Πέντε πράγματα που πρέπει να ξέρεις για την κρίση στη Μιανμάρ
Διαβάζεται σε 7'![Η Rashida, 22 ετών, γεννήθηκε στην πολιτεία Rakhine της Μιανμάρ. Έφυγε μόνη της το 2012 όταν ήταν 15 ετών και αναζήτησε καταφύγιο στο Μπαγκλαντές. Από εκεί, ταξίδεψε στην Ταϊλάνδη, για οχτώ μέρες με πλοίο μαζί με περίπου 500 επιβάτες.](https://www.news247.gr/wp-content/uploads/2024/04/Arnaud-Finistre-640x426.jpg)
Η Dr. Nimrat Kaur,συντονίστρια του προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα καταγράφει τις συγκλονιστικές εμπειρίες της από το πεδίο.
- 20 Απριλίου 2024 07:05
Η Μιανμάρ αντιμετωπίζει οξεία ανθρωπιστική κρίση μετά την κλιμάκωση των συγκρούσεων στα τέλη Οκτωβρίου 2023. Η όξυνση των συγκρούσεων έχει οδηγήσει σε έλλειψη ανθρωπιστικής πρόσβασης σε περιοχές όπου οι άνθρωποι χρειάζονται επείγουσα βοήθεια, σε αποδεκατισμό του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης και, λόγω ενός νόμου που ψηφίστηκε τον Φεβρουάριο, σε αυξανόμενο φόβο μεταξύ των ανθρώπων για στρατιωτική επιστράτευση ή αναγκαστική στρατολόγηση σε άλλες ένοπλες ομάδες.
Η Dr. Nimrat Kaur είναι η συντονίστρια του προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο Maungdaw από τα μέσα Απριλίου 2023. Έφτασε λίγο πριν ο κυκλώνας Mocha χτυπήσει πέρυσι στις 14 Μαΐου 2023, και έχει δει από πρώτο χέρι τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που ζουν εκεί. Φεύγοντας τώρα από τη Μιανμάρ, η Nimrat μοιράζεται την εμπειρία της, αναλογιζόμενη τα γεγονότα που έζησε και τον αντίκτυπο που αυτό έχει στις ζωές των ανθρώπων.
Τι είδατε στο βόρειο τμήμα της πολιτείας Rakhine;
Από τις 13 Νοεμβρίου 2023, είδαμε μια κλιμάκωση των συγκρούσεων στην πολιτεία Rakhine και οι κωμοπόλεις Maungdaw, Buthidaung και Rathedaung αποκόπηκαν από την υπόλοιπη πολιτεία. Οι κοινότητες δεν ήταν σε θέση να μετακινηθούν σε όλη την πολιτεία και η πρόσβαση στις προμήθειες ήταν περιορισμένη. Δεν εννοώ μόνο τις προμήθειες υγειονομικής περίθαλψης, αλλά και σε βασικές προμήθειες, όπως τρόφιμα, νερό και βενζίνη,. Αυτού του είδους τα πράγματα έχουν περιοριστεί, γεγονός που προκάλεσε πληθωρισμό των τιμών των διαθέσιμων προμηθειών.
Υπήρχαν μέρες που ήταν γεμάτες φόβο. Κάποιες μέρες οι μάχες ήταν πολύ κοντά και έπρεπε να κρυφτούμε. Έπρεπε να μεταφέρουμε την ομάδα σε ασφαλές σημείο σχεδόν τρεις ή τέσσερις φορές την ημέρα.
Πώς υποστηρίζουν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα τις κοινότητες σε αυτή την περιοχή;
Συνήθως, στο βόρειο Rakhine, εργαζόμαστε μέσω κινητών κλινικών. Αυτό σημαίνει ότι μια κινητή ομάδα γιατρών, νοσηλευτών και λοιπού προσωπικού πηγαίνει σε αγροτικές περιοχές μακριά από την κύρια πόλη. Ωστόσο, από τότε που ξεκίνησε η σύγκρουση, οι κλινικές αυτές δεν είναι σε θέση να λειτουργούν. Αυτό οφείλεται στην αυξημένη ανασφάλεια. Οι άνθρωποι στις περιοχές στις οποίες συνήθως ταξιδεύουμε έχουν ήδη πολύ περιορισμένη πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη. Είμαστε εξαιρετικά ανήσυχοι για τον αντίκτυπο σε αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι συνήθως βασίζονται στις κινητές κλινικές μας για ιατρικές υπηρεσίες.
Πώς έχει επηρεάσει ο νόμος περί επιστράτευσης τους ανθρώπους στο βόρειο Rakhine;
Τρεις μήνες μετά το ξέσπασμα της τελευταίας σύγκρουσης, ανακοινώθηκε στη χώρα ο νόμος περί επιστράτευσης. Ο νόμος ορίζει ότι οι πολίτες αναμένεται να υπηρετήσουν στις ένοπλες δυνάμεις για δύο έως πέντε χρόνια. Είδα πώς αυτό επηρέασε τους πάντες. Οι κοινότητες των Rakhine προσπαθούν να εγκαταλείψουν την πολιτεία και να πάνε στο Sittwe ή στη Yangon και να βρουν κάπου καταφύγιο. Δυστυχώς, οι συνάδελφοί μου Ροχίνγκια και η ευρύτερη κοινότητα των Ροχίνγκια δεν έχουν χαρτιά για να μετακινηθούν εκτός του χωριού τους, οπότε αναρωτιέμαι πραγματικά τι πρόκειται να τους συμβεί και ανησυχώ πραγματικά για την ασφάλειά τους.
Είδα μια αλλαγή στο προσωπικό μας και στην κατανόηση του τι συμβαίνει στη χώρα – καθώς η σύγκρουση βρίσκεται πλέον σε άλλο επίπεδο.
Είμαι τυχερή που είχα την ευκαιρία να ξεφύγω από τη βία, αλλά πολλοί δεν έχουν την ευκαιρία ούτε καν να μετακινηθούν. Λυπάμαι πραγματικά. Αυτή η σκέψη με κατατρώει πραγματικά.
Γιατί η κοινότητα των Ροχίνγκια είναι ιδιαίτερα ευάλωτη;
Στην πολιτεία Rakhine, υπάρχει ένα μείγμα εθνοτήτων. Υπάρχουν Ρακίν, Ροχίνγκια και Ινδουιστές. Οι Αρακανέζοι είναι πολίτες του Rakhine, αλλά οι Ροχίνγκια στερήθηκαν την υπηκοότητά τους το 1982.
Οι γενιές των Ροχίνγκια αγωνίστηκαν πραγματικά για αυτό που έχουν τώρα. Δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο δύσκολη και περιορισμένη είναι η ζωή τους.
Στην ομάδα μας, έχουμε προσωπικό Ροχίνγκια. Κάποιοι έχουν καταφέρει να αποκτήσουν υπηκοότητα, αλλά αυτό αποτελεί εξαίρεση και δεν ισχύει για τους περισσότερους. Άλλο προσωπικό των Ροχίνγκια δεν έχει καν ταυτότητα ή μια βασική κίτρινη κάρτα, η οποία είναι απαραίτητη για να μετακινηθεί κανείς ακόμη και μόνο μέσα στο χωριό του.
Ποιες είναι οι τρέχουσες επιλογές υγειονομικής περίθαλψης για τις κοινότητες στο βόρειο Rakhine;
Είμαστε σε θέση να λειτουργούμε κινητές κλινικές από τότε που ξεκίνησε η σύγκρουση και ήδη αυτές οι κοινότητες που βοηθήσαμε ήταν ευάλωτες λόγω της έλλειψης πρόσβασης σε ασφαλή υγειονομική περίθαλψη. Προσπαθήσαμε να παρέχουμε φάρμακα για τον διαβήτη ή την υπέρταση για μερικούς μήνες στους δικούς μας ασθενείς.
Υποστηρίξαμε επίσης τις κοινότητες με τηλε-συνεδρίες για θέματα ψυχικής υγείας, τις οποίες προσπαθήσαμε να διατηρήσουμε όσο περισσότερο μπορούσαμε. Αλλά αυτό δυστυχώς δεν μπόρεσε να διαρκέσει περισσότερο από μερικές εβδομάδες, καθώς από τις 10 Ιανουαρίου, η Buthidaung και η Maungdaw δεν είχαν καθόλου ηλεκτρικό ρεύμα και χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα δεν υπήρχε επίσης καμία κάλυψη κινητής τηλεφωνίας.
Το τελευταίο πλήγμα για τους ανθρώπους ήταν το κλείσιμο των νοσοκομείων των δήμων Maungdaw και Buthidaung. Αυτά τα δύο δημοτικά νοσοκομεία ήταν οι μόνοι φορείς υγειονομικής περίθαλψης με τους οποίους μπορούσαμε να συνεργαστούμε και να παραπέμψουμε επείγοντα περιστατικά. Αυτό είχε τεράστιο αντίκτυπο στις κοινότητες εδώ. Εάν τα νοσοκομεία κλείσουν, πού θα πάνε οι άνθρωποι;
Με τα νοσοκομεία κλειστά, οι άνθρωποι απευθύνονται στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και σε οργανώσεις που προσφέρουν υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης για να τους υποστηρίξουν. Είναι αρκετά δύσκολο να μεταφέρουμε τις προμήθειές μας. Το προσωπικό δεν αισθάνεται ασφαλής να εργάζεται στο Maungdaw, στο Buthidaung και στο Rathedaung.
Οι καθημερινές παρεμβάσεις μας γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Χρειαζόμαστε καύσιμα για τη λειτουργία ενός γραφείου, ώστε να μπορούμε να έχουμε internet και να συνδεόμαστε με την υπόλοιπη ομάδα μας. Μας έχει επηρεάσει πραγματικά το γεγονός ότι δεν είμαστε σε θέση να υποστηρίζουμε την κοινότητα για την οποία είμαστε εκεί.