Σάββατο, 22 Απριλίου 2017
 
 
 
 

Μην τα χάσετε

 

 

Και τότε ρίξαμε τον κλήρο

 
 
 
Αθήνα και Λευκωσία θέλουν λύση στο Κυπριακό, δεν μπορεί όμως οποιαδήποτε πρόταση να γίνει αποδεκτή, εάν δεν είναι βιώσιμη. Και η πρόταση που συζητείται έχει προβλήματα
 

Δεν υπάρχει κανείς σε Αθήνα και Λευκωσία, που να μην ήθελε μία λύση στο Κυπριακό. Δεν υπάρχει όμως και κανείς σώφρων που θα υποστήριζε στα σοβαρά “λύση να 'ναι κι ό,τι να 'ναι”. Και είναι ευχής έργον που κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση συμφωνούν ότι δεν μπορεί να είναι αποδεκτή μία οποιαδήποτε πρόταση λύσης, εάν δεν είναι δίκαιη και βιώσιμη.

 

Το “βιώσιμη” είναι η λέξη- κλειδί, ακόμη πιο κρίσιμη και από το “δίκαιη”. Και αφορά μεν πρωτίστως τον Κυπριακό λαό, που θα πρέπει να ζήσει με μία συμφωνία (ή να υπομείνει τις συνέπειες μίας μη λειτουργικής συμφωνίας), ενδιαφέρει όμως πολύ άμεσα και την Ελλάδα, όχι για λόγους συναισθηματικούς μόνον, αλλά και πρακτικούς: Η Ελλάδα θα υποστεί μαζί με την Κύπρο τις συνέπειες μίας συμφωνίας που θα τιναζόταν στον αέρα.

Τα ζητήματα των εγγυήσεων και του στρατού κατοχής είναι σαφώς πολύ σημαντικά (και σε αυτά εκ των πραγμάτων έχει λόγο και η Ελλάδα), όμως καθοριστικό εν τέλει είναι το πως θα λειτουργεί το κρατικό μόρφωμα που θα προκύψει από μία συμφωνία. Και από αυτή την άποψη οι συζητήσεις που γίνονται έχουν προβλήματα.

Δεν είναι λογικό για παράδειγμα να έχει πέσει στο τραπέζι στα σοβαρά το σενάριο λύσης αδιεξόδων στο νέο κυπριακό κράτος με... κλήρωση. Το σενάριο αυτό προβλέπει τόσο στο υπουργικό συμβούλιο όσο και στη Γερουσία σε περίπτωση αδιεξόδου να συστήνεται μία επιτροπής ίσης εκπροσώπησης των δύο κοινοτήτων. Εάν αυτή δεν μπορέσει να λάβει απόφαση (κάτι προφανώς εκ των πραγμάτων αρκετά πιθανό), η απόφαση θα λαμβάνεται με κλήρο. Όσον αφορά στην εκτελεστική εξουσία, με κλήρωση θα αφαιρείται ένας υπουργός από την “άτυχη” κοινότητα και έτσι αυτόματα θα δημιουργείται πλειοψηφία και στην περίπτωση της Γερουσίας θα προστίθεται με κλήρωση ένας γερουσιαστής στην ομάδα της κοινότητας που κληρώθηκε.

Τα κράτη όμως δεν κυβερνώνται με συστήματα τύπου “και τότε ρίξαμε τον κλήρο” ή “α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ”. Εκτός του ότι είναι προφανές πως η μειοψηφούσα κοινότητα θα προτιμά να οδηγεί τις συζητήσεις για τα σοβαρά ζητήματα σε αδιέξοδο γιατί με το σύστημα της κλήρωσης θα έχει 50% πιθανότητες να κερδίσει, ποια από τις δυο κοινότητες, ποιος λαός θα δεχθεί αποφάσεις για τα κρίσιμα θέματα της ζωής του να λαμβάνονται σα να πρόκειται για παιδικό παιχνίδι;

Και μόνο ότι έγινε αυτή η συζήτηση δείχνει τη δυσκολία και το αδιέξοδον του πράγματος. Πως να βρεθεί μία λύση λειτουργική, ώστε η Κύπρος να μπορεί να διοικηθεί χωρίς να χρειάζεται παρέμβαση ξένου παράγοντα (όπως προέβλεπε το σχέδιο Ανάν) ή της... θεάς Τύχης;

Βέβαια και να υπάρξει συμφωνία στη Γενεύη, αυτή θα την κρίνει τελικά ο κυπριακός λαός. Και όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις στην Κύπρο, μικρό ποσοστό των Ελληνοκυπρίων διάκειται θετικά απέναντι σε όσα συζητούνται στην Ελβετία.

Αλλά προτού φτάσουν οι Κύπριοι να αποφασίσουν δια δημοψηφίσματος, θα πρέπει να άρει η Άγκυρα τα εμπόδια που θέτει ναρκοθετώντας την ούτως ή άλλως προβληματική συζήτηση και αυτό δε φαίνεται πολύ πιθανό. Και σημειωτέον πως το χθεσινό δημοσίευμα της συντηρητικής γερμανικής εφημερίδας Welt (η οποία συχνά απηχεί τις απόψεις των Χριστιανοδημοκρατών) που αναρωτιόταν εάν η Κύπρος μπορεί να γίνει ο Δούρειος Ιππος του Ερντογάν, είναι ενδεικτικό του ότι ούτε το Βερολίνο ούτε οι Βρυξέλλες θέλουν στην πραγματικότητα μία λύση, ενώ η Άγκυρα δε θέλει να αποδεχθεί μία βασική προϋπόθεση για λύση εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου, ήτοι την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.

Ίσως όμως είναι προτιμότερο ένα ναυάγιο στη Γενεύη, παρά μία τραγωδία στην Κύπρο.

*Η Βίκυ Σαμαρά είναι αρχισυντάκτρια του Πολιτικού Τμήματος του NEWS 247

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 247 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER
comments powered by Disqus