, που μιλά για “την οικοδόμηση ενός νέου κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης για τη χώρα” και “τη μετάβαση σε μια Νέα Μεταπολίτευση”, όρο και “στόχο” που (και αυτόν!) επίσης διεκδικεί ο ΣΥΡΙΖΑ, έτσι ώστε να αυξάνονται οι... συγκλίσεις.

Προφανής η... σύμπτωση διατυπώσεων, γιατί περί διατυπώσεων πρόκειται, οι οποίες σε καμιά περίπτωση δεν συγκροτούν άποψη και δεν οδηγούν σε διατύπωση συγκεκριμένων προτάσεων, όπως προφανής και η αοριστία στις “επεξεργασίες” των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της χώρας.

Και αυτή η αοριστία εμποδίζει κάθε συζήτηση που θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον και να οδηγήσει σε ουσιαστικές κοινωνικές συγκλίσεις και αποκλίσεις, οι οποίες με τη σειρά τους θα τροποποιούσαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις τακτικές των κομμάτων, ανοίγοντας τον δρόμο σε συνεργασίες ή αποτρέποντάς τες.

Σήμερα δηλαδή, με ευθύνη σχεδόν του συνόλου του πολιτικού προσωπικού -και με τις εξαιρέσεις απλώς να επιβεβαιώνουν τον κανόνα- μπορεί και ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης να μιλούν για “αλλαγή παραγωγικού μοντέλου”, αλλά ούτε ο ένας να μπαίνει στον κόπο να μας εξηγήσει τι ακριβώς εννοεί, ούτε ο άλλος! Και έτσι, ενώ εμφανίζονται να συμφωνούν και μάλιστα σε έναν σημαντικό -όπως παραδέχονται και οι δύο- στόχο για την έξοδο της χώρας από την κρίση, συνεχίζουν να διαφωνούν... συμφωνώντας.

Διότι, αποφεύγοντας (και οι δύο!) να συγκεκριμενοποιήσουν αυτά που εννοούν, και μην προσδιορίζοντας (και οι δύο!) το κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό περιεχόμενο της “αλλαγής” παραγωγικού μοντέλου την οποία θεωρητικά επιδιώκουν, διευκολύνονται στην συντήρηση του παραδοσιακού δικομματικού σκηνικού χωρίς να προχωρούν σε ουσιαστικά καινοτόμες και πραγματικά ριζοσπαστικές παρεμβάσεις.

Όλα αυτά βέβαια, δεν διευκολύνουν την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια και την επιτροπεία, αλλά αυτή είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση που τεχνηέντως δεν γίνεται ποτέ, παρά τους τακτικά επαναλαμβανόμενους “προ ημερησίας διατάξεως” διαξιφισμούς των πολιτικών αρχηγών.

*Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος.

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 24/7 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER