Ζήσε το μύθο σου
Γιατί να έρθει ένας τουρίστας στην Ελλάδα, όταν σε άλλους τουριστικούς προορισμούς τον αντιμετωπίζουν ως άνθρωπο και όχι ως πορτοφόλι που πρέπει να αδειάσει;
Γιατί άραγε στη Γαλλία διαδηλώνουν 2 εκ εργαζόμενοι, ενώ στην Ελλάδα οι συνήθεις λίγοι θαρραλέοι, με τους υπόλοιπους να κοιτάζουν τις φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις, στην εφημερίδα, στην παραλία; Με λίγα λόγια...
Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου διαδήλωσαν κατά του σχεδίου νόμου που είναι έτοιμος να προωθήσει ο σύζυγος της Κάρλας Μπρούνι. Με αυτό το νόμο θα υποχρεωθούν οι Γάλλοι να παρατείνουν την εργασία τους έως το 62ο έτος της ηλικίας τους, δυο χρόνια περισσότερα απ’ ότι είναι μέχρι σήμερα.
Το νομοσχέδιο αναμένεται να κατατεθεί τον προσεχή Σεπτέμβριο αλλά τα συνδικάτα ενωμένα έδωσαν βροντερό παρών συσπειρώνοντας τον κόσμο που ξεχύθηκε στους δρόμους βάζοντας κόκκινη γραμμή στις ορέξεις του Νικολά.
Την ιδία στιγμή στην Ελλάδα του μνημονίου ο κόσμος λιάζεται στις παραλίες και ωχαδερφικά αναμένει το μοιραίο χωρίς να διαμαρτύρεται .
Το ερώτημα που εγείρεται είναι πως γίνεται να μην αντιδρούμε;
Είναι πολλές οι εικασίες που μπορούμε να κάνουμε για την αδράνεια των Ελλήνων.
Πρώτα απ’ όλα το ξεχαρβάλωμα του συνδικαλιστικού κινήματος. Παρατηρούμε ότι μεγάλη ομάδα πολιτών δεν εμπνέεται από τους αποκαλούμενους εργατοπατέρες που όπως λένε τα κάνουν πλακάκια με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία του υπουργείου εργασίας.
Οι συνδικαλιστές δεν εμπνέουν τον κόσμο ο όποιος τους γυρνά την πλάτη θεωρώντας τους κλέφτες και πρόσωπα που λειτουργούν με προσωπικά κίνητρα λόγους και όχι για το κοινό συμφέρον.
Ο κόσμος έχει φοβικά σύνδρομα και δεν διεκδικεί. Εν μέρη αυτό ίσως να οφείλεται στην τρομολαγνεία που μας έχουν ποτίσει καθώς στις περισσότερες πορείες γίνεται λόγος για κουκουλοφόρους, επεισόδια και όχι για την ουσία των πραγμάτων.
Έτσι ακούμε και βλέπουμε φωτιές, κουκούλες ξύλινες ανακοινώσεις από τους συνδικαλιστές και χάνουμε το πραγματικό νόημα των κινητοποιήσεων. Είναι τυχαίο;
Μα πάνω απ’ όλα πιστεύω ότι όλα είναι θέμα κουλτούρας του λαού που είναι απαίδευτος, ημιμαθής, ανιστόρητος και σκέπτεται με μικροκομματικό συμφέρον…άλλωστε η Βουλή είναι η εικόνα της κοινωνίας.
Γιατί να έρθει ένας τουρίστας στην Ελλάδα, όταν σε άλλους τουριστικούς προορισμούς τον αντιμετωπίζουν ως άνθρωπο και όχι ως πορτοφόλι που πρέπει να αδειάσει;
Γιατί να έρθει ένας τουρίστας στην Ελλάδα, όταν σε άλλους τουριστικούς προορισμούς τον αντιμετωπίζουν ως άνθρωπο και όχι ως πορτοφόλι που πρέπει να αδειάσει;
Γιατί να έρθει ένας τουρίστας στην Ελλάδα, όταν σε άλλους τουριστικούς προορισμούς τον αντιμετωπίζουν ως άνθρωπο και όχι ως πορτοφόλι που πρέπει να αδειάσει;
Σχόλια(2)
Δεν έχουν όλοι την πολυτέλεια να κινητοποιηθούν.
