Η οργή του καναπέ

Εξοργιστήκαμε όλοι εμείς οι αποχαυνωμένοι καταναλωτές του καναπέ, με τις δηλώσεις του δικηγόρου του δολοφόνου του 15χρονου μαθητή, ο οποίος αφού έβαλε το χέρι του στο υπόμνημα της ντροπής, δήλωσε ότι όλη η υπόθεση είναι μια... "παρεξήγηση".

Γιατί άραγε εκνευριζόμαστε; Δεν είναι ο άνθρωπος που πατά επί πτωμάτων  το όνειρο των  μικροαστών για τα σπλάχνα τους; Δεν είναι το πρότυπο που προβάλλουν τα ΜΜΕ;

Ο αναγνωρίσιμος, πλούσιος επιτυχημένος, αυτός που δεν διστάζει πουθενά, ακόμα και μπροστά στη δολοφονία ενός μαθητή. Αυτός είναι το πρότυπο και όσοι πιτσιρικάδες θελήσουν να μείνουν έξω από αυτό ή και να αντιδράσουν απέναντι σε αυτούς που το εκπροσωπούν και το προστατεύουν θα χαρακτηριστούν «αλήτες» και με «αποκλίνουσα συμπεριφορά». Έτσι δεν είπε και ο ειδικός φονιάς στην απολογία του;

"Έχω πληροφορηθεί ότι οι νέοι αυτοί, ενώ κατοικούν στο Παλαιό Ψυχικό και είναι γόνοι πλουσίων οικογενειών, συνηθίζουν να συχνάζουν στα Εξάρχεια, τα οποία επιλέγουν ως χώρο διασκέδασης" είπε και συμπλήρωσε ότι το θύμα του άλλαζε συχνά σχολεία.  Είχε και μακριά μαλλιά να προσθέσω εγώ και δεν συνεμμορφώθην προς τας υποδείξεις.

Δεν αξίζει τούτο το "έγκλημα" μια σφαίρα έστω και μετά από εκπυρσοκρότηση και εξοστρακισμό; Και άσε τους αυτόπτες μάρτυρες να λένε... 

Η οργή των πολιτών ήρθε αργά και θα σβήσει κατά τα ειωθότα μόλις σταματήσουν να ασχολούνται με το θέμα τα κανάλια της (παρα)πληροφόρησης.

Χρόνια τώρα στην αδιαφορία και στην κατανάλωση, δεν ακούσαμε ποτέ τους νέους που είχαν λόγους να εξεγερθούν, με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου να είναι η θρυαλλίδα μιας κοινωνικής έκρηξης, η οποία δεν ξέρουμε που θα οδηγήσει. 

Από τα συντρίμμια του μέλλοντός τους παίρνουν οι νέοι πέτρες και σπάνε τη βιτρίνα της κοινωνίας του Εφραίμ, του Κούγια, των ομολόγων, του σεμνοταπεινού κυνηγού των "νταβατζήδων", του life style,  της ανασφάλιστης εργασίας των 700 και κάτω ευρώ, της επιβράβευσης της λαμογιάς, του κυνισμού και της χυδαιότητας.

Γι' αυτό εμείς που τάχα οργιζόμαστε -για λίγο- με τη σπίλωση της μνήμης του νεκρού Αλέξη, θα πρέπει να αποφασίσουμε. Ή θα βάλουμε μπουρλότο στη νοοτροπία που έφερε τα πράγματα ως εδώ, ή θα το ράψουμε και θα ανεχόμαστε οι πιστολέρο του νόμου να δολοφονούν τα παιδιά μας και οι δικηγόροι τους να τα βρίζουν και να τα λοιδορούν. Και οργισμένος πολίτης και οσφυοκάμπτης μικροαστός δεν γίνεται.