Γενιά των 700 ευρώ και της αέναης εργασίας

Για τρία σημεία δεσμεύονταν τα δύο μεγάλα κόμματα (και διεκδικητές της εξουσίας στις εκλογές του 2007). Ότι δεν θα αυξήσουν τα όρια των συντάξεων, δεν θα αυξήσουν τις εισφορές και δεν θα μειώσουν τις συντάξεις. Όλοι γνωρίζαμε ότι πρόκειται για μάλλον ουτοπικά σχέδια και ότι το ασφαλιστικό αποτελούσε τον πρώτο φάκελο προς συζήτηση που θα άνοιγε αμέσως μετά τις εκλογές.

Ακόμη δεν έχουν γίνει οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης στη Βουλή και ο πρόεδρος της "επιτροπής σοφών" δίνει μια πρώτη άποψη για το ποιες θα είναι οι προτάσεις της. Αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, με την αιτιολογία ότι οι νέοι εισέρχονται αργά στην αγορά εργασίας, ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων σε τρία και υπολογισμός των συντάξεων βάσει του μισού εργασιακού βίου και όχι των τελευταίων πέντε ετών καθώς αντικίνητρα για την έξοδο από την εργασία, δηλαδή μείωση της σύνταξης για όποιον επιλέξει να συνταξιοδοτηθεί γύρω στα 60.

Κοινή παραδοχή είναι ότι το ασφαλιστικό σύστημα νοσεί, ότι υπάρχει εισφοροδιαφυγή καθώς και ότι τα επόμενα χρόνια ο αριθμός των εργαζόμενων που θα αντιστοιχεί σε κάθε συνταξιούχο διαρκώς θα μειώνεται. Ας εξετάσουμε όμως και την πλευρά των σημερινών τριαντάρηδων, που όλοι συμφωνούν ότι είναι εκείνοι που θα πληγούν.

Πρόκειται για τους τριαντάρηδες που στην πλειοψηφία τους κάνουν δουλειές άσχετες με αυτό που έχουν σπουδάσει-προκειμένου να εξασφαλίσουν το βασικό μισθό- εργάζονται πολύ περισσότερο από 8 ώρες χωρίς να πληρώνονται υπερωριακά, εάν αντιδράσουν κινδυνεύουν να τους διαδεχθεί ο επόμενος που περιμένει στη σειρά και αισθάνονται τυχεροί που τουλάχιστον έχουν δουλειά.

Διότι υπάρχουν και οι τριαντάρηδες που αναζητούν δουλειά, που εργάζονται ανασφάλιστοι ή εγκλωβίζονται στα προγράμματα Stage που χαμηλώνουν τους δείκτες της ανεργίας και απαλείφουν προσωρινά το πρόβλημα. Υπάρχουν επίσης οι τριαντάρηδες που έχουν μπει στην αγορά εργασίας αλλά δεν πιστεύουν ποτέ ότι θα πάρουν σύνταξη εφόσον πρέπει μεν να συμπληρώσουν 35 χρόνια εργασίας (δηλαδή σύνταξη στα 65) αλλά με την αβεβαιότητα που επικρατεί στην αγορά εργασίας δεν γνωρίζουν πόσα χρόνια συνολικά μπορεί να μείνουν εκτός.

Η γνωστή ως γενιά των 700 ευρώ δεν μπορεί να ζήσει εκτός της οικογενειακής στέγης, αδυνατεί να σκεφτεί το ενδεχόμενο δημιουργίας δικής της οικογένειας και τα 2.000 ευρώ εφάπαξ που δίνει η κυβέρνηση στο τρίτο παιδί ακούγονται τουλάχιστον ως εμπαιγμός. Η γενιά των 700 ευρώ το έχει ήδη πάρει απόφαση ότι θα δουλεύει τουλάχιστον μέχρι τα 65 και όταν βγει στη σύνταξη θα ζει στην ένδεια. Δεν θα έχει τα προνόμια της προηγούμενης γενιάς που μπορεί μεν να διαμαρτύρεται αλλά αρκετές γυναίκες οδηγήθηκαν σε πρόωρη σύνταξη στα 45 για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και αρκετοί άνδρες σε σύνταξη πριν τα 60 έτη επειδή συμπλήρωναν τα χρόνια εργασίας.

Το εάν η κυβέρνηση θα υιοθετήσει τις προτάσεις της "επιτροπής σοφών" θα φανεί σύντομα καθώς έως τα τέλη Δεκεμβρίου θα υποβληθούν επισήμως οι προτάσεις. Η γενιά των 700 ευρώ όμως φοβάται ότι η παράταση των ορίων συνταξιοδότησης μπορεί μόνο να μεταθέσει το πρόβλημα στο εγγύς μέλλον ενώ καταργεί βασικά κεκτημένα. Και όπως έχει αποδείξει στο πρόσφατο παρελθόν, αυτή τη γενιά - που δεν έχει τίποτα να χάσει- δεν διστάζει να βγει στους δρόμους.