Σωστά περιγράφεις σε γενικά πλαίσια την κατάσταση πιστεύω αλλά αυτό το "...πάνω απ’ όλα πιστεύω ότι όλα είναι θέμα κουλτούρας του λαού που είναι απαίδευτος, ημιμαθής, ανιστόρητος και σκέπτεται με μικροκομματικό συμφέρον…" μου χτυπάει λίγο άσχημα. Δεν είναι εύκολο για τον κόσμο να βγει στους δρόμους όταν δεν ελπίζει πουθενά
Άλλωστε αν έχεις πέσει στην κατάσταση ενός Ι.Υ. όπως εγώ π.χ. και ξέρεις πως αν απεργήσεις θα:
1) Χάσεις τη δουλειά σου ή
2) Σας κλείσει/περιορίσει ο ανταγωνιστής ή
3) Είσαι ο μόνος στον κλάδο που απεργεί και θα είσαι δακτυλοδεικτούμενος ή
4) Χώσεις τον συνάδερφο που θα δεινοπαθήσει επειδή για τον οποιοδήποτε λόγο δεν μπορεί να απεργήσει ή
5) Δε σε παίρνει να χάσεις χρήματα γιατί σε κυνηγάει η δόση του σπιτιού, της κάρτας, το νοίκι, το ρεύμα, οι πάνες κ.λπ. ή
6) Κάποια ή όλα από τα παραπάνω,
ε, δεν πρέπει να κατηγορηθείς και για όλα αυτά που τον κατηγορείς.
Προσωπικά τις τελευταίες μέρες φεύγω από τη δουλειά 11 και 12 το βράδυ και παρ' όλα αυτά και το γεγονός πως έχω μια γυναίκα και 2 παιδάκια να με περιμένουν και να με χρειάζονται, προσπαθώ να βρίσκω και χρόνο για να συμμετέχω, να διαμαρτύρομαι, να απευθύνομαι σε συμπολίτες μου, να φωνάζω την άποψη μου ή/και την αντίθεση μου σε ό, τι θεωρώ πως καταπιέζει και αδικεί. Τέτοιες καταστάσεις ισχύουν για πολλούς ανθρώπους σήμερα, που τρέχουν ολημερίς και δε φτάνουν είτε λόγω έλλειψης κοινωνικού κράτους και υποδομών, είτε λόγω των υποχρεώσεων που έχουμε δημιουργήσει και δεχτεί να επωμιστούμε σαν κοινωνία και δεν τους περισσεύει χρόνος ούτε ενέργεια για συμμετοχή στις απαξιωμένες συλλογικότητες.
Δεν είμαι εγώ φίλε αρθρογράφε ούτε εσύ, αν μου επιτρέπεις, ο καλός, ο καλλιεργημένος, ο πεφωτισμένος επειδή παλεύουμε (αν) κοινωνικά για αυτό που πιστεύει ο καθένας μας. Άλλωστε δεν το κάνω για κοινωνική καταξίωση ούτε για τη σωτηρία της ψυχής αλλά με την ελπίδα, την πεποίθηση πως αν το κάνουμε, και δεν παραμείνουμε χώρια και στον καναπέ μας, θα μπορέσουμε να κυνηγήσουμε έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μας και για την ανθρωπότητα.
Αρκετά λουφάξαμε και βολευτήκαμε. Σιγά σιγά πρέπει να κουνάμε κωλαράκια για να παραμείνουν σφριγηλά, σφιχτά, νεανικά, καλογυμνασμένα. Όμως ας μην ψέγουμε εύκολα αυτούς που δεν μπορούν ή δεν επιλέγουν να το κάνουν.
Anasto at 29.06.2010 18:18 Νέο σχόλιο Απάντηση
what???
Τι αρκετα λουφαξαμε και βολευτηκαμε???ακομα αυτο δεν κανουμε?
Και η ανθρωποτητα δεν αλλαζει..μην απατασθε...
greece sucks at 06.07.2010 15:55 Νέο σχόλιο Απάντηση
Αφήστε το σχόλιό σας
Τα σχόλια θα πρέπει να εγκριθούν πριν εμφανιστούν