Οι φρουροί της ενότητας

Μια ματιά στα όσα διαδραματίζονται στη Νέα Δημοκρατία μετά την ήττα στις εθνικές εκλογές, αρκεί για να εξηγηθεί και η έκταση της ήττας και η αποτυχία της κυβέρνησης Καραμανλή.

Δεν βλέπει κανείς τίποτα άλλο παρά φουσκωμένα "εγώ", σωτήρες, μεσσίες και πολιτικούς που δήθεν νοιάζονται για το "καλό της παράταξης" και την "ενότητα" και οι οποίοι χρειάζονται ένα μήνα για να συμφωνήσουν για τη διαδικασία εκλογής αρχηγού.

Κάποιος που παρακολουθεί ψύχραιμα τη γαλάζια σφαγή, το μόνο που καταλαβαίνει είναι ότι λαμβάνει χώρα μια σύγκρουση προσωπικών στρατηγικών και τίποτα άλλο.

Για τη διαδικασία χρειάστηκαν αλλεπάλληλες συναντήσεις, καθώς η κα Μπακογιάννη ως φαβορί, βιαζόταν να πάει το κόμμα σε γρήγορη εκλογή, ενώ οι Σαμαράς και Αβραμόπουλος επιθυμούσαν να ανοιχτεί η Νέα Δημοκρατία στην κοινωνία. Θετικό και υγιές βεβαίως να συμμετέχουν όσοι περισσότεροι πολίτες γίνεται στην διαδικασία εκλογής αρχηγού και γενικά στη λειτουργία ενός κόμματος, αλλά πιστεύει κανείς ότι οι δύο υπερασπιστές των "μελών και των φίλων" θα είχαν τέτοια πρεμούρα για το "ανοιχτό κόμμα" αν η κα Μπακογιάννη δεν ήταν φαβορί; Στόχος τους ήταν να κερδίσουν χρόνο και να αποφύγουν μια βέβαιη ήττα.

Όταν τέλειωσαν τα διαδικαστικά, βγήκαν τα μαχαίρια από τα θηκάρια. "Εγώ δεν πρόδωσα το δάκρυ του Εθνάρχη" ο κ. Σαμαράς, αναφορές στην πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και στην προδοσία του 1993 από τους υποστηρικτές της κας Μπακογιάννη.

Όλοι πάντως κινούνται με γνώμονα την "ενότητα", το "καλό της παράταξης" και βεβαίως με το μυαλό στον λαό και το μέλλον της χώρας και αντίρρηση δεν δέχομαι.

Η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι λοιπόν και δεν είναι κατάλληλη για ευγενείς και ευαίσθητους ανθρώπους. Έτσι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος αποφάσισε να αποσύρει την υποψηφιότητά του. Όχι ότι δεν είχε καμία πιθανότητα να κερδίσει. Αυτή είναι πεζή εξήγηση. Έφυγε για το καλό της παράταξης και όποιος σκέφτεται ότι δεν μπορείς να χάσεις έναν αγώνα στον οποίο δεν παίρνεις μέρος, θα πρέπει να κοκκινίζει και να ντρέπεται.

Το χαρακτηριστικότερο όμως παράδειγμα του ότι πάνω απ' όλα είναι το προσωπικό συμφέρον και όχι η ενότητα ή η παράταξη είναι παραδόξως η "ψυχή του κόμματος".

Ο κ. Μεϊμαράκης από την πρώτη μέρα που άρχισε η συζήτηση για τη διαδοχή και το πώς αυτή θα γίνει γκρινιάζει. Σκληρή κριτική σε όλους, αιχμές για τον Δημήτρη Σιούφα, μια εμπρηστική δήλωση την ημέρα με αποκορύφωμα φυσικά την ολομέτωπη επίθεση στον Αντώνη Σαμαρά. Γιατί όλα αυτά; Διότι κατά τον κ. Μεϊμαράκη έπρεπε ο ίδιος να θεωρηθεί από όλους ο εγγυητής της ενότητας. Να έχει άμεση συμμετοχή στη διαμόρφωση της διαδικασίας και να τον δουν όλοι οι υποψήφιοι για να πάρουν την ευχή του. Ο κ. Σαμαράς έκανε το μοιραίο λάθος να μην τον συναντήσει και πλήρωσε αυτή την ασέβεια με τη γνωστή δήλωση Μεϊμαράκη για όσα έγιναν το 1993. Δεν είπε βεβαίως ψέματα ο κ. Μεϊμαράκης, αλλά ο τρόπος και ο χρόνος που επέλεξε να επιτεθεί μόνο ως χαριστική βολή κατά της υποψηφιότητας Σαμαρά μπορεί να εκληφθεί. Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να τονίσουμε για άλλη μια φορά ότι και ο κ. Μεϊμαράκης νοιάζεται μόνο για το καλό της παράταξης, την ενότητα κλπ κλπ κλπ.

Αν τα κορυφαία στελέχη της παράταξης δρουν κατά αυτό τον τρόπο, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε πώς κινούνται οι υποστηρικτές τους, αλλά και πώς συμπεριφέρθηκαν όλοι αυτοί τα πέντε χρόνια που βρίσκονταν στην εξουσία. Διότι με αυτά που βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες το μόνο συμπέρασμα που βγαίνει, είναι ότι δεν υπάρχει πατρίδα, δεν υπάρχει κόμμα, δεν υπάρχει παράταξη, δεν υπάρχει ιδεολογία. Υπάρχουν μόνο προσωπικές στρατηγικές.

Ο τέως πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής έχει δικαίως δεχθεί σκληρή κριτική για τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του, αλλά πρέπει να του αναγνωρίσουμε ένα ελαφρυντικό. Έπρεπε να διαχειριστεί το χειρότερο πολιτικό προσωπικό  που θα μπορούσε να έχει. Όχι απλώς ανίκανους, γκαφατζήδες ή μαθητευόμενους μάγους, αλλά κυρίως ανθρώπους που δεν βάζουν τίποτα πάνω από το προσωπικό τους συμφέρον.