Μια εικαστική περιπλάνηση στην “Ειδύλλια οδό”
![Μια εικαστική περιπλάνηση στην “Ειδύλλια οδό”](https://www.news247.gr/wp-content/uploads/2022/01/eidyllia_odos_anestis_ioannou-new_sun-640x426.jpg)
Η έκθεση «Ειδύλλια οδός» θα παρουσιαστεί στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων και βασίζεται σε μία ιδέα της Μαρίας Μαραγκού και αποτελείται από έργα 33 καλλιτεχνών από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
- 13 Ιανουαρίου 2022 14:54
Μέσα στο δυστοπικό σκηνικό των τελευταίων μηνών, με τα κρούσματα να καταρρίπτουν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και την επέλαση της μετάλλαξης Όμικρον να σαρώνει τα πάντα, μία νοερή περιπλάνηση σε μια Αθήνα δίχως κόσμο, στα μονοπάτια του Λυκαβηττού, τη Ρωμαϊκή Αγορά και τα πανέμορφα Αναφιώτικα φαντάζει σαν όαση.
Ο λόγος για την έκθεση «Ειδύλλια οδό» που βασίζεται σε μία ιδέα της Μαρίας Μαραγκού και αποτελείται από έργα 33 καλλιτεχνών από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Η έκθεση θα παρουσιαστεί από τις 18 Ιανουαρίου έως και τις 6 Μαρτίου 2022 στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων.
Δρόμοι σημερινοί, δρόμοι 25 αιώνων. Οδός Παναθηναίων, Τριπόδων, Λεωκορίου, Διπύλου, Ειδύλλια. Ένα πέρασμα προς τον Πειραιά, την Ελευσίνα, προς τα προάστια της πόλης, από τις Ήριες Πύλες ή την Ιερά Οδό. Εδώ, περπατούν και συζητούν πολίτες, αλλά και δούλοι φορτωμένοι, καθώς και ζώα και άμαξες που μεταφέρουν την καθημερινή βρώση και την ένδυση.
“Οι εκθέσεις προκύπτουν από την δική μας εσωτερική ανάγκη. Περπατώντας στους δρόμους της παλιάς Αθήνας στις ημέρες του πρώτου εγκλεισμού, μου γεννήθηκε η επιθυμία να επικοινωνήσω με την ιστορία τους για να πάρω δύναμη” αναφέρει χαρακτηριστικά η Μαρία Μαραγκού στο NEWS 24/7 και συνεχίζει “πρόκειται για μια απολύτως σύγχρονη έκθεση που επικοινωνεί με το σήμερα. Αλλά, όπως ξέρουμε το σήμερα είναι η συνέχεια του παρελθόντος. Το Παρόν και η ιστορία, λοιπόν επικοινωνούν μέσω ενός ουτοπικού περιπάτου στην Ειδύλλια οδό, με συνδετικό κρίκο τα υλικά του τότε που μπορεί η τέχνη να χρησιμοποιήσει και σήμερα, με διαφορετικούς ή και τους ίδιους τρόπους”.
Η διαφορετική αίσθηση του χρόνου, το νήμα της ιστορίας και οι ρωγμές, κοινωνικές, οικονομικές, ιδεολογικές. Οι χειραγωγήσεις της τέχνης στην συνθήκη της παγκόσμιας αγοράς και εμείς, στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα, αφουγκραζόμαστε τους αρχαίους δρόμους. “Μόνο το σήμερα μπορεί να αντικατοπτρίζει η σύγχρονη τέχνη. Και βεβαια να μετέχει στα ζητήματα της κοινωνίας, ιδεολογικά, πολιτικά, ζητήματα μετανάστευσης κ.λ.π. Σε άλλη περίπτωση είναι διακόσμηση και αφορά μόνο στο σαλόνι” τονίζει η Μαρία Μαραγκού.
Η «Ειδύλλια Οδός» ακουμπά ή έστω επιθυμεί να ακουμπήσει ένα κομμάτι της ιστορίας, των ανθρώπων και του επέκεινα δια μέσου του χρόνου, αναντικατάστατου υλικού της ιστορίας και της μνήμης.
Οι καλλιτέχνες που έχουν προσκληθεί να συμμετέχουν χειρίζονται πολλά και διαφορετικά μέσα, υπερασπιζόμενοι τη βασική ιδέα ότι ο καλλιτέχνης αντανακλά την προσωπική του ματιά στο περιβάλλον στο οποίο ζει. Η ποικιλομορφία του μέσου που χρησιμοποιεί ο κάθε καλλιτέχνης αντικατοπτρίζει τις τεχνικές και λεπτομέρειες που συνιστούν κοινό τόπο. Η πόλη της Αθήνας ως τοπόσημο και η μακραίωνη ιστορία της συνδέονται με μια πληθώρα εφαρμοσμένων, πρώτων υλών.
Ο κατάλογος αυτών, επαγωγικά, μπορεί να εμπεριέχει:
Το χώμα που μετουσιώνεται σε πηλό
Η Βούλα Γουνελά και η Δέσποινα Φλέσσα “ενώνουν” την αρχαία κεραμική με την μετακυβιστική εποχή δημιουργώντας αφαιρετικές φόρμες, το λουλούδι του Νάκη Ταστσιόγλου αναπτύσσεται μέσα από ένα πήλινο υπόβαθρο, ενώ ο Ηλίας Κοέν επεκτείνει τη χρήση του πηλού σε ένα βιομηχανικό υλικό. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος αποδομεί σχηματικά τον Δίσκο της Φαιστού, η Δανάη Στράτου “παίζει” με τη μνήμη της αρχαίας κρητικής πυθαρο-ποιίας και τα αρχέτυπα της λαϊκής παράδοσης, η Lynda Benglis κάνει χρήση του πηλού σε βιομορφική κλίμακα και ο Adrián Villar Rojas παραθέτει μορφικά πήλινα αντικείμενα αναπτύσσοντας την ιστορικότητα, την εθνικότητα και την αίσθηση του χρόνου.
Η σκληρότητα του μαρμάρου
Ο Άγγελος Παπαδημητρίου προσεγγίζει την έννοια του μνημείου και της μνημειακότητας με τη σκληράδα του πεντελικού μαρμάρου και την πλαστικότητα του πηλού, ενώ στον αντίποδα ο Ανέστης Ιωάννου αναδεικνύει την κουλτούρα μιας μετά pop εποχής.
Κλωστές και Υφάνσεις
Ο Δημήτριος Αντωνίτσης “υφαίνει” έργα που περιορίζουν τις χρωματικές εξάρσεις, η Ευγενία Αποστόλου αναμειγνύει εκρηκτικά τη χρησιμοποιημένη ζωγραφικη πάστα με γάζες δημιουργώντας ένα τρισδιάστατο περιβάλλον, ο Αντώνης Βολανάκης ασχολείται με θέματα γάμου, ενώ ο Μιχάλης Μιχαηλίδης ανασυστήνει τη χρονομετρική διάσταση της υλικότητας στην ιστορική μνήμη. Η in situ εγκατάσταση της Μάγδας Ταμμάμ λειτουργεί ως ένα ουτοπικό εγχείρημα μεταγραφής εμπορικών διαδρομών, η Δέσποινα Μεϊμάρογλου παρακολουθεί μια Σύρια γυναίκα σκυμμένη στο πάτωμα και η Μαριάννα Ιγνατάκη αναζητά τις έννοιες του όμορφου και του γκροτέσκου, προκειμένου να εγείρει ζητήματα ταυτότητας, ετερότητας και του έμφυλου.
Υλικά της γης και της φύσης
Η Ελένη Λύρα μετατρέπει σε γυναικείες φιγούρες τις Ερμές στήλες της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας, η Μαλβίνα Παναγιωτίδη δίνει με ρευστό κερί φόρμα σε ένα σκληρό υλικό, όπως το τούβλο, ο Παντελής Χανδρής χρησιμοποιώντας το άχυρο, θρύο (καλάμι) και μικρά φυτικά υλικά προβάλλει αιτήματα εστίας, οικολογίας και αντοχής στον χρόνο, ενώ ο Blind Adam (Θάνος Κυριακίδης) δημιουργεί έναν προσωπικό γεωλογικό χάρτη.
Το κεντίδι
Η Καλλιόπη Λεμού δημιουργεί ένα φόρεμα με κεντητά μοτίβα, και η Βασιλικής Λευκαδίτη ένα κεντημένο κείμενο σε ύφασμα πέντε μέτρων, μία ακριβή αντιγραφή δυο συμβολαιογραφικών πράξεων, ενός προικοσύμφωνου και ενός εγγράφου με το οποίο η ίδια γυναίκα, τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, επιστρέφει την προίκα στη οικογένεια της, αφού δεν μπόρεσε να αποκτήσει απογόνους.
Το χαρτί
Τα έργα της Ευσεβίας Μιχαηλίδου αποτελούν ώσμωση εκφράσεων και φυσικών υλικών σε μια χρονική στιγμή που συμπίπτει με τη διάρκεια των στοιχείων που τα αποτελούν, ενώ ο Πάνος Φαμέλης με μια non-finito πρακτική διαρρηγνύει το δίπολο σύνθεση-αποσύνθεση.
Το κομψοτέχνημα
Ο Νίκος Αλεξίου χτίζει έναν εύθραυστο, ποιητικό κόσμο με αναφορές στην παράδοση εμποτίζοντάς τον με μυστικιστικές προεκτάσεις, ενώ η Nobuko Tsuchiya δεν αποκαλύπτει άμεσα ούτε το εύρος της, ούτε τη θεματική της.
Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Νίκος Αλεξίου / Δημήτριος Αντωνίτσης / Ευγενία Αποστόλου / Αντώνης Βολανάκης / Lynda Benglis / Ζωή Γαϊτανίδου / Βούλα Γουνελά / Μαριάννα Ιγνατάκη / Ανέστης Ιωάννου / Ηλίας Κοέν / Θάνος Κυριακίδης [Blind Adam] / Καλλιόπη Λεμού / Βασιλική Λευκαδίτη / Ελένη Λύρα / Δέσποινα Μεϊμάρογλου / Μιχάλης Μιχαηλίδης / Ευσεβία Μιχαηλίδου / Κωνσταντίνος Παλαιολόγος / Μαλβίνα Παναγιωτίδη / Άγγελος Παπαδημητρίου / Ραϋμόνδος / Δημήτρης Ρεντούμης / Adrián Villar Rojas / Έφη Σπύρου / Δανάη Στράτου / Μάγδα Ταμμάμ / Νάκης Ταστσιόγλου / Nobuko Tsuchiya / Πάνος Φαμέλης / Μάρω Φασουλή / Σωκράτης Φατούρος / Δέσποινα Φλέσσα / Παντελής Χανδρής
Επιμέλεια: Μαρία Μαραγκού, κριτικός τέχνης / καλλιτεχνική διευθύντρια του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης
Ημερομηνίες: 18 Ιανουαρίου έως 6 Μαρτίου 2022/Τρίτη έως Κυριακή, 11.00 – 20.00 (τελευταία είσοδος: 19.30)/Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων/Χώροι: Μηχανουργείο & Προαύλιο Μηχανουργείου/Γενική είσοδος: 5 ευρώ/Μειωμένο εισιτήριο (φοιτητές/άνεργοι/ΑμΕΑ): 3 ευρώ/Προπώληση εισιτηρίων: viva.gr
Ακολουθήστε το News247.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις