Μην τα χάσετε

 

 

Εδώ νύχτα στο ραδιόφωνο

 
 
Ο Χρήστος Παπαμιχάλης γράφει για το ραδιόφωνο των νυχτερινών ωρών, τότε που η ακρόαση γίνεται πραγματική επιλογή
 

Του Χρήστου Παπαμιχάλη

Τη νύχτα κινδυνεύεις λιγότερο. Τη νύχτα κινδυνεύεις λιγότερο από το τυχαίο πάτημα του κουμπιού. Από το ραδιοφωνικό ζάπινγκ. Τη νύχτα η ακρόαση είναι μάλλον επιλογή. Πέρα από τους ρυθμούς της ημέρας, η ακρόαση όσο προχωράει η νύχτα είναι συνειδητή. Δεν είναι η τυχαία μουσική υπόκρουση του γραφείου. Δεν είναι το σιγομουρμούρισμα πίσω από το τιμόνι. Δεν είναι η κόρνα της κίνησης.

 

Τη νύχτα κινδυνεύεις περισσότερο. Ο ραδιοφωνικός παραγωγός κινδυνεύει. Παίζει με τον προσωπικό χρόνο του ακροατή. Παίζει στον προσωπικό του χρόνου. Παίζει την ώρα της ηρεμίας του και της σκέψης του. Παίζει την ώρα του φλερτ, που μην κοροϊδευόμαστε, διαδυκτιακά φλερτάρουμε πια. Παίζει την ώρα των αφιερώσεων. Θα μπορούσε και να είναι η κασσέτα των 80’s, αυτή που γράφαμε και δίναμε μαζί με ένα φιλί. Παίζει την ώρα που ανοίγουν τα αυτιά. Παίζει την ώρα που ανοίγουν ψυχές. Τυχερός θα μου πεις. Και κασκαντέρ θα σου πω.

Έμαθα, αν έμαθα, ραδιόφωνο μέσα στη νύχτα. Είδα, κι ας μη τους γνώρισα ποτέ από κοντά, ανθρώπους να γνωρίζονται μέσω της εκπομπής και να ερωτεύονται. Να παντρεύονται. Είδα ανθρώπους να παίρνουν πτυχίο, μερικοί ακόμα μου χρωστάτε μια φωτοτυπία του πτυχίου. Είδα ανθρώπους να χωρίζουν και άλλους να χάνονται. Είδα ανθρώπους να γίνονται παρέα. Δεν το ήθελα να γίνει. Έγινε. Γιατί αυτή είναι η δύναμη της μουσικής. Αυτή είναι η δύναμη του πομπού.

Και μετά γυρνάει η κάμερα και είσαι εσύ μόνος σε ένα στούντιο, με τον ηχολήπτη. Έχω παντρευτεί πριν μια εβδομάδα. Μόλις έχει γεννηθεί το πρώτο μου παιδί. Το δεύτερο. Το τρίτο. Μόλις πέθανε ο μπαμπάς. Μόλις απολύθηκα. Μόλις γύρισα από διακοπές. Μόλις χώρισα. Μόλις ερωτεύτηκα. Όλη μου η ζωή έχει γίνει ραδιόφωνο. Ευτυχώς το ραδιόφωνο είναι αέρας και δεν υπάρχει το αποτύπωμά του. Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να μου λέω.

Για περίπου 20 χρόνια στη νύχτα του ραδιοφώνου. Πρόλαβα το ραδιόφωνο των παραγωγών. Πρόλαβα να αγαπήσω τους παραγωγούς πριν γίνω ένας. Πρόλαβα τους ανθρώπους που αγαπούσαν τη μουσική, την έβαζαν στη σειρά, την έκαναν εκπομπή και τη μετέδιδαν με πάθος. Πρόλαβα το ραδιόφωνο που πρότεινε, σύστηνε, υποστήριζε και ανακάλυπτε. Αυτό το ραδιόφωνο έμαθα να κάνω και όσες φορές χρειαστεί θα το υπερασπιστώ με πάθος. Και ευτυχώς κάποια ραδιόφωνο αντιστέκονται ακόμα. Ελάχιστα ραδιόφωνα κάνουν ραδιόφωνο. Τα υπόλοιπα καμώνονται τα juke box.

Εμείς που συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό το ραδιόφωνο, δεν είμαστε ίδιοι με τους άλλους που μιλάνε ανάμεσα στα τραγούδια που επιλέγει ο υπολογιστής που έχει φορτώσει τραγούδια ένας άνθρωπος. Δεν κάνουμε την ίδια δουλειά. Δεν κάνουμε την ίδια δουλειά ούτε με τους συγκλονιστικούς παραγωγούς  που για βιοποριστικούς λόγους είναι στον αέρα, πίσω από μια playlist και πασάρουν τραγούδια ή προϊόντα και χορηγούς την ώρα που τους είναι σημειωμένο στο χαρτί ότι πρέπει να το κάνουν.

Ξέρω ότι είμαστε πια λίγοι και προς εξαφάνιση. Αλλά αυτήν την όποια τέχνη κατέχουμε μπορούμε ακόμα να την μεταλαμπαδεύσουμε. Τον τρόπο που μπορείς να διαχειριστείς την πιο δημοφιλή τέχνη όλων των τεχνών. Αυτήν του τραγουδιού.

Ακούω από φίλους, χρόνια τώρα, τη φράση “έλα μωρέ, εσείς τραγουδάκια παίζετε”. Ε ναι λοιπόν, τραγουδάκια παίζουμε. Και διαχειριζόμαστε τον πολιστισμό τους. Και το αίσθημά τους. Και αν μια από αυτές τις νύχτες σε πετύχω ευάλωτο, σε πετύχω με ανοιχτή την καρδιά ή τσακισμένο, να ξέρεις ότι με 3 τραγούδια στη σειρά μπορώ ή να σε “σκοτώσω” ή να σε κάνω καλά.

Ο Χρήστος Παπαμιχάλης παρουσιάζει το "Soundtrack της νυχτιάς" στο Ραδιόφωνο 24/7, Δευτέρα με Παρασκευή 22.00-24.00

Η πρώτη δημοσίευση του άρθρου έγινε στο Έθνος

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 24/7 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER