Επαγγελματικός προσανατολισμός

Όταν ήμουν παιδί ήθελα να γίνω γιατρός και μοντέλο (αχτύπητος συνδυασμός που μόνο εγώ θα μπορούσα να είχα σκεφτεί). Έπειτα, μπαίνοντας στην εφηβεία, ήθελα να γίνω αθλήτρια -μιας και το βόλεϊ με είχε συνεπάρει, και στο λύκειο το αποφάσισα θα γινόμουν κτηνίατρος. Έτσι σκέφτηκα πως θα έκανα κάτι που αγαπώ πραγματικά. Αλλά δεν άργησα να εγκαταλείψω και αυτή την επιλογή μιας που εκτός του ότι θα τρελαινόμουν εάν μου πέθαινε κάποιο ζώο ξέχασα μια μικρή λεπτομέρεια, πως δεν αντέχω στιγμή τα αίματα και γενικά τα νοσοκομεία. Στεναχωρήθηκα προς στιγμήν αλλά σκέφτηκα ότι δεν έγινε και τίποτε μιας και πάντα θα μπορούσα να φροντίζω τα ζώα και χωρίς να είμαι κτηνίατρος. Άλλωστε όπως μου είχε πει ορθά και ένας σοφός καθηγητής μου στο Πανεπιστήμιο "Μην ανησυχείς παιδί μου θα βρεις πολλά ζώα στη δημοσιογραφία να τιθασεύεις".

Ωστόσο, χθες πάλι άλλαξα γνώμη. Το καλύτερο είπα είναι να ανήκεις σε μια μπάντα και να ταξιδεύεις ανά τον κόσμο, κάνοντας συναυλίες, επικοινωνώντας με τον κόσμο, να γίνεστε ένα, να νιώθεις το παλμό τους. Θα μου πείτε και με το δίκιο σας το’ χεις χάσει τελείως έτσι; Μήπως σε πείραξε η ζέστη, η κρίση; Όχι δε τρελάθηκα (έτσι νομίζω δηλαδή). Η φίλη μου η Ντολόρες με έπεισε χθες απόλυτα. Όταν ανέβηκε στη σκηνή με πήγε πίσω στα ανέμελα σχολικά μου χρόνια, αισθάνθηκα ζωντανή και πάλι. Να αυτό θέλω να κάνω είπα, να κάνω τον κόσμο να αισθάνεται ζωντανό, να ελπίζει, να χαίρεται.

Χθες ξέχασα κάθε σκοτούρα μικρή, μεγάλη… Ξέχασα τα άβολα καθίσματα, τη ζέστη, τη πολυκοσμία, το πρωινό ξύπνημα της αυριανής μέρας, τα χρέη, τη κρίση , όλα.  Ένιωσα ένα με τη σκηνή, μεταφέρθηκα σε έναν ονειρικό κόσμο, η μουσική με ταξίδεψε και μου έδωσε ελπίδα. Ξαφνικά έβλεπα τα πράγματα θετικά, ποιος εγώ που είμαι φύσει απαισιόδοξο άτομο.

Γιατί οι τραγουδιστές  να μην ήταν πολιτικοί και οι πολιτικοί τραγουδιστές; Έκανα μια επιπόλαιη αλλά αυθόρμητη ερώτηση από αυτές που κάνουν τα παιδιά και οι μεγάλοι δεν τις καταλαβαίνουν. Οι πολιτικοί κάνουν συνέδρια, συνόδους κορυφής, τα λένε μεταξύ τους κεκλεισμένων των θυρών. Οι τραγουδιστές κάνουν συναυλίες, τα λένε με το λαό.

Τους πολιτικούς τους πληρώνουμε μια ζωή και χωρίς να το θέλουμε. Τους τραγουδιστές τους πληρώνουμε όποτε εμείς θέλουμε γιατί είναι στο χέρι μας να αποφασίσουμε εμείς πότε θέλουμε να μας ταξιδέψουν. Και τουλάχιστον μας ταξιδεύουν χωρίς φουρτούνα σε γαλήνια μέρη.

Οι πολιτικοί λόγοι είναι ψεύτικοι, ξύλινοι χωρίς συναίσθημα με διπλωματικό περιεχόμενο φτιαγμένοι συνήθως από τρίτους.

Τα τραγούδια λένε αλήθειες, είναι στίχοι βγαλμένοι από τη ζωή, που προκαλούν έντονα συναισθήματα και αγγίζουν το λαό.

Το ξέρω είναι τρελό αυτό που σκέφτομαι αλλά η ζωή είναι πιο τρελή. Αφήστε με να ζω στο κόσμο αυτό τον ονειρικό που έχω φτιάξει γιατί ο πραγματικός δεν είναι πια αληθινός, δεν ξέρω αν ποτέ ήταν (Μ’ έπιασε η απαισιοδοξία μου…).

Όπως είπε και η τρελή Ιρλανδή φίλη μου ζήστε τη κάθε στιγμή και μη σκοτίζεστε για τίποτε. Και δίκιο έχει. Κανείς ποτέ δεν νοιάστηκε ουσιαστικά για τη ποιότητα της ζωής μας ας νοιαστούμε λοιπόν εμείς, ας μην εγκαταλείψουμε και εμείς τους εαυτούς μας. Ας πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας με όσα μέσα και εάν έχουμε και εάν φάμε τα μούτρα μας θα ξανασηκωθούμε. Τουλάχιστον εμείς θα έχουμε προσπαθήσει. Τουλάχιστον θα πέσουμε ηρωικά.

ΥΓ. Τώρα που μεγάλωσα το αποφάσισα θα γίνω τραγουδίστρια σαν τη Ντολόρες ποτέ δεν είναι αργά.