Θεσσαλονίκη 2016: Στον ‘Τυφλό Χριστό’ του Κρίστοφερ Μάρεϊ η θρησκεία δεν έχει τίποτα κοινό με την Πίστη

Θεσσαλονίκη 2016: Στον ‘Τυφλό Χριστό’ του Κρίστοφερ Μάρεϊ η θρησκεία δεν έχει τίποτα κοινό με την Πίστη

Η αλληγορία του Κρίστοφερ Μάρεϊ είναι πολιτική, είναι κοινωνική, είναι άκρως ανθρωποκεντρική αλλά δεν είναι ποτέ θρησκόληπτη

Όσο κι αν οι παραδοσιακά θρησκευτικές ταινίες φλερτάρουν συνήθως επικίνδυνα με τον διδακτισμό, οι ταινίες που πραγματεύονται την ίδια την ιδέα της Πίστης και τον τρόπο που ο καθένας την αντιλαμβάνεται και την αναζητεί μέσα στην καθημερινότητά του προσφέρουν έντονη δυναμική και δυνατότητες ενδοσκόπησης.

Σε αυτό το κλίμα, ο «Τυφλός Χριστός» του Κρίστοφερ Μάρεϊ παίρνει ως αφετηρία τη ζωή του Χριστού για να αφηγηθεί ουσιαστικά την ιστορία ενός ανθρώπου από τη Χιλή, ο οποίος νιώθοντας ότι μέσα του έχει τη δύναμη να πραγματοποιήσει ένα θαύμα, ξεκινά ένα προσωπικό ταξίδι με προορισμό ένα σοβαρά τραυματισμένο παλιό του φίλο, μια ιστορία που ξεκινά από εναλλακτικό μοναχικό road movie για να καταλήξει σε μια σύγχρονη αναζήτηση του θείου μέσα στον ίδιο άνθρωπο.

 

Κάνοντας ακόμα πιο αισθητή την διαφορά μεταξύ θρησκείας και Πίστης, ο Χριστός του Μάρεϊ απορρίπτει εξαρχής κάθε οργανωμένη δομή της θρησκείας. Οι κληρικοί είναι μυστηριωδώς απόντες σε όλη την διάρκεια της ταινίας του και οι ναοί έχουν πάψει από καιρό να είναι μέρη θρησκευτικής λατρείας αλλά περισσότερο άσυλα αστέγων, κατατρεγμένων και κοινωνικών απόκληρων. Η χρήση δε ερασιτεχνών ηθοποιών (όλοι εκτός από τον πρωταγωνιστή Μάικλ Σίλβα είναι κάτοικοι της περιοχής και οι ιστορίες που αφηγούνται είναι σε μεγάλο βαθμό οι προσωπικές τους εξομολογήσεις) χτίζουν σταδιακά ένα κοινωνικό προφίλ που αποδεικνύει ότι ο κυριότερος στόχος της αφήγησης δεν είναι η κατήχηση αλλά, αντιθέτως, η κριτική αντιμετώπισή της.

 

Πίσω από αυτές τις προσωπικές ιστορίες, η ταινία αναδεικνύει διακριτικά αλλά με σαφήνεια τον πολιτικό σχολιασμό της όσο χρησιμοποιεί τη θρησκευτική γλώσσα για να αποδείξει ότι η Πίστη είναι τελικά κάτι διαφορετικό, μακριά από τις εκκλησίες. Το ενδιαφέρον είναι ότι ενώ το φιλμ παραμένει λιτό στην αφήγησή του, δημιουργεί εξαρχής μια διακριτή αισθητική και στοιχειοθετεί κάθε στάδιο της διαδρομής του με καίριες παραβολές (σε ακόμη μια θρησκευτική αναλογία) που κλείνουν το μάτι στη Χιλιανή πραγματικότητα και δίνουν παράλληλα την ευκαιρία στον Μάρεϊ να παίξει τόσο με την εικόνα όσο και τον φωτισμό των κάδρων του. Από την αρχή, η ταινία υπόσχεται ότι «θα μας πει μια ιστορία». Όμως όσο αυτή η ατάκα επαναλαμβάνεται στην αρχή κάθε παραβολής του ήρωα, η ιστορία γίνεται όλο και πιο σύνθετη που τελικά αγκαλιάζει μια ολόκληρη κοινωνία και όχι απλά την εσωτερική αναζήτηση ενός μοναδικού (και θύμα κοινωνικής κατακραυγής για αυτό – ακόμα μια θρησκευτική αναλογία) ανθρώπου.

A163 A163

 

Oλα αυτά η ταινία τα κάνει διατηρώντας πάντα χαμηλούς τους τόνους, χωρίς ποτέ να φαίνεται σαν να κουνά διδακτικά το δάχτυλο. Iσως μάλιστα οι χαμηλοί αυτοί τόνοι να μην της επιτρέπουν να κάνει εμφανή κατά στιγμές την αθροιστική της δύναμη. Το φιλμ όμως έχει άποψη (ειδικά το φινάλε από μόνο του θα μπορούσε να είναι η κατακλείδα μιας ακόμη παραβολής που αγκαλιάζει ολόκληρη την αφήγηση του φιλμ), έχει συγκεκριμένη τοποθέτηση που ξεπερνά την κινηματογραφική διάσταση και έχει μια κριτική ματιά που παραμένει ευαίσθητη και κοντά στον άνθρωπο (όπως θα έπρεπε να κάνει η απούσα από το φιλμ θρησκεία). Ας κρατήσουμε στο μυαλό μας το όνομα του σκηνοθέτη. Θα φανεί χρήσιμο στο μέλλον.

O «Τυφλός Χριστός» προβάλλεται ξανά την Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016 στις 13:15 στην αίθουσα Φρίντα Λιάππα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟ FLIX.GR:

Θεσσαλονίκη 2016: «Aνδρας Eλβετικός Σουγιάς» – ο Χάρι Πότερ πέθανε, ζήτω το πτώμα του (που κλάνει)
Θεσσαλονίκη 2016: Στο «Kékszakállú» η πραγματικότητα είναι χωρίς διέξοδο αλλά άψογα καδραρισμένη

Ροή Ειδήσεων

Περισσότερα