Αγαπημένο μου ΕοΡΤολόγιο...

Όλα είναι θέμα interactivite (διαδραστικότητας) μου έλεγε ένας καλός μου φίλος. Και έτσι η επανάσταση του αυτονόητου σκόνταψε στη γλίτσα από το γλείψιμο.

Ένα τηλεφώνημα εξαγοράζει κόπους, ιδρώτα, οράματα, ιδεολογίες και φουλάρει τις μηχανές με ανίκανους  που θα αντικαταστήσει εμάς τους άλλους ανίκανους γιατί δε τους πήραμε με τις λεμονόκουπες την ώρα που μας ξεζούμιζαν και μας έταζαν λαγούς με πετραχήλια για να βγει το δελτίο τους.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο είμαι και εγώ ένας από αυτούς τους άνεργους δημοσιογράφους που δεν βρίσκεται στη λίστα της ασυδοσίας με τους διπλοθεσίτες , τους αναλφάβητους, τους κομματικοποιημένους ρουφιάνους του κατεστημένου…. αυτός που νόμιζε ότι με τα πτυχία του και την προϋπηρεσία του θα βρισκόταν δικαιωματικά μέσα στη λίστα των επαναπροσληφθέντων.

Και το ερώτημα που εγείρεται δεν είναι κατά πόσο ήταν ή δεν ήταν τρύπιος ο διαγωνισμός της Ε.Ρ.Τ αλλά κατά πόσο πιστεύουν κάποιοι ότι άλλαξε κάτι.

Και όμως δεν άλλαξε τίποτα. Τυπικά κάναμε ένα διαγωνισμό στο οποίο καλούσαμε τον κόσμο μέσω ιντερνέτ, (μοντέρνα πράγματα), να βάλει σε μια προχειροφτιαγμένη φόρμουλα την προϋπηρεσία και τα πτυχία του.

Κάποια στιγμή καθώς περνούσε ο καιρός και έπηζε το γάλα, η επιτροπή αξιολόγησης μας αξιολόγησε εξ αποστάσεως και στη συνέχεια με αξιοκρατικά πάντα κριτήρια συνεδρίασε το Δ.Σ βγήκε η λίστα, (όχι αυτή του Σιντλερ) αλλά αυτή της επανάστασης του αυτονόητου.

Θα μπορούσα να βρίζω, να απαξιώνω, να θυμώνω, να τους φτύνω κατάμουτρα αλλά η Ε.Ρ.Τ δεν είναι δικιά τους… είναι και δικιά μας.

Σημεία ομιλίας του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου 1/10/2010

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΆΡΕΩΣ)

Μοντάζ Δημοσιογράφος  Νικήτας Στέφανος

Την Κυριακή που έρχεται, κερδίζουμε το μέλλον μας. Την Κυριακή, ανατέλλει ο ήλιος της ελπίδας. Ελπίδα για όλους τους Έλληνες, από όπου κι αν προέρχονται, ό,τι κι αν ψηφίζουν.  …

Στους φοιτητές με το αβέβαιο αύριο. Στους νέους των 700 ευρώ, της ανασφάλιστης εργασίας, των stage και της ανεργίας. Στους νέους επιστήμονες, που βρίσκουν παντού πόρτες κλειστές…

Και απόψε, σας καλώ σε αυτή την πορεία, να πάμε μαζί. Δεν σας ζητώ ανοχή, σας ζητώ συμμετοχή. Η Ελλάδα δεν είναι υπόθεση άλλων. Η Ελλάδα είναι υπόθεση όλων μας. Όλων εκείνων που αναγνωρίζουν ότι η ευτυχία τού "εγώ", μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την επιτυχία τού "εμείς"…

Και το κράτος θα υπηρετεί τους πολίτες, όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως. Όχι μικροκομματικές σκοπιμότητες, όπως αυτές που ζούμε σήμερα…

Αυτά αλλού θα ήταν αυτονόητα. Στην χώρα μας, ακούγονται σαν μια μικρή επανάσταση. Και είναι. Είναι μια επανάσταση. Γι' αυτό, σε τρεις μέρες, επιλέγουμε μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος, μεταξύ του φόβου και της ελπίδας, μεταξύ της Ελλάδας που βολεύει τους λίγους, και της Ελλάδας που δουλεύει για όλους τους Έλληνες….

ΥΓ1 Εγώ σε πίστεψα …αυτοί;

ΥΓ2 …Και τώρα;