Στο σκαμνί οι εισπρακτικές εταιρίες

Αποζημίωση για την παραβίαση των προσωπικών τους δεδοµένων διεκδικούν πολίτες από τράπεζες και εισπρακτικές εταιρείες µε «πιλότο» µία πρόσφατη απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Στις περίπου 20 αγωγές που έχουν κατατεθεί στο Πρωτοδικείο Αθηνών και σε δικαστήρια της περιφέρειας, οφειλέτες στρέφονται εις βάρος των εισπρακτικών εταιρειών και των τραπεζών για τη διαχείριση των προσωπικών τους δεδοµένων σε περιπτώσεις που εκείνοι δεν µπορούν να ανταποκριθούν µε συνέπεια στην πληρωµή των δανείων ή των πιστωτικών τους καρτών.

Οι καταναλωτές υποστηρίζουν ότι εν αγνοία τους οι τράπεζες µε τις οποίες έχουν συνάψει συµβάσεις µεταβιβάζουν τον φάκελο µε τα προσωπικά τους δεδοµένα σε εισπρακτικές εταιρείες.

Ξεκινούν µάλιστα τον δικαστικό τους αγώνα με «όπλο» την πρόσφατη απόφαση (υπ’ αριθµόν 2887/2010) του Εφετείου Αθηνών, µε την οποία καταδίκασε εισπρακτική εταιρεία για παραβίαση προσωπικών δεδοµένων οφειλέτη, υποχρεώνοντας αυτήν και την τράπεζα να του πληρώσουν συνολικά περίπου 6.000 ευρώ ως αποζηµίωση για ηθική βλάβη.

Συγκεκριµένα, το Εφετείο Αθηνών ανέτρεψε πλήρως το δικαστικό τοπίο που είχε διαµορφωθεί από το Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο όχι µόνο είχε πει «όχι» στον δανειολήπτη που είχε προσφύγει καταγγέλλοντας την εισπρακτική εταιρεία για παραβίαση των προσωπικών του δεδοµένων, αλλά τον υποχρέωνε να πληρώσει από την τσέπη του και τα δικαστικά έξοδα προσδιορίζοντάς τα στο ποσό των 8.800 ευρώ.

Ο οφειλέτης δεν παραιτήθηκε και προσέφυγε στο Εφετείο Αθηνών, το οποίο έκρινε εντελώς αντίθετα την ίδια υπόθεση.

Σύµφωνα µε όσα προκύπτουν από τη δικαστική απόφαση, όταν ο δανειολήπτης άρχισε να µην είναι συνεπής στην πληρωµή των δόσεων δανείου που είχε πάρει, η τράπεζα τον ενηµέρωσε µε επιστολές της για την άµεση καταβολή του ποσού γιατί διαφορετικά «θα ανατίθετο η υπόθεσή του στη νοµική της υπηρεσία».Τις επόµενες ηµέρες άρχισε να δέχεται τηλεφωνήµατα από εκπρόσωπο της εισπρακτικής εταιρείας.

Όπως επισηµαίνεται στο σκεπτικό της απόφασης, υπάλληλος της εν λόγω εταιρείας του τηλεφωνούσε στο σπίτι του «και αιφνιδιάζοντάς τον του ζητούσε, χωρίς µάλιστα να τον ενηµερώνει για λογαριασµό ποιας εταιρείας τον καλούσε, να του επιβεβαιώσει τα γνωστά σε εκείνον στοιχεία της ταυτότητάς του, δηλώνοντάς του ότι τα είχε µπροστά του στην οθόνη µαζί µε µια ανείσπρακτη οφειλή από δάνειο προκαλώντας του µεγάλη ψυχική αναστάτωση, θυµό και οργή από το γεγονός ότι απόρρητα κατά τον νόµο προσωπικά του δεδοµένα είχαν ανακοινωθεί και διαρρεύσει σε τρίτους χωρίς καµία απολύτως δική του ενηµέρωση».

Οι ενέργειες αυτές, όπως δέχεται η απόφαση στην τροχιά της οποίας θα κινηθούν και οι νέες αγωγές, «προσέβαλαν την προσωπικότητα του οφειλέτη».