Ημερολόγιο ενός περιπλανώμενου

Ημέρα: Τρίτη,  Ώρα: 11 πμ. Φτάνω στο Παρίσι στη πόλη του φωτός και του έρωτα. Μελαγχολική αλλά ενθουσιασμένη, έτοιμη για νέες περιπέτειες. Νιώθω μια ένοχη ανακούφιση που άφησα πίσω την Ελλάδα, σαν να πέταξα με μιας στον Καιάδα όλα τα βάσανα και τις σκοτούρες που με κατατρέχουν, ξαναγεννήθηκα.

Έσβησα αυτομάτως από το λεξιλόγιό μου απαγορευμένες λέξεις όπως ΔΝΤ, μέτρα, περικοπές, μνημόνιο, χρέη, κερδοσκοπία. Εδώ αν και δεν έχει πάντα ήλιο ο κόσμος είναι διαφορετικός. Εδώ ο κόσμος χαμογελάει ακόμα, περπατά με ψηλά το κεφάλι, σε χαιρετά. Βλέπω αυτή τη χώρα και αναρωτιέμαι: Τι πήγε στραβά; Πως καταντήσαμε έτσι την Ελλάδα; Ή μήπως δεν την καταντήσαμε αλλά να ήταν πάντα έτσι και να μην το ξέραμε; Έπαψα πια να θυμάμαι . Η καταχνιά μου θόλωσε το μυαλό.

Νιώθω να πνίγομαι από την ίδια μου τη μάνα Ελλάδα, ξαφνικά δε με χωρά ο τόπος, τους μισώ όλους, μισώ ακόμα και εμένα γιατί όλοι βάλαμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το λιθαράκι μας σε αυτή την αέναη παράνοια.

Πορείες, νεκροί, χρέη, εγκληματικότητα. Που είναι άραγε ο πάτος έχουμε πολύ ακόμα; Τρομάζω και μόνο στη σκέψη. Γιατί πάντα να την πληρώνουν οι αθώοι; Βαρέθηκα αυτό το γνώριμο τέλος, σαν να βλέπω την ίδια ταινία ξανά και ξανά χωρίς να μπορώ να τη σταματήσω. Φτάνει πια ως εδώ.

Αλλά ξέρω ότι όσο και εάν ωρύομαι κανείς δε μ’ ακούει. Είμαι μόνη μου, είμαστε μόνοι μας, μας έχουν αφήσει μόνους μας σε ένα λαβύρινθο και μας κοιτάνε από ψηλά κρατώντας αυτοί το μίτο γελώντας δυνατά μαζί μας. Γιατί; Γιατί έτσι έχουν τα πράγματα; Γιατί έτσι είναι η ζωή; Δεν ξέρω να απαντήσω κανένα γιατί. Τη μισώ αυτή τη λέξη, με πληγώνει τόσο πολύ.

Κλείνω τα μάτια μου μπας και ηρεμήσω, πατάω αλλεπάλληλα το delete αλλά δεν πιάνει. Ένας  ιός έχει προσβάλλει το σύστημα. Και ξάφνου βλέπω ήλιο. Κάτι μου θυμίζει αυτός ο ήλιος. Ναι είναι ο γνώριμος ήλιος που με συντρόφευε τα ανοιξιάτικα πρωινά όταν έτρεχα ελεύθερη γύρω από τις τριανταφυλλιές στο σπίτι της γιαγιάς. Τότε που ακόμα οι άνθρωποι είχαν ζωή και τα λουλούδια άρωμα.

Κατεβαίνω από το αεροπλάνο, παίρνω μια βαθιά ανάσα και προχωρώ γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Συνειδητοποιώ ότι ο ήλιος ήταν πάντα ο ίδιος, εμείς έχουμε αλλάξει.

Καλό μας ταξίδι...