Μην τα χάσετε

 

 

Πέθανε ο σπουδαίος ποιητής, Τζον Άσμπερι

 
 
Το 1976 έλαβε το βραβείο Πούλιτζερ και το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου για τη συλλογή "Self-Portrait in a Convex Mirror"
 

Πέθανε πλήρης ημερών σε ηλικία 90 ετών, ο βραβευμένος με το βραβείο Πούλιτζερ, Αμερικανός ποιητής, Τζον Άσμπερι (John Ashbery).

 

Όπως ανακοινώθηκε από τον σύντροφο του Ντέιβιντ Κερμάνι, ο θάνατος επήλθε από φυσικά αίτια.

Ο Τζον Άσμπερι, γεννήθηκε στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης στις 28 Ιουλίου 1927, και ήταν ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της λεγόμενης "Σχολής της Νέας Υόρκης".

Εξέδωσε περισσότερες από είκοσι ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα (A Nest of Ninnies, γραμμένο μαζί με τον James Schuyler), μια συλλογή με κείμενα τέχνης (Reported Sightings) και έναν τόμο με δοκίμια ποιητικής (Other Traditions).

Είχε σπουδάσει στα πανεπιστήμια Χάρβαρντ και Κολούμπια. Εργάστηκε ως κριτικός τέχνης μεταξύ άλλων στο Newsweek και στο ART News. Δίδαξε λογοτεχνία και δημιουργική γραφή στα Κολέγια Μπρούκλιν και Μπαρντ, και ως διακεκριμένος καθηγητής ποίησης στο Χάρβαρντ. Ήταν μέλος της Ακαδημίας Αμερικανών Ποιητών και της Εθνικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.

Για την "Αυτοπροσωπογραφία σε κυρτό κάτοπτρο" (Self-Portrait in a Convex Mirror), έλαβε τα εξής βραβεία: το Βραβείο Πούλιτζερ (1976), το National Book Award και το National Book Critics' Circle Award.

Το 1984 του απονεμήθηκε το Lenore Marshall/Nation Poetry Prize και την επόμενη χρονιά το βραβείο Bollingen. To 2011 του απονεμήθηκε από με την αμερικανική κυβέρνηση μετάλλιο για τη συνολική του προσφορά στα αμερικανικά γράμματα και διότι "άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο διαβάζουμε ποίηση".

 

Στα ελληνικά κυκλοφορούν οι συλλογές "Συρμός σκιά" (μτφ. Βασίλης Παπαγεωργίου, Εστία, 1994) και "Αυτοπροσωπογραφία σε κυρτό κάτοπτρο" (μτφ. Χάρης Βλαβιανός, Νεφέλη, 1999).

Ο Βασίλης Παπαγεωργίου έγραφε στο Βήμα (22/6/1997) για το "Συρμός σκιά":

"Κανείς δεν αμφιβάλλει σήμερα ότι ο John Ashbery είναι από τους σημαντικότερους ποιητές της αγγλικής γλώσσας. Για αρκετά χρόνια όμως ήταν ο ποιητής που συγκέντρωνε τις πιο αντιφατικές κρίσεις, σε σημείο μάλιστα υπερβολικό. Πρωτοφανής και σαφώς μεγάλης και κρίσιμης δύναμης για τους θαυμαστές του, κοινός φενακιστής για τους πρώτους επικριτές του. Υπήρξαν αυτοί που τον αναγνώρισαν ως τον πιο άξιο συνεχιστή της παράδοσης του Eliot, του Pound, του Stevens, και αυτοί που τον απέρριψαν ως δανδή που δεν έχει να προσφέρει παρά μια ανούσια ή στην καλύτερη περίπτωση επίμαχη κομψοπρέπεια. Τελικά, ακόμη και σήμερα που η θέση του στο ολιγομελές πάνθεο των ποιητών είναι εξασφαλισμένη, πολλοί είναι αυτοί που αγαπούν και θαυμάζουν την ποίηση του δίχως να την κατανοούν, δίχως να ενδιαφέρονται να την κατανοήσουν, αναγνωρίζοντας ή μη ότι αλλού βρίσκεται η καινή της δύναμη.

Στον Άσμπερι συγκινεί μια μελαγχολία, επαισθητή ή ανεπαίσθητη, που έχει την πηγή της στην τραγική επίγνωση κλασικών αινιγμάτων που, ως προϋποθέσεις, αφορούν οτιδήποτε ανθρώπινο. Και η μελαγχολία όμως είναι τελικά μέρος της μεγάλης κατάφασης του κόσμου. Η εύροια του λόγου στον Άσμπερι είναι ταυτισμένη με τη ροή του χρόνου, ενώ η συμφραστική ευμάρεια είναι ταυτισμένη με τη μεταβλητότητα των πάντων, με την αισθησιακή, κατανυκτική και συχνά ειρωνική συμμέθεξή τους. Τίποτε δεν είναι υπερβολικά ευτελές ώστε να αγνοηθεί και τίποτε δεν είναι τόσο υψηλό ώστε το δέος που προκαλεί να λειτουργεί αποθαρρυντικά".

Παραθέτουμε τέλος παρακάτω το ποίημα "Το Πρόβλημα Της Ανησυχίας" όπως δημοσιεύτηκε στο BIBLIOTHEQUE. Μετάφραση, Βασίλης Παπαγεωργίου:

Έχουν περάσει πενήντα χρόνια

από τότε που άρχισα να ζω σ’ αυτές τις σκοτεινές πόλεις

που σου’ λεγα.

Δεν έχουν αλλάξει πολλά, λοιπόν. Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω

πώς πάνε από το ταχυδρομείο στις κούνιες του πάρκου.

Οι μηλιές ανθίζουν μέσα στο κρύο, όχι από πεποίθηση,

και τα μαλλιά μου έχουν το ίδιο χρώμα με το χνούδι των ραδικιών.

Ας υποθέσουμε ότι το ποίημα αυτό μιλά για σένα – θα πρόσθετες

εσύ, ό,τι εγώ έχω προσεχτικά παραλείψει:

περιγραφές πόνου, και σεξουαλικών πράξεων, και πόσο ύπουλα

οι άνθρωποι συμπεριφέρονται μεταξύ τους; Όχι, όλ’ αυτά

βρίσκονται σε κάποιο βιβλίο νομίζω. Για σένα

έχω φυλάξει τις περιγραφές των σάντουιτς με κοτόπουλο,

και το γυάλινο μάτι που με ατενίζει έκπληκτο

από το μπρούτζινο γείσο του τζακιού, και που ποτέ δεν θα κατευναστεί.

Φωτογραφίες: Associated Press

 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 247 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER