Κυριακή, 23 Απριλίου 2017
 
 
 
 

Μην τα χάσετε

 

 

19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Aς μιλήσουμε για 'Βυζιά'

 
 
 
Μία απενοχοποιημένη ιδέα για να κοιτάξει κανείς το γυναικείο στήθος - τις αλήθειες, τους μύθους, τα ταμπού, τις παρεξηγήσεις του. Ενα έξυπνο, απολαυστικό, αλλά (όπως συμβαίνει συνήθως ανάμεσα στα δύο βυζιά μιας γυναίκας) κάπως άνισο ντοκιμαντέρ
 

Της Πόλυς Λυκούργου

Βυζιά. Στήθος, στήθη, μαστοί, μαστάρια, μεμέ, κόρφος, μπαλκόνια, ντουντούνες. Μικρά, μεγάλα, συμμετρικά, ανόμοια, αληθινά, ψεύτικα, παχιά, αγαλματένια, στητά, πεσμένα. Γαλακτοφόροι αδένες, μάζες με λίπος και νεύρα και κατάληξη σε ρώγες. Με πρώτιστη χρησιμότητα να παρέχουν τροφή, αλλά μετέπειτα ερμηνείες ανάλογα με την κουλτούρα της ιστορικής εποχής, της θρησκευτικής καταπίεσης, των κοινωνικών ταμπού: σεξουαλική φαντασίωση, πηγή έμπνευσης, καλλιτεχνική αποθέωση, απόδειξη κάλλους, σύμβολο ντροπής που πρέπει να σκεπαστεί.

 

Βυζιά - παχαίνουν, αδυνατίζουν, πρήζονται, φουσκώνουν, ζαρώνουν, γερνάνε μαζί μας. Και καμιά φορά αρρωσταίνουν. Κι από δύο γίνονται ένα. Ή κανένα. Αυτό το ντοκιμαντέρ, ακολουθεί την ανθρωπολογική μελέτη της καθηγήτριας Λιόπης Αμπατζή, η οποία έχει μελετήσει τους συμβολισμούς του γυναικείου σώματος, αλλά και την προσωπική της ιστορία από τη στιγμή που διαγνώστηκε με καρκίνο του στήθους. Ή όπως λέει «Αυτή είναι η δική της ιστορία. Μία ιστορία. Η δική σας;»

 

Το ντοκιμαντέρ των Ανιές Σκλάβου και Στέλιου Τατάκη είναι μία απελευθερωτικά υγιής ιδέα για να κοιτάξει κανείς το γυναικείο στήθος - τις αλήθειες και τις παρεξηγήσεις του. Τον ερωτισμό και τον πόνο του. Τους μύθους και την ανθρώπινη, τρωτή διάστασή του. Κι από τον τίτλο κιόλας, έτσι όπως αυτός ξεπετάγεται σ' έναν κατάλογο φεστιβάλ έχει πετύχει και να αποσπάσει την προσοχή, αλλά και να επιτεθεί απενοχοποιημένα στη συλλογική μας συστολή: «Βυζιά». Βυζιά; Ναι, βυζιά.

 

Με έξυπνη ποπ εικόνα κι ένα καλογραμμένο κείμενο αφήγησης που προσφέρει στοιχεία, ορισμούς, ανθρωπολογικές παρατηρήσεις, αργκό, ονομασίες ανάλογα την ντοπιολαλιά, πικρές αλλά απαραίτητες μικρές αναφορές στον καρκίνο («κάποιες είμαστε Αμαζόνες - έχουμε μόνο ένα») οι Σκλάβου και Τατάκης ξεκινούν το ντοκιμαντέρ με οξυδέρκεια, φρεσκάδα, τρυφερότητα, ενσυναίσθηση, χιούμορ κι ένα σοβαρό άξονα για να μιλήσουν για τη γυναίκα, μέσα από κάτι που την ξεχωρίζει.

 

Με στακάτο μοντάζ και ανάλογο τόνο ακολουθούμε τους συλλογισμούς με ενδιαφέρον, προβληματιζόμαστε, γελάμε, συγκινούμαστε, απολαμβάνουμε. Οι παρεμβάσεις της Λιόπης Αμπατζή καθοδηγούν εύστοχα τον εσωτερικό μας διάλογο και προχωρούν τη σκέψη πάνω στο πώς το γυναικείο στήθος έχει αποθεωθεί και ταυτόχρονα στιγματιστεί.

Είκοσι λεπτά μέσα στο ντοκιμαντέρ όμως όλα αλλάζουν. Η επώδυνη προσωπική ιστορία παίρνει τα ηνία της αφήγησης επιχειρώντας να προσφέρει μία ειλικρινή, βιωματική εμπειρία σε γυναίκες και άντρες θεατές: αυτός είναι ο καρκίνος, αυτή η διάγνωση, αυτή η αγωνία, αυτή η μάχη, αυτός ο μόνιμος τρόμος του. Κατανοητή, ευπρόσδεκτη ανατροπή. Σημαντική και απαραίτητη ψηλάφηση ενός θέματος που μας αφορά και οφείλουμε να το κοιτάξουμε κατάματα.

Ομως μαζί με τη θεματική στροφή, επέρχεται στο ντοκιμαντέρ και μία απότομη αλλαγή σκηνοθετικού στιλ. Ο ρυθμός πέφτει, η τονικότητα αλλάζει. Αρχίζει να κυριαρχεί και σταδιακά επιβάλλεται ένας λίγο πιο «παλιός» λυρισμός στην εικόνα, μια πιο καλλιγραφική αισθητική, μία απόφαση αναπαράστασης της ιστορίας (που πάντα εμπεριέχει τον κίνδυνο ανώφελης υπογράμμισής της). Κι αυτό είναι ένα άλλο ντοκιμαντέρ από αυτό που ξεκίνησε και υποσχέθηκε: σε καμία περίπτωση κακό, αλλά λίγο πιο συμβατικό, λίγο πιο μελό, λιγότερο έξυπνο στη φόρμα του.

Μάς άρεσαν πολύ τα «βυζιά». Μάς έχασε λίγο το «στήθος».

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟ FLIX.GR:

 

19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Το «Village Potemkin» μοιάζει με «χίλιους οργασμούς»
19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Υιοθεσίες και πολιτικά σκάνδαλα συνδέονται με έντονα συναισθηματικό τρόπο στο «To the Moon and Back»
 

ADVERTISING

SHARE:

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕWS 247 ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ

NEWSLETTER
comments powered by Disqus