Χάρις Αλεξίου: Η “χορτάτη” ζωή, το πένθος για την απώλεια της φωνής και το “Maestro”
![Χάρις Αλεξίου: Η “χορτάτη” ζωή, το πένθος για την απώλεια της φωνής και το “Maestro”](https://www.news247.gr/wp-content/uploads/2023/04/alexiou-640x421.png)
Σε μια σπάνια τηλεοπτική της συνέντευξη, η Χάρις Αλεξίου μίλησε για τη συμμετοχή της στο "Maestro", την απώλεια της φωνής της, αλλά και τη γεμάτη ζωή που βίωσε.
- 20 Απριλίου 2023 19:21
Καλεσμένη στην εκπομπή “Στούντιο 4” της ΕΡΤ βρέθηκε το απόγευμα της Πέμπτης (20/04) η Χάρις Αλεξίου, σε μια σπάνια τηλεοπτική της εμφάνιση.
Η κορυφαία ερμηνεύτρια, μεταξύ άλλων, μίλησε για την καλλιτεχνική της πορεία, αλλά και τις συνθήκες που την οδήγησαν στην απόφαση να σταματήσει το τραγούδι και να ασχοληθεί με το θέατρο.
“Βάρος έχει ο χρόνος που αφιερώνεις για να γίνουν αυτά τα πράγματα. Που αφιερώνεσαι στη δουλειά, που δεν ζεις τη ζωή όπως τη ζουν οι άλλοι, κάποια πράγματα τα θυσιάζεις. Για παράδειγμα, να κάνεις μια συνέντευξη ενώ δεν θέλεις. Έχω πάρει απόσταση πια. Μου έδωσε απόλυτη ελευθερία. Το πένθος δεν ήταν επειδή έφυγα από τη δουλειά. Το πένθος ήταν για την απώλεια της φωνής.
Όσο και να θες να το διασκεδάσεις, τα έκανα όλα, ταξίδεψα στον κόσμο, είμαι χορτάτος άνθρωπος. Όμως θες τη φωνή σου. Τα σημάδια είχαν φανεί. Όταν τραγουδάς πρέπει να τραγουδάς, δεν γίνεται να κοροϊδεύεις. Εάν θες να κρατήσεις το καλό που σου έχει συμβεί στη ζωή, κρατάς αυτό και πας παρακάτω. Δεν είναι μια απλή υπόθεση το να πας παρακάτω. Πρέπει να παραδεχτείς την απώλεια, την ήττα, τη νέα συνθήκη. Θέλει τον χρόνο του. Και το πένθος θέλει τον χρόνο του.
Δεν έζησα μια εύκολη ζωή από παιδί, ήταν ένας συνεχής αγώνας. Καθετί που γινόταν ήταν μια άσκηση δυσκολίας πάνω στην δυσκολία. Ήμουν μαθημένη στον αγώνα και για αυτό απολάμβανα και έδινα στον εαυτό μου τα δώρα αυτά, να απολαύσει και άλλα πράγματα που δεν θα έκανα. Όπως το να ζήσω ένα διάστημα στο Παρίσι. Κάνε το κέφι σου! Αυτό καμιά φορά μπορεί να είναι και μια απάντηση, ένας θυμός. Όταν είναι μόνο ομαλά τα πράγματα, δεν φτάνεις σε αυτές τις αποφάσεις. Είναι χρήσιμο να υπάρχουν και δυσκολίες”.
Σε άλλο σημείο, η Χάρις Αλεξίου μίλησε για την απώλεια των γονιών της, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν σαν ζευγάρι.
“Τα παιδιά δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν και αυτό είναι το αίσθημα της επιβίωσης. Η μητέρα μου ήταν πατέρας και βράχος. Ζούμε σε μια χώρα που τα παιδιά γίνονται γονείς των γονιών τους. Όσο η οικογένεια μας έχει πολύ κοντά της, δεν φεύγουμε εύκολα από την οικογένεια. Και καμιά φορά αναγκαζόμαστε να γίνουμε γονείς των γονιών μας. Θα ήθελα να ζούνε οι γονείς μου. Η στιγμή που αποφασίζεις εσύ για τη ζωή σου και για το παιδί σου, όταν έρχεται η ευθύνη και η ευθύνη των άλλων, τότε είναι που αρχίζει να γίνεται βάρος. Πρέπει να ανταποκριθείς στο ζητούμενο της ζωής, να είσαι εντάξει απέναντι στο παιδί σου, στην οικογένειά σου, στη δουλειά σου και στον εαυτό σου.
Οι δικοί μου άνθρωποι είχαν καλλιτεχνική ψυχή. Η μητέρα μου και ο πατέρας μου τραγουδούσαν πολύ ωραία. Θα μπορούσε να ήμασταν όλοι εν δυνάμει τραγουδιστές. Είχα την τύχη να ξεκινήσω αυτή τη δουλειά όταν άνθιζε ο τόπος μέσα στη μουσική. Ήταν η χρυσή περίοδος του τραγουδιού. Οι συνθέτες τότε έκαναν τις ολοκληρωμένες δουλειές και έπαιρναν τους νέους. Όταν σκέφτομαι σε πόσους δίσκους συμμετείχα πριν κάνω το πρώτο μου προσωπικό άλμπουμ”.
Για την ενασχόλησή της με το θέατρο και μάλιστα -όπως η ίδια αναφέρει- σε αυτή την ηλικία, αλλά και τον φόβο του θανάτου, είπε τα εξής: “Είμαι μια τυχερή γυναίκα. Δεν συμβαίνει στον κάθε άνθρωπο αυτό που συνέβη σε εμένα, δεν το είχα φανταστεί και ούτε είχα προλάβει να το ονειρευτώ. Είμαι ακόμη τυχερή γιατί σε αυτή την ηλικία συμβαίνουν νέα ξεκινήματα και για έναν άνθρωπο είναι πολύ σημαντικό. Εγώ ήξερα να ζω και χωρίς το τραγούδι. Να παίρνω χαρά από πολλά πράγματα. Ήξερα ότι θα γίνω τραγουδίστρια και θα έχω αυτή την επιτυχία; Και τώρα, το θέατρο, το “ναι” που είπα στον Χριστόφορο, είναι αποφάσεις που σε κάποιους φαίνονται γενναίες γιατί τολμάς. Μεγάλωσα με το ότι πρέπει να τολμάμε στη ζωή.
Το 2016 που δούλεψα με τον Γιώργο Νανούρη, ήθελα η μουσική μου παράσταση να έχει και λόγο. Και του ζήτησα να μου στήσει ένα ωραίο παραμύθι πάνω στην σκηνή και μου είπε να γράψω εγώ τα κείμενα. Και σιγά σιγά ξεκίνησα να γράφω και ξετυλίχθηκε αυτό. Μετά έγινε η πρόταση από τον Νίκο Καραθάνο να είμαι στην Οπερέτα, μετά ήρθε πάλι ο Γιώργος για την Ιφιγένεια εν Ταύροις. Εγώ τώρα δεν κολώνω να πάρω το αεροπλάνο και να βρεθώ σε μια χώρα και να κάνω ένα ταξίδι στις Ινδίες, στο Μαρόκο. Δεν είμαι τόσο αυτάρκης βέβαια.
Όσο και να φαίνομαι και να είμαι συντηρητική αλλά είμαι και τρελή. Σέβομαι την οικογένεια, σέβομαι τις παραδόσεις, η εποχή τρέχει περισσότερο από αυτό που μπορείς να αντιληφθείς και πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να είμαι ξινή με κάτι καινούργιο που συμβαίνει. Θέλω να μη χάσω τις αισθήσεις μου, το πώς αντιλαμβάνομαι τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, δεν θέλω να χάσω την ενσυναίσθησή μου. Οι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν γίνονται πιο εγωιστές γιατί υπάρχει ο φόβος του θανάτου“.
Ακολουθήστε το News 24/7 στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις